Velo d' or 2012

Met de fameuze prestaties van Tom Boonen de voorbije anderhalve maand mag nu al bijna duidelijk zijn dat deze prijs vergeven is.
Het kwartet E3, Omloop, Ronde en Parijs - Roubaix in één seizoen winnen is uniek in het wielrennen.

Uiteraard kan Gilbert alsnog uit zijn slof schieten en nu weer het Drieluik-bastenaken - Luik winnen, plus de olympische wegwedstrijd en/of het WK,  plus nog wat najaarsklassiekers.
Maar even niet van dat uitgaande is het careeryear van Tom sowieso al geslaagd, naast die wielerprijs die hij eventueel gaat winnen.

Tom won deze zeven jaar geleden al eens, toen hij naast de winst in E3, Ronde en Roubaix ook wereldkampioen werd.

Parijs - Roubaix 2002: met een jonge Boonen en een "oude" (Mus)(l)eeuw

14 april 2002.
Het is een dag in Noord Frankrijk zoals velen, maar met de koers die komen gaat doet hij denken aan een jaar eerder.
Regen, wind en een 36 jarige Vlaming die in zijn element is.
Vorig jaar was de schaduwkopman Knaven vooruitgeschoven en werd hij tweede, nu stonden zijn zinnen op een derde Roubaix en een tiende wereldbekerzege.

Met nog zo'n 40 kilometer te gaan besluit hij om de rest zijn met modder besmeurde achterwerk te laten zien en het liefst steeds kleiner te laten worden aan de grauwe horizon.
Vanaf kop rijdt hij weg en zoekt zijn eigen baan door de modder en over de spekgladde kasseien.
Achter Museeuw vraagt Hincapie aan zijn jonge teamgenoot bij US Postal om het tempo in de achtervolging op te voeren en dat gebeurt.

De naam van de jonge knecht is Tom Boonen en de manier waarop hij het gat met Museeuw lijkt te gaan dichten is indrukwekkend.

Roger de Vlaeminck ziet zichzelf terug in de jonge Boonen, Michel Wuyts wordt verliefd, maar voor George Hincapie wordt het teveel.
De Amerikaan stuitert kapotgereden en leeg van de kasseien af en duikt in de sloot.
Tom moet natuurlijk inhouden.

Johan Museeuw wint zijn derde Parijs - Roubaix op zeer mooie wijze.
Onderweg mocht Boonen toch nog voor zichzelf gaan en is met Steffen Wesemann richting het velodrome gereden, om hier derde te worden.
Voor Museeuw was het de laatste overwinning in de Hel en voor Boonen zou de tijd nog wel komen.

Inderdaad: tien jaar later staat Boonens zegeteller ook op drie in Roubaix en net als Johan Museeuw ook driemaal de Ronde en eenmaal het WK.
Daarnaast driemaal Gent-Wevelgem en vijfmaal de E3.
Tom is jonger dan Johan tien jaar geleden en kan zondag op dezelfde hoogte komen met de Vlaeminck.

Boonen op recordjacht.

De eerste Ronde 2.0 lijkt me vrij geslaagd: een slijtageslag in droge omstandigheden.
De allerbesten van de dag bleven over, zonder enige twijfel.
Toch moet ik toegeven dat ik de muur nog wel mis, hoewel ik niet veel heb met de kerk had dat kapelletje bovenop wel iets speciaals, iets dat een zware klim net iets meer karakter lijkt te geven dan een Paterberg of Oude Kwaremont.

Maar ach, na 5 jaar deze finale raakt de combinatie Oude Kwaremont - Paterberg zeer zeker ingeburgerd.
Al zou het meer een rechtstreekse aankomst moeten zijn dan een paar rondes die doen denken aan een criterium.

Bij de allerbesten ontbrak natuurlijk wel Cancellara.
De man die in de Ronde twee dingen kon doen: korte metten maken met de tegenslag die hij in eerdere koersen tegenkwam, of verder gaan met deze shitsequence.

Dat tweede werd het dus: gevallen in de bevoorrading, lulliger kan het bijna niet. Cancellara zien liggen op het asfalt, niet meer opstaand was ook een grote negatieve verrassing.
Fabian Cancellara. De haast niet kapot te krijgen beer, Spartacus, was geveld... door een rondslingerend bidonnetje in een bevoorrading.

Even later was het de beurt aan Langeveld om met hoge snelheid de grond op te zoeken.
Een ongelukkige samenloop van omstandigheden: wat supporters die dicht bij de weg staan te kijken, renners die zoals wel vaker de volle breedte van het parcours proberen te gebruiken en ook de stoep of fietspaadjes naast de weg.
Vaak gaat dat goed, maar ditmaal was het geluk op voor Sebastian, die het fietspaadje opzocht, net als een aantal anderen.
Twee toeschouwers staan letterlijk midden in het tumult, zien nog wat renners die in volle vaart ook naar rechts wijken wel erg op zich afkomen, schrikken en springen naar achteren.
Daar bevindt zich dus Langeveld, die door een van de toeschouwers als ware hij een karatekid onderuit wordt geschoffeld.
Gebroken sleutelbeen en einde voorjaar.

Tom Boonen daarentegen heeft alleen af te rekenen met de Paterberg, Pozzato en Ballan.
Het levert hem de derde keer winst in de Ronde op en daarmee is Boonen de vijfde renner die dit presteert.
Johan Museeuw was 14 jaar geleden de laatste.

Te hopen voor Tom Boonen dat wanneer hij Parijs - Roubaix volgende week niet wint en dus niet al op gelijke hoogte komt met De Vlaeminck dat dit te wijten is aan een sterkere deelnemer, een mindere vorm of materiaalpech.
Niet de manier hoe het Museeuw verging na zijn derde Rondezege, dat wens je niemand toe..

Komende week kom ik uiteraard nog terug op de eerste Parijs - Roubaix van Tom.
Deze is alweer 10 jaar geleden en toen al indrukwekkend.

Tom op Stoom

Vorig jaar zat iedereen op het achterwiel van Cancellara in de Ronde en Parijs - Roubaix.
Dit jaar wordt er hoogstwaarschijnlijk, alsof we weer rond 2008 zitten, het meest naar Boonen gestaard in deze koersen.

Twee wedstrijden in drie dagen en drie voor Quickstep in amper een week.
Het is nog meer 2005-2006 all over again.

Wanneer iedereen naar Boonen kijkt heeft diens ploeg natuurlijk minimaal twee troeven in handen in Terpstra en Chavanel, waarbij de laatste de beste papieren lijkt te hebben om een Devoldertje te doen.

Niet alleen Tom, maar ook Peter Sagan is goed bij de pinken.
Vandaag mee in een korte uitval van Cancellara en vervolgens tweede aan de meet: waar je zou zeggen dat Sagan blijft verbazen lijkt hij deze fase ook al voorbij te zijn.

Mocht Gilbert zo vierkant blijven draaien als in de voorbije maand, dan kan de Slowaak eens een poging doen om Philippes honneurs waar te nemen in de Ronde en wat daarna nog allemaal komt.
Anders is het hopen op een mooi duel op een Cauberg, een Huys Muurtje of in een voorstadje van Luik.

De twintig van Boonen

Zondag werd de openingsrit in Qatar verreden, eindigend in de gebruikelijke massasprint.
Tom Boonen was andermaal de winnaar en de teller voor Tommeke staat daarmee op 19 ritzeges in de ronde van Qatar, een Cavendishiaans aantal.
Nu is Cavendish ook in het peloton aanwezig dat door Qatar sjeest, maar hij had af te rekenen met een koortsaanval en die aanval verslaan deed hij ook met zijn benen, door gisteren mee te zitten in de juiste waaier en Boonen ditmaal te kloppen.

Nu mag Boonen het opnieuw proberen: op zoek naar etappevictorie nummer 20.
Aan Steegmans zal het in elk geval niet liggen, hij trekt de sprint weer ouderwets hard aan voor Tom en dat doet me terugdenken aan de Tour van 2007.
Steegmans is een renner die de druk van kopman niet goed aankan, maar in de helpersrol erg sterk voor de dag komt.
Zo ook in die bewuste Tour toen hij tot zijn eigen verbazing de sprint voor Boonen zo hard aantrok dat niemand voorbij zijn voorwiel raakte.

Ondanks de ploegentijdritzege van Garmin leidt Boonen het algemene klassement.
Thomas Dekker staat netjes vijfde, tussen Vansummeren en Hunter op 12 seconden van de leider.