Boonen op recordjacht.

De eerste Ronde 2.0 lijkt me vrij geslaagd: een slijtageslag in droge omstandigheden.
De allerbesten van de dag bleven over, zonder enige twijfel.
Toch moet ik toegeven dat ik de muur nog wel mis, hoewel ik niet veel heb met de kerk had dat kapelletje bovenop wel iets speciaals, iets dat een zware klim net iets meer karakter lijkt te geven dan een Paterberg of Oude Kwaremont.

Maar ach, na 5 jaar deze finale raakt de combinatie Oude Kwaremont - Paterberg zeer zeker ingeburgerd.
Al zou het meer een rechtstreekse aankomst moeten zijn dan een paar rondes die doen denken aan een criterium.

Bij de allerbesten ontbrak natuurlijk wel Cancellara.
De man die in de Ronde twee dingen kon doen: korte metten maken met de tegenslag die hij in eerdere koersen tegenkwam, of verder gaan met deze shitsequence.

Dat tweede werd het dus: gevallen in de bevoorrading, lulliger kan het bijna niet. Cancellara zien liggen op het asfalt, niet meer opstaand was ook een grote negatieve verrassing.
Fabian Cancellara. De haast niet kapot te krijgen beer, Spartacus, was geveld... door een rondslingerend bidonnetje in een bevoorrading.

Even later was het de beurt aan Langeveld om met hoge snelheid de grond op te zoeken.
Een ongelukkige samenloop van omstandigheden: wat supporters die dicht bij de weg staan te kijken, renners die zoals wel vaker de volle breedte van het parcours proberen te gebruiken en ook de stoep of fietspaadjes naast de weg.
Vaak gaat dat goed, maar ditmaal was het geluk op voor Sebastian, die het fietspaadje opzocht, net als een aantal anderen.
Twee toeschouwers staan letterlijk midden in het tumult, zien nog wat renners die in volle vaart ook naar rechts wijken wel erg op zich afkomen, schrikken en springen naar achteren.
Daar bevindt zich dus Langeveld, die door een van de toeschouwers als ware hij een karatekid onderuit wordt geschoffeld.
Gebroken sleutelbeen en einde voorjaar.

Tom Boonen daarentegen heeft alleen af te rekenen met de Paterberg, Pozzato en Ballan.
Het levert hem de derde keer winst in de Ronde op en daarmee is Boonen de vijfde renner die dit presteert.
Johan Museeuw was 14 jaar geleden de laatste.

Te hopen voor Tom Boonen dat wanneer hij Parijs - Roubaix volgende week niet wint en dus niet al op gelijke hoogte komt met De Vlaeminck dat dit te wijten is aan een sterkere deelnemer, een mindere vorm of materiaalpech.
Niet de manier hoe het Museeuw verging na zijn derde Rondezege, dat wens je niemand toe..

Komende week kom ik uiteraard nog terug op de eerste Parijs - Roubaix van Tom.
Deze is alweer 10 jaar geleden en toen al indrukwekkend.

E3: de offday van Cancellara

Fabian Cancellara had zichzelf een betere dag voorgesteld toen hij vanochtend wakker werd en de vogeltjes floten, het zonnetje scheen en zijn fiets glimmend stond te wachten om voortgestuwd te worden door de machtige benen van zijn Zwitserse berijder.

Echter was het niet de dag van de fiets en ook niet van de man die hem bereed.
Al voordat de Muur van Geraardsbergen was bereikt, in de E3 is de televisie-uitzending dan nog niet eens begonnen, had Fabian een valpartij en twee lekke banden gehad.

In de heuvelzone gooit hij even zijn benen los, met Boonen en onder meer Sagan bij hem in het kielzog.
Maar nog niet eens bovenaan de Oude Kwaremont loopt de lucht uit zijn voorwiel.

Vervolgens wisselt hij zijn wiel op een vrij ongelukkig punt: bij het uitkomen van een bocht.
Soms gaat dit goed, maar vandaag niet: Carlos Barredo is degene die iets wijder de bocht uitstormt en op Cancellara inrijdt.

Spartacus schudt even zijn pijnlijke lijf en is weer vertrokken.
Barredo blijft achter met een gebroken onderarm, evenals een supporter die ook naar de eerste hulp kan.
Een kunststukje zoals vorig jaar, toen hij ook met allerlei materiaalproblemen kampte, zit er echter niet meer in.
Zeker niet omdat het peloton na de heuvels weer in elkaar schuift en men aanstuurt op een massasprint.

Fabian is terug.

Vorig jaar niet altijd in de vorm van zijn leven en een paar keer weggeblazen in grote tijdritten door de man die komende week op zoek gaat naar zijn tweede zege in de koers naar de zon.

In de finale probeerde Greg van Avermaet de rest stof te laten proeven.
Spartacus, volgens eigen zeggen, nog niet in vorm ontwaakte bij het zien van de met zand vermengde grinta en liet Van Avermaet achter in zijn stof.

Zoals vanouds bij Cancellara is een gaatje laten ook de strijd tegen hem laten.
De supporters die wel op waren komen draven op de Piazza del campo zagen Fab ... don't wait for the rest of the group .. ian ouderwets solo binnenkomen.

Cancellara draagt zijn zege op aan zijn pasgeleden overleden oom.

Voor de mooie beelden: