De Vuelta als goedmaker van je seizoen.

Stel:  je hebt je zinnen in een wielerseizoen gezet op een voorjaar, Giro of de Tour.
Hard werk geleverd om die topvorm te verkrijgen op het juiste moment,  toegeleefd naar het moment waar je er moet staan.
Ook je sociale leven moest het ontgelden  en alles leek prima te verlopen.
Tot ineens dat ene fatale foutje waardoor je onderuit ging of die ene training in de stromende regen waardoor je de volgende dag net wat zwakker en vatbaarder was voor dat ene virus,  of vul maar een reden in waardoor je niet meekon op het beslissende moment  of zelfs al eerder de bezemwagen moest opzoeken.

Tegenwoordig kan aan dit rijtje ook de dopingschorsing of uitsluiting vanwege een schandaal waar je zelf nog niet van werd verdacht worden toegevoegd, maar het idee is hetzelfde:  in de Vuelta komt het allemaal goed.

Een aantal winnaars van de edities in de voorbije twintig jaar voldoen aan dit plaatje.

Alberto Contador, 2012:
Zat een schorsing uit,  kwam terug en de Vuelta was zijn eerste grote ronde als vegetariër.
Ook zonder biefstuk wint Contador.

Alejandro Valverde, 2009:
Presteerde niet naar behoren in het voorjaar (desondanks won hij wat ritten in Spaanse koersen)  en het CONI  besloot Valverde voor twee jaar te laten weren uit alle wedstrijden in Italië vanwege zijn deel in Operación Puerto .
Het wilde zo zijn dat de Tour een etappe had waarbij men een stuk door Italië reed:  geen Tour voor de Spanjaard.
De Vuelta werd echter de plek om een verloren seizoen toch netjes op te poetsen.


Denis Menchov, 2007:
Na de affaire Rasmussen gedemotiveerd uit de Tour gestapt.
In de weken daarna genoeg motivatie opgebouwd om de Vuelta naar zijn hand te zetten.

Alexandre Vinokourov, 2006:
De kazak had zijn hele seizoen afgestemd op de Tour, maar plotseling is daar een schandaal waarin zijn ploegleider betrokken is en met hem een waslijst aan renners.
Vino treft geen blaam, maar omdat ongeveer de hele Tourselectie aan teammaten wel verdacht is in Operación Puerto is het exit Liberty Seguros.
Met Astana als hoofdsponsor van zijn werkgever maakt Vino echter een doorstart in de Vuelta.
Na een moeizame start knokt hij zich naar de eindzege.


Denis Menchov (officieel tweede), 2005:
Denis richtte zich op de Tour, maar een keelonsteking zet al gauw een streep door ambitieuze klassementsplannen.
In Spanje gaat het beter, met etappezeges en -dankzij een geslepen Heras- de tweede plaats.


Jan Ullrich, 1999:
Der Jan moet in 1999 de Tour laten schieten vanwege een geblesseerde knie.
In de Vuelta bewijst hij des te meer dat dit gewricht weer in orde is.

Abraham Olano, 1998:
Tweede in de proloog  en gedegen onderweg in de Tour,  tot hij valt in de afdaling van de Aubisque.
De volgende dag blijkt de val er teveel aan  en Abraham stapt af.
Achteraf zal hij er wellicht blij om zijn,  gezien zijn ploeg een aantal etappes verder voortijdig de spullen in zou pakken naar aanleiding van het hele gebeuren dat de geschiedenis in zou gaan als de Tour de Dopage 1998.
Olano pakt vervolgens maar de Vuelta met beide handen beet.


Alex Zülle, 1997:
Komt de Vuelta voor de tweede maal op rij winnen en overtuigend.
Dit nadat hij in de Tour al vroegtijdig wegviel.

Een dag later: Coup van El Pistolero

Schrijf je de ene dag een stukje over Menchov die in de luren werd gelegd door Heras.
De volgende dag zit je te kijken naar een prachtige interpretatie van Contador op het begrip "aanvallend koersen".

In het begin van de rit springt Contador samen met Valverde mee in een vluchtersgroep, spektakel in de maak al voordat de tv-uitzending er in zou komen.
Katusha kan het gat weer dichtrijden.
Donder in de lucht, maar wel een lucht die langzaam lijkt op te klaren voor de Russische formatie met Spaans rood in het midden.

Schijn bedriegt.
Op een klim van de tweede categorie een tweede poging van Alberto.
Nu geen Valverde in zijn nabijheid,  Rodriguez verrast en te laat voor de tegenaanval.
Paulinho zat ook in het plan  en met de verbeten Contador was het tweetal in rap tempo bij de vroege vluchters.
De koers spat open  en Contador neemt, eerst nog met goede vriend Tiralongo, op Fuente Dé het voortouw in de koers.

Rodriguez breekt niet, maar buigt.
Purito moet wel Valverde laten gaan maar de schade lijkt niet gigantisch te worden.
Wel genoeg om het rood met een aardige achterstand weg te moeten geven, maar niet dat hij nou naar boven strompelt als Menchov in een verregende achtervolging op Heras.

Contador is (ook) nog niet de Contador van de Zero zero zero zero periode  en dat merkt vooral Valverde.
Met Verdugo, Nocentini  en Henao in het wiel nadert El imbatido  El Pistolero zienderogen in de slotkilometers.
Contador kijkt om,  ziet achter zich het groepje vervaarlijk naderen  en spreekt zijn reserves aan.
Bertje redt het.

Een klassieke dubbelslag en een goed einde aan een etappe die om in te lijsten was.
Voor de verandering was de ontlading bij Contador zo groot dat hij zijn schietgebaar vergat  en bewaarde voor de podiumceremonie.

Vueltageschiedenis: de coup van Heras

Denis Menchov is blijkbaar ook aanwezig in de Vuelta,  op de fiets in het peloton.
Zijn rol is nu vooral het berewerk verzetten voor Rodriguez,  maar uiteraard is dit wel eens anders geweest.

Zo moet voor Denis de rit naar Pajares,  die dan wel op een andere plek eindigde dan destijds, een aantal nare herinneringen op hebben gerakeld.
Op 11 september 2005  kende hij hier namelijk zijn wielervariant op 9/11.

De leiderstrui op die bewuste zondagmiddag vrij stevig om de schouders, maar in een Rabobankploeg die naast Menchov enkel wat renners mee had genomen voor een leuke ontsnapping  en niet voor het verdedigen van een gouden trui in de bergen.

Roberto Heras had dit uiteraard gewoon wel:  in de kleuren van pre-Fuentesschandalen Liberty Seguros had hij een klein leger Spaans berggeweld om zich heen.

Op die elfde september mag er een flinke groep vluchters vooruit in de vrij zware bergetappe.
Hierin sluipt soepeltjes en buiten het vermoeden van de ploegleiding van Rabo een belangrijk kwartet Libertyrenners mee.
Een slinks plannetje van Manolo Saiz ontvouwt zich.

In de voorlaatste klim prikt Heras een aantal keren, maar komt niet weg.
Wel ziet hij, dat bij de demarrages Menchov met steeds wat meer moeite kan aanklampen.
Bovendien gokt hij op de mindere daalkunsten van de Rus  en dus gaan in de afdaling alle remmen los bij Heras.
Beneden is het al een aardig gat met Denis  en Manolo heeft de knechten uit de kopgroep netjes in een voortuintje laten wachten op Heras.

Er volgt namelijk nog een lang stuk vallei naar de slotklim.
Menchov heeft Bram de Groot  die moedig probeert de schade te beperken én een boel gniffelende Spanjaarden in zijn achterwiel.
Eenmaal aan de voet van die slothelling is de schade al groot:  2 minuten.

Weinig hulp van een zwakke ploeg en een jagend Libertycollectief hebben de Rus schaakmat gezet.
Inmiddels is het ook nog begonnen met regenen, goed voor een extra heroisch tintje.

Heras, inmiddels solo,  wint de rit  terwijl het lange wachten op een stille Rus in goudkleurig tenue begint.
Renners druppelen binnen  en een, voor het gevoel, eeuwigheid later ook de gebroken en verzopen goudkleurige Rus.

Liberty kaapt de Vuelta en Heras gaat op weg naar vier eindzeges: een record.

Contador en Purito

Het verhaal van de Vuelta is het verhaal van twee mannen die dit jaar een Giro verloren.

Twee mannen die hem inderdaad in hetzelfde jaar verloren, maar beide met een eigen verhaal.
De ene verloor hem in een tijdrit,  de ander in de rechtzaal.

In een vuelta a medio Espana vol aankomsten bergop en weinig tijdritkilometers zorgt de slopende aanwezigheid van vele klimmen  dat deze twee mannen overblijven.

Contador probeert "Purito" op te roken, maar telkens als hij er aan trekt  komt die dekselse puncher toch weer plaatsnemen in het achterwiel.
Rodriguez heeft dan ook de kracht om er nog een laatste jump uit te smijten voor een paar seconden, plus bonificatie extra.

De aankomst was ditmaal ook erg steil.
Harkend kwamen de renners vooruit op de laatste stroken.
Het deed denken aan de beruchte Angliru, maar zo bont maakte deze weg naar cuitu negru het echter ook weer niet.

Cuitu Negru is een nieuwe aankomst in de lijst van de "nieuwe wielerontdekkingen" van de afgelopen jaren.
Ditmaal een klein weggetje naar een skistation,  dat niet lang geleden opnieuw werd geasfalteerd.

Hiermee werd aan de klim naar Pajares,  waar eens Menchov zijn Vuelta in de stromende regen moest afstaan aan Heras,  opgepoetst met een extra steile uitsmijter.

Na een rustdag kom de volgende aankomst bergop alweer aan bod,  met de Fuente De:  een klim die als een loper mag worden beschouwd.

Cobo mist Gianetti

Vorig jaar was hij, met Froome, de verrassende topper in een vrij mager bezette Vuelta.
Dit jaar komt hij er niet echt van te pas.
Elke rit moet hij toegeven op de top van het veld, maar echt dramatisch verliezen heeft hij tot dusver ook niet gedaan.

Vrij opmerkelijk aan het presteren van Cobo  is het wel of niet rijden voor ploegleider Mauro Gianetti.
Cobo reed jarenlang bij het vrij beruchte Saunier Duval,  waar hij regelmatig leuke dingen liet zien.
In 2007 won Cobo voor diezelfde Gianetti bij de Saunier Duvalploeg  de ronde van het Baskenland, Het was die editie waarin Bjorn Leukemans riep dat "de Spanjaarden"  reden als brommers.

Leukemans werd niet veel later zelf gepakt  en  Saunier Duval ging een jaartje later tegen de vlakte tijdens de Tour.
Cobo zelf was niet positief en vervolgde met Gianetti in de Fuji - Servetto formatie.
Ook hier goed voor een ritzege in de Vuelta.

Caisse d'epargne trok hem vervolgens aan voor 2010,  maar hier werd het helemaal niets met Cobo.
Inmiddels had de ploeg van Gianetti nog een paar malen van hoofdsponsoren gewisseld en ging nu door het leven als "de schoen die ademt".

Meer lucht voor Juanjo, die zich weer bij zijn oude vriend voegde.

De daaropvolgende Vuelta is geschiedenis.

Echter is ook de ploeg opnieuw geschiedenis, toen in december bleek dat Gianetti geen sponsor meer kon vinden.

Terug naar de ploeg waarin Cobo in  2010 zo onopvallend meepeddelde.
Wat dat oplevert zien we dit seizoen netjes terug.

Al is het nog wel de goden verzoeken met nog een halve Vuelta te gaan.

Pieken richting het WK.

Op de montjuich in Barcelona was het tijd voor Rodriguez om zijn voorsprong in het klassement te vergroten  en in de aanval kon hij de diensten van een dit jaar werkelijk telkens tekort schietende toprenner goed gebruiken:  Phillipe Gilbert.

Purito meer voorsprong en Gilbert zijn eerste seizoenszege (!)
De vorm van de Waalse veelvraat van 2011 lijkt precies op tijd gearriveerd.

Daar het vaak voorkomt dat de mannen in vorm tijdens de Vuelta de regenboogtrui mogen aantrekken  kan Gilbert toch een klim maken richting de 5, op de sterrenlijstjes onder vele voorbeschouwingen voor de strijd in Valkenburg.
De concurrentie,  waaronder ook Rodriguez,  is gewaarschuwd.

We zagen in het verleden wel eens vaker renners een matig seizoen rijden voor hun doen, maar op tijd voor het WK toch de juiste vorm vinden.
Paolo Bettini deed dit bijvoorbeeld in jaar twee van zijn regenboogtweeluik,  door vrijwel niets te winnen en ineens in de Vuelta  te zegevieren.
Een jaar later deed Alessandro Ballan dit zelfde kunstje: hij won,  in tegenstelling tot 2007, niets.
Tot aan de Vuelta.

Om dan vervolgens te schitteren op het WK.

Uit de oude doos: Vuelta 2001

In 2001 moesten we in de klas een krantenwerkstuk bijhouden.

Uiteraard moest dit net gebeuren toen we in de dagen vlak na de aanslagen in New York zaten.
Iedereen koos dus meteen om hier een werkstuk van te maken,  maar ik besloot om het over de sportieve boeg te gooien aangezien ik anders vreesde om enerzijds de zoveelste met hetzelfde onderwerp te worden en anderzijds kregen we op school kranten aangereikt en bleef er al gauw niets van de foto's en artikelen over de aanslagen over,  terwijl andere katernen en artikelen ongeschonden overbleven.

De Vuelta was immers ook bezig  en hoewel het nieuws in vergelijking met de ontwikkelingen in en buiten Amerika karig was wist ik er, voor een puber die destijds nog niet echt over internet beschikte, nog een leuk werkstuk van te maken.

Roberto Heras in de US Postal"kleuren".

Destijds kende ik niet alle rennersnamen,  waardoor ik een paar keer "Jan Pronk"  in plaats van Matthe Pronk schreef  en Addy Engels werd Oscar Engels!

Levi Leipheimer zou de nieuwste aanwinst worden van Rabobank,  in de Vuelta van 2001 werd hij derde.
Dat hij pas zes jaar later,  alweer voor een andere werkgever, pas weer op het podium van een grote ronde zou staan vermoedde ik als beginnende wielervolger nog niet.

Een beetje lui bleek ik, zoals ik hierboven ook vermeldde, bij het zoeken naar de rennersnamen (die mijn leraar overigens ook niet kende,  dus het zou wel loslopen dacht ik waarschijnlijk destijds).
Zo heet Plaza plotseling ook Oscar,  evenals  Rubiera en Mercado die een andere voornaam mogen dragen.
Uiteraard zijn het wel leuke namen van een wielerperiode die alweer lang vervlogen lijkt.

Ik bedoel:  Casero (Festina),  Sevilla (Kelme), Heras (Us Postal), Mercado (Banesto)  en consorten,  je kunt er mooie "vergeten wielrenners"  stukken over schrijven,  zoals op hetiskoers wel eens gedaan wordt.

Te laat juichen, blijft pijnlijk.

Niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste keer zal het lachwekkende fenomeen voorbijkomen in Chasse patat en Mayo:  renners die  aan de meet denken gewonnen te hebben terwijl de winnaar al lang en breed binnen is.

Je zou maar niet hebben vernomen dat er een groepje vooruit is gebleven,  of zelfs een solist.

Vervolgens steven je af op de finishlijn.
Grinta tot over je oren,  een tunnelvisie met als licht aan het einde die felbegeerde witte streep.
Je gaat het nog redden ook,  want wat sprint je goed vandaag! 
Niet vermoedende dat de rest al wist wat jij pas zal weten wanneer je al juichend over de finish bent gebold.

Wat een mooie zege leek blijkt vooral een leuk vermaak voor de toekijkende medemens.

Echter,  je bent wel in goed gezelschap daar het de besten is overkomen.


Na 4 minuten zien we Garcia van Caja Rural denken dat hij een mooie vis binnen heeft.




Wat langer terug flikte Kolobnev in Parijs - Nice een stunt door solo voorop te blijven.
Daarachter volgde nog een massasprint voor plek 2.





En ook Bauke Mollema weet hoe dit voelt,  nadat hij tegen het einde van dit filmpje een sprint voor plaats twee wint.

De Vuelta is de koers voor de Nederlanders.

Minder hectiek,  minder piekende toprenners en nog een aantal ploegen die verlangen naar het najaar of de winter.
Tijdens de Tour is er veel meer druk en daar lijken mannen als Gesink en Mollema niet tegen te kunnen:  ze liggen er elk jaar wel weer bij  en komen vervolgens niet meer in hun ritme.
Behalve 2010, toen Gesink ondanks twee valpartijen wel sterk overeind bleef in het klassement, maar uitzonderingen bevestigen de wielerregel.

Vorig jaar zagen we Mollema al puike dingen doen waarmee hij ook voor een dag met de rode trui werd beloond  en op slechts een halve minuut van latere Tourwinnaar Wiggins vierde was in Madrid.
Gesink streed jaren eerder met Valverde en was op weg naar wellicht plek 2,  tot hij toch eens viel en daardoor tijd verloor in de laatste bergetappe.

Nu is Valverde de geslagen hond  na een Valpartij  en doen Mollema, Gesink en Ten Dam met de besten mee.
Contador, Froome en Rodriguez lijken een maatje te groot, maar ook zij kunnen een val of slechte dag tegenkomen, waardoor een podium tot de mogelijkheden behoort.

Madrid is echter nog ver.
en daarbij: wanneer is het voor het laatst dat Gesink niet ook in een grote ronde het asfalt verkende, als dat al ooit is gebeurd?

Spaanse zonnesteek

Heet is het in Nederland,  nog heter is het op het Iberisch schiereiland waar over een paar uur de Vuelta van start gaat.

De hitte steeg de organisatie naar de bol.
Met name de vlaggetjes bij de Nederlandse rugnummers bleken hiervan de dupe te zijn,  gezien de bovenstaande uitspattingen.

Saaie koersen: een combinatie van parcours en weinig aanvallers?

Het voorbije klassieke voorjaar werd er vaak geklaagd over de saaiheid van bijna elke wedstrijd  en ook in de Giro is het niet veel anders.

Misschien zijn wij wielerfans verwend door  mannen als Marco Pantani, Riccardo Ricco, Emanuele Sella, Alexandre Vinokourov en Michael Rasmussen die na een aantal mooie staaltjes aanvallen en ook winsten jammer genoeg tegen de dopinglamp botsten.

De klassiekers zijn niet veel saaier geweest dan afgelopen jaren: nu stak Tom Boonen met kop en schouders boven de rest uit op de kasseien en viel zijn grootste concurrent letterlijk weg.
Vorig jaar was dan Gilbert weer in de andere klassiekerhelft te sterk  en in 2010 zagen we Cancellara weer domineren in vlaanderen en Noord Frankrijk.
Dat is overmacht, in de letterlijke en figuurlijke zin.
Ook in de grote ronden zijn er jaren die compleet werden gedomineerd door een oppermachtige renner met dito ploeg.

De Amstel Gold Race loopt, sinds men de eindstreep op de Cauberg heeft gelegd, in de meeste gevallen uit op een wedstrijd van lang wachten, tot zelfs halverwege de Cauberg zelf.
Het spectaculairder willen maken van de Race werkt blijkbaar averechts: de wedstrijd is simpelweg te zwaar geworden door de opeenvolging van steile heuvels, met de nadruk op de laatste 30 kilometer.
Hierdoor  gebeurt er in veel gevallen pas in de laatste 10 kilometer iets,  of zelfs pas in de laatste 500 meter.

De Ronde lijkt met het nieuwe parcours een zelfde lot beschoren, terwijl daar voorheen juist het, niet te lange, maar wel vrijwel vlakke stuk na de Bosberg en de Muur uitnodigde om eerder in de aanval te gaan.
Nu was iedereen afwachtend, want hoeveel pijn doet drie keer Paterberg en Oude Kwaremont achtereen na bijna 250 kilometer koersen?

Milaan - San Remo heeft wonderbaarlijk genoeg met een kleine aanpassing van het parcours niet meer de voorspelbare massasprint en Luik - Bastenaken - Luiks finale kreeg een nieuwe impuls door de Roche Aux Faucons in plaats van Sart - Tillman.
Beide wel klassiekers die niet op een steile heuvel eindigen.

In de grote rondes is het hetzelfde geval: met name de Giro heeft een handje van het zo spectaculair mogelijk willen maken van het parcours met steile klimmen en/of onmenselijk zware bergetappes.
Dit jaar liggen deze koninginnen -en keizerritten ook nog eens klaar voor de laatste week.
Geen wonder dat de klassementsmannen zich dan ook vrij koest houden, met de angst dat ze eerder de trappen teveel doen die ze in die zware slotweek met rente terugvoelen.

Ook in de andere ronden zie je het wachten tot het laatst telkens terugkomen en het is sowieso niet te voorkomen,  tenzij de organisatie misschien juist de zware bergritten zoveel mogelijk mijdt en/of beter verspreidt over drie weken.

In plaats van vijf aankomsten op een buitencategorie col kunnen er ook door ritten door middelgebergte  en aankomsten net na een afdaling gelegd worden (maar dan niet zoals de Tourdirectie regelmatig deed: na wat mooie klimmen een ellenlang vlak stuk leggen waarop men ook niet wordt uitgenodigd om nog te gaan aanvallen).


Ook in dat geval maken de renners de koers  en kan het niet iedere dag feest zijn in een grote ronde, tenzij je doping vrij gaat stellen.
In dat geval kun je ook spektakel verwachten, maar dan niet in de vrolijkste zin van dat woord.

Vuelta a España 2012: Vuelta a Medio España

Het parcours van de Vuelta is nu ook helemaal bekendgemaakt en het is een bijzondere ronde geworden.

De Vuelta zal namelijk nooit zuidelijker gaan dan Madrid en zo wordt de helft, of zelfs minder dan dat, van het Spaanse vasteland gebruikt voor drie weken koersen.
De start zal plaatsvinden in Pamplona met een ploegentijdrit om vervolgens constant kriskras door het noorden van het Iberische schiereiland te koersen.
Zo gaan de derde en vierde etappe al bergop eindigen en de vijfde rit wordt een etappe waarin men een aantal rondes om Logroño rijdt.

In totaal zijn er maar liefst 9 etappes waarin de finish bergop of net na een klim ligt en daarnaast nog één met finish kort na een beklimming.
Dat begint uiteraard al in de derde en vierde etappe die ook als bergetappe staan aangegeven, maar ook een aantal ritten die op de site van de Vuelta als "vlak" worden bestempeld eindigen op een helling!
Neem bijvoorbeeld etappe 17 van Santander naar Fuente dé.
Deze is dan volgens de organisatie vlak, maar het profielkaartje toont toch twee stevige heuvels en een, hoewel hij niet heel steil is, aankomst op een beklimming van tweede categorie.

Etappe 12 heeft ook een leuke muur op het eind: Mirador de Ezaro, waar in minder dan 2 kilometer nog 260 meter hoogteverschil (14,6 % steil) zal worden gemaakt.

Daarnaast is er naast de ploegentijdrit slechts één tijdrit van 40 kilometer, dus de pure klimmers met ambities voor een grote ronde kunnen beter pieken naar de periode 18 augustus tot en met 9 september.

Vuelta 2011: al met al een goede ronde

De Vuelta kan, ondanks (of juist dankzij) een vrij matige bezetting in het klassement toch bestempeld worden als een goede ronde.
De Tour van 2011 was een paar maatjes groter met alle aanvallen in met name de laatste prachtige week in de alpen, maar de Vuelta was in mijn ogen toch leuker dan de Giro waarin al gauw duidelijk werd dat Contador ging winnen en dan ook nog het drama met Wouter Weylandt.

Chris Froome is doorgebroken met een tweede plek achter Juan Jose Cobo.
Bauke Mollema heeft alsnog de groene puntentrui veroverd naast de vierde plek in het algemene klassement en had ook nog een dag de rode trui om zijn schouders.
Wout Poels heeft laten zien dat hij ook mee kan gaan tellen in het klimwerk en waarschijnlijk ook de Waalse klassiekers.

Daarbij heeft de Vuelta weer een heel aantal nieuwe renners opgeleverd die één of meerdere (zie Peter Sagan met drie etappes) etappe wonnen in een grote ronde.
Dat waren er naast de genoemde Sagan nog aardig wat: Chris Froome, Chris Sutton, Marcel Kittel, Michael Albasini, Juan Jose Haedo, Daniel Moreno, Francesco Gavazzi en Rein Taaramae!
Al met al een ronde van outsiders en jong talent.


De meer gerennomeerde namen waren in Colorado te vinden en dit weekend ook in Quebec en Montreal.

In Quebec is Gilbert er andermaal met de overwinning gaan spelen, maar had aan Robert Gesink nog een aardige tegenstander.
Op het moment is de wedstrijd in Montreal nog gaande en Gilbert schijnt een aardige valpartij te hebben gemaakt, maar kan verder koersen.

Vuelta 2011: Strijd om het groen en rood

Complementaire kleuren zijn het: groen en rood.
Dit contrast zorgt voor twee verschillende wedstrijden in de bijna voorbije Vuelta.

Mollema weet zich aardig te mengen in sprints en heeft het voor elkaar gekregen om zo gelijk op te gaan met Rodriguez, die twee plekken achter hem bleef.
Bauke is vrijwel van alle markten thuis: klimmen kan hij het beste, maar sprinten en tijdrijden is hem ook niet vreemd.
Toch ontbreekt het hem nog aan een hele sterke combinatie van een paar disciplines voor podium of eindwinst, maar met een goed koppie en een verder stijgende curve komt dat nog wel.

Ook de klassementsstrijd laaide eventjes op in de voorlaatste rit toen de organisatie uit creativiteit een sprint had toegevoegd aan de rit.
Chris Froome dacht zich bonificaties toe te eigenen, maar was te vroeg.

De etappe werd gewonnen door de door blessures en pech geplaagde Daniele Bennati.
Bennati had dit seizoen nog niet meer kunnen laten zien dan ritzeges in de omloop van de Sarthe en ronde van Oostenrijk.
Dit kwam mede door zijn val in de ronde van Romandië, waar hij zijn sleutelbeen brak.
Eerder droeg hij ook nog een dag de leiderstrui.

Vuelta 2011: Een goedmakertje voor Anton

De Vuelta is voor het eerst sinds 1978 aangekomen in Baskenland.
Dit verliep dan ook vele malen beter dan in die tijd: barricades werden opgeworpen, spijkers op de weg en met zand naar de renners gegooid door leden van de ETA.
Ditmaal waren er wat renners die strijdlust toonden, maar echt grootse verschuivingen waren er niet te vermelden.

Igor Anton had nog geen potten gebroken, maar kon vandaag wat meer in zijn achtertuin.
Op de laatste beklimming en afdaling liet hij Bruseghin achter zich en reed juichend naar huis.

Ondertussen hebben levert Tom Veelers een andere prestatie: hij is nu al de langzaamste deelnemer sinds minstens 1955.
Hij staat met nog twee etappes te gaan op 5 uur en 9 minuten van Cobo.
Het record stamt van ene Angel Alonso, die in een ver verleden meer dan een halve dag langer over de Vuelta deed dan de eindwinnaar.

In de Tour de France heb je nog grotere verschillen in de pioniersjaren.
Uiteraard geheel niet te vergelijken met nu, daar je toen geen ploegen, reserve-onderdelen en mecaniciens had en etappes die wel eens over de 400 kilometer gingen.
Dan krijg je een eindklassement als die in 1904 waarin Deflotriere een achterstand had van ruim 101 uur! (Zelfs 104 uur op de gediskwalificeerde Maurice Garin die destijds niet EPO pakte, maar het OV).

Vuelta 2011: Gavazzi en Rodriguez

Een en al omhoog en omlaag richting Noja.
Het peloton liet een groep ongevaarlijke renners voor hun kansen gaan.
Joaquim Rodriguez mocht ook mee nadat hij zich vakkundig kansloos had gemaakt voor een topklassering in het algemene klassement.
Desalniettemin was hij gevaarlijk voor de groene trui van Bauke Mollema en ja: die heeft hij de Nederlander ook afgenomen.
Paulinho probeerde een Knaventje, maar dat werd hem toch niet.
Francesco Gavazzi maakte het karwei af en Jurgen Vandewalle zorgt ervoor dat België in de Vuelta meedoet in de strijd tegen Nederland om de tweede plaatsen.

Elders is er een ronde van Padanië (waar wellicht ook nog wel een opvolger van Froome meedoet: een renner die etappes wint in dergelijke koersen en later ineens om gele, rode of roze truien strijdt).
Hier was een aardige meneer tegen de politieke voorkeur van degene die de ronde organiseert.
Het genie had daarop besloten om die mening kracht bij te zetten met zijn vuist en daarvoor het mooie gelaat van Ivan Basso te gebruiken.

Vuelta 2011: Winnende Keniaan!

Ongelofelijk maar waar: Chris Froome blijft verrassen!
Op zijn erelijst prenken etappes in de ronde van Mauritius, Ronde van Japan, Giro delle Reggione en Giro del Capo.
Dat zijn nog eens uitslagen! dat de volgende stap dan meestrijden om de eindzege in de Vuelta is lijkt me heel logisch.

Op de laatste slotklim in deze ronde was het Froome die flink gas gaf maar er even doorheen leek te zitten zodat Cobo hem inhaalde, echter had Froome nog wat reserveboosts liggen en reed andermaal voor de Spanjaard uit.
Mollema had dichter kunnen eindigen, maar is tegen een van de tevele toeschouwers gebotst. gelukkig kon hij doorrijden, maar hekken vanaf drie kilometer voor de finish waren blijkbaar teveel van het goede.


Volgend jaar zal de Vuelta overigens starten in Pamplona, het is te hopen dat de renners geen last krijgen van wraakzuchtige stieren op de clenbuterolaffaire van Contador.


Bij de weg:
Gisteren was in mijn woonplaats de tijdrit van de Holland Ladies Tour.
Ook eens leuk om te zien, al geef ik weinig om dameswielrennen: de winnares (Ellen van Dijk) kende ik bijvoorbeeld niet eens, shame on me!
Marianne Vos en Vera Koedooder zag ik wel vertrekken: wat ook de enige namen waren die me bekend voorkwamen.
De dames reden op leuke fietsen, mooi materiaal om eens van dichtbij te zien.
Marianne Vos had een beetje de pech dat er vlak voor haar rit een regenbui viel, maar uiteindelijk eindigde ze 11 seconden achter Ellen.

Vuelta 2011: Een rotonde tussen winnen of verliezen

De vuelta blijft een actierijke ronde dit jaar.
Ook een op papier saaie rit kent wat gebeurtenissen om te vermelden.
Joaquim Rodriguez viel op een, zoals we dat gewend waren in de voorbije Tour, manier: op een onverwachte plek in een tuimelpartij met meerdere renners.
Hij had zichtbaar pijn aan arm en rug en heeft zijn plek in de top tien totaal verspeeld.
Wel zal hij vandaag weer doorkoersen, maar de kansen voor hem op Pena Cabarga lijken erg klein.

Ondertussen kwam de meute richting de finish gestormd en vond nog één hindernis voor de streep: een rotonde die aan de ene kant richting de finish leidde, maar aan de andere kant moesten de ploegleiders en motoren afslaan en was de weg naar de finish geblokkeerd.
Wagner en Sagan reden netjes achter de motor aan die rechtsaf ging en niet richting finish. de Sagan didn't continue en Juan Jose Haedo mocht zegevieren, voor hem dan ook voor het eerst in een grote ronde.

Eerdere voorvallen met renners die de verkeerde kant ingingen, waar helaas weinig filmpjes van zijn: Traksel
Ronde van Polen

Vuelta 2011: Steil in stijl

De angliru is een berg waarop de verhoudingen nooit liegen, ruim 23% is steil in stijl en daar red je het simpelweg niet met alleen sterke benen.
Je bent ook goed of je bent het simpelweg niet.
Toch werden wielerverhoudingen soms ook wat verlegd: wie dacht voor de Vuelta dat Chris Froome zo goed mee zou klimmen dat hij definitief het podium in zicht ziet komen?
Het is dat hij lange tijd bij ploeggenoot Wiggins moest blijven, anders had hij wellicht die tweede plek achter Cobo opgeeïst.

De Spanjaard van Geox is de volgende die de rode trui overneemt in het algemene estafetteklassement (Fuglsang, Bennati, Lastras, Chavanel, Rodriguez, Mollema, Froome en Wiggins hebben de trui al voorverwarmd).

Nu was die tweede plek voor een wederom uitblinkende Wout Poels en met die prestatie springt hij de top tien binnen.
Mollema had iets minder overschot tijdens het steile werk en heeft zijn derde plek ingeleverd.

Deze week ligt er nog een steile slotklim klaar met Peña Cabarga.
Dit is een helleveeg van 6 km met een slotveeg van 2000 steile meters, waarin het soms richting de 20% wil gaan.

Vallen in een ravijn: een van de beroepsrisico's van een wielrenner

Soms gaat een wielerleven over rozen: wanneer je een wedstrijd wint, een verrassende ereplek bemachtigt of een kopman of je ploeg succesvol hebt geholpen.
Maar daarnaast zijn er de valpartijen, ziektes, positieve dopingtests, auto's die je van de weg rijden, materiaalpech, hongerkloppen, loslopende dieren, mannen met hamers en verkeerde waaiers.

Karsten kroon en Sep Vanmarcke hadden gisteren een ongelukkige afdaling waarin ze kennismaakten met een spaanse afgrond.
Karsten wist een tijdlang niet wat hem was overkomen en dat is ergens maar goed ook: Vanmarcke kon zich namelijk wel herinneren de dood in de ogen te hebben gekeken tijdens zijn val en was compleet van de kaart: hij zou twee uur lang hebben gehuild en in shock zijn.
Karsten kan echter ook niet veel meer uitvoeren in deze Vuelta: een gebroken arm maakt dat hij naar huis kan.

Verder is de ziekenboeg tijdens deze Vuelta als volgt:

Oscar Freire: last van de luchtwegen
Tyler Farrar: pijn aan zijn heup (na valpartij)
Michal Golas: hechtingen in het gezicht, niet verstandig om de Vuelta te vervolgen volgens ploegarts
Kurt Asle Arvesen: schaafwonden en kneuzingen (na tegen een kind te zijn gereden: weer eens wat anders dan een hond)
Matti Breschel: brak twee vingers tijdens een val voor de start van een etappe
Matthew Goss: maagklachten
Garcia Acosta: opgegeven na 14 jaren op rij de Vuelta te hebben uitgereden, reden: snijwonden en kneuzingen na valpartij
Mauricio Ardila: vermoeidheidsklachten
Tom Boonen: is nog niet afgestapt, maar heeft wonden aan zijn "gevoelige delen" (auw)
Michele Scarponi: Moeheid, geen energie meer.