Paolo Bettini 2006, een nare vloek.

Een veelbesproken mythe is het in de wielerwereld:  die vloek van de regenboogtrui.
Meestal treft de vloek de renner letterlijk tijdens of buiten de koers.
Dit kan ook een deels psychische vloek zijn, waarin druk en de wil om vorm te behouden regelmatig de desbetreffende renner de Das omdoet. 

Waar vaak de renner zelf het meest last heeft van de vloek  kan er in een bizar geval ook sprake zijn van het feit dat een ander zwaar getroffen wordt.

Dat laatste zou het geval zijn bij Paolo Bettini.

Paolo was nog in een roes van hetgeen hij bleefd had in Salzburg.
De regenboogtrui pronkte trots in het huis van de Krekel  en voor familie en vrienden zou er ook een groot feest komen.
Bettini had uiteraard de trui al dagelijks gedragen  en vol Italiaanse trots geshowed aan zijn familie e gli amici.
Paolo had nog een wens dat seizoen:  schitteren in Lombardije,  op de manier zoals hij vorig jaar iedereen in de sprint zijn wil oplegde.
Of beter nog: solo,  wijzend naar de welverdiende regenboog op zijn buik.

Na de laatste koers van het jaar moest dan het grote feest komen.
Broer Sauro zou het allemaal organiseren terwijl Paolo ondertussen zich klaarmaakt voor de koers van de vallende bladeren en uiteraard ook de Coppa Sabatini die hij een week voor de laatste afspraak aan wil doen.

Op een herfstavond heeft Sauro met vrienden vergaderd over het organiseren van het grote feest.
Als iedereen er wel over uit is hoe dat feest vorm gaat krijgen stapt Sauro in zijn Subaru  om naar vrouw en zoon terug te rijden.
Echter,  vlakbij huis slaat het noodlot toe.
Sauro verliest de macht over het stuur,  slipt en vliegt via een muurtje in een sloot.
Hoewel de brandweer er vlug bij is om hem te bevrijden en de ambulance hem met spoed  naar het ziekenhuis brengt komt de hulp te laat.
Sauro overlijdt in het ziekenhuis..

Paolo komt met een harde klap terug op aarde.
Zwaar aangeslagen kan hij en de familie zich gaan richten op het begraven van een naaste.
Koersen is slechts een nietige bijzaak die dagen.
Het liefst zou de krekel zijn fiets aan een stel wilgentakken hebben gehangen.
Zonder zijn broer waarmee hij ook nog eens een zeer hechte band had  was het toch niets meer waard die koers,  dat afzien.

Nadat Sauro begraven was besefte Paolo echter dat zijn broer niets liever zou willen dan dat hij wel door bleef koersen.
Dus Bettini trok die vervloekte trui toch weer aan,  haalde de fiets uit de schuur,  vond zijn helm terug in het hoekje waarin hij hem uit alle onmacht en verdriet neer had gesmeten  en besloot gewoon van start te gaan in die laatste grote koers van het jaar.

Steun,  lieve woorden en schouderklopjes van ploegmaten,  vrienden en collegas waren zijn deel.
Hij werd respectvol omsloten voor het cocon van het peloton,  voor even dan,  want uiteraard zou er wel gestreden worden in de 250 kilometer lange koers door het Lombardije dat daar zo prachtig bijlag in volle herfstkleuren.

Paolo had deze wedstrijd al vet omlijnd toen hij de wereldtitel had gewonnen, maar met de dramatsiche gebeurtenissen kreeg het nog eens een diepere betekenis voor de Italiaan.
Iets anders dan winnen was geen optie meer.

Op vijftig kilometer van de aankomst is de voet van de Madonna del Ghisallo; dé heilige wielerberg.
Bijna vanzelfsprekend dat Bettini hier zijn eerste aanval plaatst,  hoewel het ver is  kan eens flink aan de boom schudden wellicht geen kwaad:  maar gewoon eens kijken hoeveel hij er nog meekrijgt.
Wellicht gaat er tegelijk ook iets religieus van uit  en voelt Paolo extra kracht in het geloof dat Sauro meekijkt.

De aanval levert een aardige groep medevluchters op,  een groep om nog wel kilometers mee rond te draaien  aangezien hij mannen als Rebellin, Boogerd en Di Luca mee heeft weten te krijgen.

Op een volgende klim, de Civiglia, schudt hij met bovenaardse grinta het gros van die kleppers van zich af.
Als een wilde valk duikt hij richting de volgende klim.
Bijna vliegt ook hij uit de bocht, maar Paolo weet het spoor nipt te houden.

Enkel Fabian Wegmann probeert hem nog bij te houden op de San Firmo di Battaglia.
Maar hoewel de Duitser ongeveer huilend van de pijn probeert bij te blijven beseft hij dat hij niet de macht zal hebben om een verbeten en geëmotioneerd man bij te houden.

In de laatste honderden meters, als Bettini beseft dat zijn achtervolgers hem niet meer zullen pakken volgt de emotionele ontlading.
Diepe droevenis is zelden zo goed van een renner afgespat als op dat moment.

Het moment dat Bettini over de finish komt en de camera zijn door vele emoties getekende en huilende gezicht vol in beeld toont.

Kippenvel..

In de (laatste lijn) der verwachting.

Alle codewoorden van de Nederlandse ploegleiders,  de moraal van een eindelijk weer eens regenboogkleurige Vos en de voornemens om de koers hard te maken ten spijt.

De favorieten wisten het meest voor de hand liggende scenario niet te voorkomen.
Een scenario met een renner die voor de Vuelta afgeschreven leek.
In 2011 reed de Waal de stenen en de concurrentie uit de weg,  maar in de winter bevroor zijn vorm.
In het voorjaar dooide deze vorm nauwelijks  en zelfs de Tour kon hem niet echt warm krijgen, maar wel al lichtjes laten ontdooien.
Geruchten over doping bij zijn vorige werkgever  of zelfs het opbranden van krachten  gingen de rondte.

Het werd pas in het hete Spanje waar Gilbert loskwam.
De tests op de korte steile klimmetjes, zo vlak voor het WK doorstond hij als beste  en ik zag hem al schitteren in Valkenburg.
Na die Vuelta  was het een kwestie van zeven uur koers waarin je slechte seizoen nog helemaal goedgemaakt kan worden, aldus Phillipe.
Dat is hetgene wat hij dan ook deed,  met hulp van zijn sterke landgenoten.

Tom Boonen, die dit jaar het voorjaar reed in de Vlaamse klassiekers  op een manier zoals Gilbert vorig jaar de Waalse klassiekers domineerde,  liet voor zijn Waalse landgenoot een gat vallen.
Valverde en Boasson Hagen wisten al gauw dat ze voor zilver konden strijden.
Lars Boom probeerde de Nederlandse eer hoog te houden met een vijfde plek.

Nederland op zijn smalst

De term Nederland op zijn smalst was wel weer van toepassing op het wielrennen.
Verkeersremmers, vluchtheuvels en bloembakken hadden er niets mee te maken ditmaal.

Wel de politie in ons kleine stukje aardkloot.
De Noorse delegatie voor het WK kreeg namelijk een prentje uitgereikt wegens fietsen over het WK-parcours.
Dat ze er reden om te verkennen, zoals iedere weldenkende renner doet,  was niet in de hoofden van deze heldere dienders opgekomen.

WK in Valkenburg: 1998

Veertien jaar geleden:  zelfde plaats,  andere tijden.
Aankomst bij Vilt, na de laatste beklimming van de Cauberg: een bijna standaard aankomst voor dit soort koersen.

Bij de beloften had een jonge en schattige, maar toen al beresterke Thor Hushovd de tijdrit gewonnen.
De wegwedstrijd was een prooi voor Ivan Basso  in een triple voor de Azzurri:  Rinaldo Nocentini en Danilo di Luca completeren daar met speels gemak het podium.

Bij de elite ontwaakt menig renner niet al te vrolijk,  hoewel er ook een aantal zich beter zouden voelen:  de herfst is namelijk netjes op de afspraak  met een overvloed aan hemelwater.
Voor Armstrong,  niet al te lang terug van weggeweest  en met een vierde plek in de Vuelta bewezen dat het wel goed zit met de vorm,  komen herinneringen bovendrijven aan een soortgelijke dag in Oslo  vijf jaar eerder.

Een ingepakt peloton begint aan de vijftien ronden over de Bemeler -en Cauberg  in striemende regen.
Regen die het publiek niet weerhoudt om toch massaal naar Valkenburg te trekken, in de hoop dat Leon van Bon die tweede plek van vorig jaar misschien wel kan verbeteren.
Nog meer kansen zijn weggelegd voor de regerend -en tweevoudig- nationaal kampioen Michael Boogerd, die zijn titel niet ver van Valkenburg binnensleepte  en ook nog eens vijfde werd in de Tour.

De slechte weersomstandigheden laten zich niet ongemerkt in de koers.
Renners, in besmeurde, meer van cyclocross weghebbende tenues op pad.
De schifting volgt:  mannen stappen met kou op het lijf af,moeten laten lopen of vinden zichzelf terug op het koude en natte asfalt.

Eén groep houdt stand in dit gevecht met de elementen,  een groep met haast vanzelfsprekend Lance Armstrong en in zijn gezelschap Peter van Petegem, Michele Bartoli, Niki Aebersold, Oscar Camenzind  en dé Nederlandse topfavoriet Michael Boogerd.

Boogerd heeft die dag gewoon weer superbenen  en er wordt al hardop gehoopt dat Jan Raas een opvolger van eigen bodem zal krijgen.
Camenzind is de eerste die zijn pijl schiet met een sterke demarrage.
Lance Armstrong probeert met zijn, sinds niet al te lange tijd, herstelde krachten naar de Zwitser te springen  en Boogerd lijkt in dit spel mee te gaan.

Een split-second later is Boogerd inderdaad los.
Achteruit welteverstaan..
Een klein, geniepig steentje heeft de lucht uit zijn band geslagen.

De groep splijt achter Camenzind in tweeën.
Met alleen nog de Cauberg is de voorste helft van de achtervolgende groep 10 seconden verwijderd van die hardrijdende Zwitser, maar hoewel Van Petegem en Bartoli mannen zijn die dit terrein beheersen  komen ze niet meer bij Oscar.

Boogerd heeft Armstrong  en Aebersold inmiddels gevonden, maar al ver voor die Cauberg is duidelijk dat zij die dag niet eens meer aan eremetaal hoeven te denken.

Achteraf zal blijken dat van de zes slechts  één man nog eens zijn prestatie op een WK zal herhalen, danwel verbeteren:  Michael Boogerd met een vijfde plek in 2003.

WK ploegentijdrit

Terug van weggeweest is de ploegentijdrit op het WK wielrennen  en ook als (grote) eendaagse koers in Nederland.
Op zondag 16 september starten eerst de dames voor een 34 kilometer lange tijdrit,  waarna de mannenploegen  twee uur later om beurten van start gaan voor een 19 kilometer langere ploegentijdrit.

Dit is een schijntje vergeleken met de ploegentijdritten om de wereldtitel van vroeger.
Tot en met 1994 was deze ploegentijdrit, voor amateurs, een nette 100 kilometer lang.
Met landenploegen van vier man werd dit beslecht:  koersen zul je en niet zeuren!

De klasse "amateurs"  verdween en ook de ploegentijdrit werd vervangen door een individuele tijdrit.
18 jaar verder  is men weer toe aan de ploegentijdrit op het WK, nu naast die individuele tijdrit.

Helaas is er niet gekozen om uniform aan de andere onderdelen van het WK  met landenteams te rijden.
Er wordt gestreden tussen de gebruikelijke wielerploegen die we het hele seizoen zien.
Dat wel met twee man (of vrouw) meer dan achttien jaar geleden het geval was.

Een beetje vergeten is, overigens, de ploegentijdrit uit de tijd dat de World-tour nog Pro-tour heette  en de UCI overhoop lag met het ASO.
Drie edities kende de ploegentijdrit die werd gehouden rond Eindhoven, maar Eindhoven trok zich terug vanwege tegenvallend animo vanuit de toeschouwers -en sponsorenkant.

Die laatste editie ben ik nog gaan bekijken,  heerlijk in de regen.

Pieken richting het WK.

Op de montjuich in Barcelona was het tijd voor Rodriguez om zijn voorsprong in het klassement te vergroten  en in de aanval kon hij de diensten van een dit jaar werkelijk telkens tekort schietende toprenner goed gebruiken:  Phillipe Gilbert.

Purito meer voorsprong en Gilbert zijn eerste seizoenszege (!)
De vorm van de Waalse veelvraat van 2011 lijkt precies op tijd gearriveerd.

Daar het vaak voorkomt dat de mannen in vorm tijdens de Vuelta de regenboogtrui mogen aantrekken  kan Gilbert toch een klim maken richting de 5, op de sterrenlijstjes onder vele voorbeschouwingen voor de strijd in Valkenburg.
De concurrentie,  waaronder ook Rodriguez,  is gewaarschuwd.

We zagen in het verleden wel eens vaker renners een matig seizoen rijden voor hun doen, maar op tijd voor het WK toch de juiste vorm vinden.
Paolo Bettini deed dit bijvoorbeeld in jaar twee van zijn regenboogtweeluik,  door vrijwel niets te winnen en ineens in de Vuelta  te zegevieren.
Een jaar later deed Alessandro Ballan dit zelfde kunstje: hij won,  in tegenstelling tot 2007, niets.
Tot aan de Vuelta.

Om dan vervolgens te schitteren op het WK.

Sprintersbal

Niet geheel onverwacht is het WK ook bij de heren uitgelopen op een massasprint.
Erg leuk voor Mark Cavendish; hij kan op zijn rijke palmares ook een wereldtitel bijschrijven en ook dat is niet iedere sprintspecialist gegeven.
Mario Cipollini was de laatste pure sprinter die dit presteerde op Zolder in 2002, Waarbij we even de mannen Oscar Freire, Thor Hushovd, Tom Boonen en Paolo Bettini niet als pure sprinter rekenen daar deze renners ook erg goed een heuveltje op konden of kunnen, niet alleen een koers winnen in een sprint, maar ook solo of zelfs een aardig klassement rijden in een rittenkoers met heuvels en bergen.
Mark Cavendish is hiermee de tweede Britse wereldkampioen, na de betreurde Tom Simpson in 1965

Fabian Cancellara deed ook aardig mee in de sprint en deed het uiteindelijk één plaats lager dan in de tijdrit met zijn vierde plaats.

Nederland kwam niet van pas, op wat probeersels van Hoogerland (opgemerkt door Mart met: "prikkeldraad aan de kant, daar komt Johnny Hoogerland") na.

1. Mark Cavendish (Groot Britannië)
2. Matthew Goss (Australië)
3. André Greipel (Duitsland)
4. Fabian Cancellara (Zwitserland)
5. Jurgen Roelandts (België)
6. Romain Feillu (Frankrijk)
7. Borut Bozic (Slovenië)
8. Edvald Boasson Hagen (Noorwegen)
9. Oscar Freire (Spanje)
10. Tyler Farrar (USA)
21. Pim Ligthart

Nog een zilveren vosje

Alweer zilver voor Vos en dat nadat ze achter Bronzini eindigde in de sprint.
Dat is het verdict van het WK voor de dames.
Waar we tegenwoordig al blij mogen zijn met een tweede plek bij de Nederlandse mannen is het voor Vos de zoveelste tweede plek op een WK en had ze liever Bronzini naar de plek verwezen die dichter bij haar achternaam ligt.


Op het moment is de herenkoers bezig, maar het zal hoogstens de laatste ronden interessant worden.

WK: richting de wegwedstrijd

Zaterdag is het de beurt aan de dames waarin Marianne Vos dan toch eens een van haar weinige niet bereikte resultaten wil toevoegen aan haar palmares.
Bovendien zou ze dan WK veldrijden, WK Scratch en WK weg worden.
De kans is groot dat het in een sprint wordt beslist en ondanks sluwheid van een Vos zijn er vele addertjes onder het snelle gras in een massasprint die je kunnen verrassen.

Bij de heren op zondag zal Hushovd met een redelijke kans op prolongatie zijn regenboog verdedigen.
Het weer zou slecht kunnen worden en dat kan mannen als Haussler en Gilbert in de kaart spelen.
Voor Australië zijn er naast Haussler ook nog de immer gevaarlijke Matthew Goss, Gerrans, Baden Cooke en uiteraard ook Stuart O'grady die als outsider meedoen.
België heeft naast Gilbert Greg Van Avermaet, Nick Nuyens en Jurgen Roelandts
Colombia heeft een renner wiens voornaam misschien waargemaakt wordt: Winner Andrew Anacona Gomez die deze voornaam wel eens waarheid maakte op de baan en in een tijdrit in Colombia.
Denemarken gooit in de thuisronde Lars Bak, Anders Lund, Chris Anker en ook Nicki Sörensen in de strijd.
De Duitsers hebben maximaal ingezet en hun sprinters meegenomen: Andre Greipel, Degenkolb, Danilo Hondo, Marcel Kittel en Marcel Sieberg.
Frankrijk heeft ook een natweer-outsider bij in Sylvain Chavanel, maar ook Samuel Dumoulin, Romain Feillu, Tony Gallopin en uiteraard de vermakelijke Thomas Voeckler (een renner die ik ook een WK zou gunnen)!
Mark Cavendish is een van de topfavorieten en trekt de kar voor de Britten, die ook nog eens Geraint Thomas hebben die als bliksemafleider kan fungeren.
Ierland komt met wat aanvallers zoals Nicolas Roche en Daniel Martin.
Italië is altijd gevaarlijk en dat blijft Daniele Bennati dan ook wel, maar ook Visconti, Paolini, Oss, Quinziato, Viviani en Gavazzi kunnen een verrassing forceren.
Nederland heeft een mix van klimmers en aanvallers met daarin dus Lars Boom, Niki Terpstra, Pieter Weening, Sebatian Langeveld, Pim Ligthart, Maarten Tjallingii en een aantal klimmers die waarschijnlijk als figurant meerijden.
Nieuw Zeeland komt met zijn drieën en daarbij zijn Julian Dean en Greg Henderson.
Naast de regerende kampioen Hushovd is voor Noorwegen ook Edvald Boasson Hagen een erg leuke kanshebber en Arvesen voor wellicht een vlucht.
Polen neemt onder andere Michal Golas mee, terwijl Slovenië er zal staan met Grega Bole, Borut Bozic en de vaak aanvallende Gorazd Stangelj
Peter Sagan is het grootste wapen van Slowakije.
Spanje is er met aanvallers Carlos Barredo, Juan-Antonio Flecha, Pablo Lastras, Luis Leon Sanchez en de meervoudig WK Oscar Freire en nog een sprinter in Rojas.
USA wil het gaan doen met Tyler Farrar of anders met Taylor Phinney of Matthew Bussche.
Zwitserland heeft natuurlijk Fabian Cancellara die misschien wel wraak neemt op de verloren tijdrit en daarnaast kunnen ze rekenen op Michael Albasini die nog een Vuelta-etappe won.

Er zijn uiteraard ook nog wat landen waarvan je blij mag zijn als er één of twee renners nog meerijden in de finale zoals Marokko, Iran, Eritrea, Chili en Venezuela.

WK: de eerste klappers (kleppers)

Het Deense WK is al een aantal dagen bezig en levert diverse winnaars en verliezers.

De tijdrit was, ondanks een buitje, droog en gedoodverfde topfavoriet Fabian Cancellara kon niet deze positie waarmaken.
Na een aantal jaren suprematie was het al in eerdere koersen niet de vorm of fitheid in het algemeen en ook nu heeft Spartacus zijn meerdere moeten erkennen in Tony Martin en ook de prima uit de top van de Vuelta overgekomen Wiggins.
Jack Bobridge deed het ook goed met zijn vijfde plaats (ruim een halve minuut achter de wereldkampioen van 2008 Bert Grabsch).

Bobridge is een renner van de baan, die daar al veel heeft laten zien op onder meer de (ploegen)achtervolging en puntenkoers.
De Australiër heeft eveneens nationale titels op de weg en wegtijdrit (beloften) op zijn naam en een aantal ritten in kleinere koersen zoals de Enecotour en Ronde van Japan.

De beloften hadden een topfavoriet die dit ook behoorlijk waarmaakte.
Aussie Luke Durbridge nam de hoogste tree in bezit.
Deze Durbridge zal volgend jaar uitkomen voor de nieuwe ploeg Greenedge.

Bij de junioren is het de thuisrijder Mads Wurtz die de tijdrit het snelst volbracht, voor de Australiërs James Oram en David Edwards.
Het Australische wielrennen lijkt zo toch een aantal toppers te hebben die wellicht de succesreeks van Evans, O'grady, McEwen, Gerrans, Renshaw en Goss kunnen voortzetten.

Matthew Goss geldt overigens ook als een van de favorieten voor de wegwedstrijd zondag.