Een Ekimovje met terugwerkende kracht.

Athene,  augustus 2004.
Tyler Hamilton heeft zijn favorietenrol in de Tour niet waar weten te maken.
Na een valpartij had hij teveel last van rugpijn  en in de Pyreneeen keerde hij letterlijk zijn rug naar het peloton  om de handdoek in de ring te werpen.
Een jaar eerder was hij met een breuk in een sleutelbeen wel in staat om de Tour uit te rijden.

Dan maar bijkomen  en alles op Athene zetten.
Iets teveel, zo  zou later in het lab blijken.
Hamilton haalde goud op de tijdrit, voor oude vos -en titelverdediger Ekimov.
De B-staal bleek echter onzorgvuldig bewaard te zijn  en zo mocht Tyler de medaille houden.
Echter kon hij wel twee jaar vanaf het zijspoor toekijken.

Zijn terugkeer kende geen lang verloop:  al gauw werd hij op non-actief gezet vanwegeeen volgende positieve test.
Tweemaal aan dezelfde steen gestoten,  dus Tyler hing zijn fiets aan de wilgen.
De gouden medaille ging vorig jaar al retour naar het IOC, maar officieel bleef de amerikaan nog altijd de winnaar.

Daar komt nu  verandering in.
Ekimov kan alsnog het goud ophalen.
Daarmee wordt hij de eerste renner die de gouden medaille prolongeerde,  maar dat is ook niet gek aangezien de tijdrit pas vanaf 1996 olympisch is.

De overwinningsroes

Bradley heeft gepresteerd wat nog niemand eerder wist te presteren:  de Tour winnen en vervolgens ook goud op de Spelen van datzelfde jaar.
Om dat kracht bij te zetten ging er ook goud door de keel van de Brit,  goudgele rakkers welteverstaan.

De vergiste appel valt niet ver van de boom in deze:  vader Wiggins luste ook iets te graag een alcoholische versnapering  en waar Voecklers vader verdween op de oceaan verdronk deze man toen hij weer eens te diep in het pintglaasje had gekeken.
Vaderlief kon ook hard fietsen  en deed dit vooral in de zesdaagsen waarin hij toch een aantal prijzen in de wacht wist te slepen,  voordat hij af zou zakken in het dal van veel verdovende middelen.

Bradley deed dit niet, maar zat na de Spelen in Athene wel een tijdje op het randje van het verdrinken in het goudgele gevaar.
Echter wist hij zich van het lonkende dal te redden  en uiteindelijk voor andere geel te gaan,  hoewel de voorliefde voor de alcohol wel is gebleven.
Maar op zijn tijd is dat niet verkeerd,  zeker na de lange tijd toegewijd naar de Tour en het olympische goud toegeleefd te hebben.

Vos als een vis in het water

Na jarenlang knokken en het winnen van vele wedstrijden  leek "het" telkens niet te lukken voor Marianne Vos.
Er was een soort (mentale) barriere om die grote Vis  (het WK) vaker dan eenmaal te winnen en de andere grote Vis, de OS, glipte de eerste keer uit haar handen.

Desondanks waren de verwachtingen hoog en moest ze het nu toch echt gaan afmaken.
Geen excuses,  geen problemen en vooral geen angst om te falen krijgen.
Hoewel ze daar doorgaans prima mee overweg kan en als een veelvraat veel vissen tot zich neemt was er op de grote eendaagse afspraken toch vaak iets dat niet helemaal goed ging.

In de wegwedstrijd brak voor Marianne het zonnetje door terwijl voor de anderen de regen viel.
Vos voelde zich als een vis in het water op weg naar Londen.
Een goudvis, of goudvos,  hoe je haar zou kunnen noemen.

Wellicht kan er nog wel een gouden medaille bij op de tijdrit  en anders is de gouden race wellicht de doorbraak in de zin van het winnen van het komende WK in Valkenburg.

Jaloezie na een briljante afsluiter.

Altijd een vreemd iets: door omstandigheden een wielerwedstrijd missen en dan de uitslag via andere bronnen vernemen.

Wanneer je dan een uitslag ziet als die van de Olympische wedstrijd  beleef je een mix van verbazing, vreugde en verwondering.

De ronde matten over en rond Box Hill  leverde dus voor het thuispubliek niet de gewenste overwinnaar op.
Zoals bij de Nederlandse estafettedames was het goud al zo goed als zeker binnen.
Echter is er een oude Kazakse wielerbeer wiens huid nog steeds niet verkocht kan worden voordat de trekker is overgehaald.

Sterker nog: Vino schoot eerder  en raker.
De held was eigenlijk al een paar keer afgeschreven,  uit een ravijn gevist  en kon hooguit meedoen als een leuke veldvuller.
Niets van dat: het is en blijft natuurlijk wel Vinokourov!
Ondanks dat velen dat toch weer vergeten en na een aantal kansloze maar moedige pogingen in de Tour hem een rustig afscheid, met wellicht nog een paar moedige vergeefse pogingen in de vroege finale hadden toegedicht.

De Engelsen waren teleurgesteld dat ze niet hun gewenste winnaar kregen  dus besloten ze een tweevoudig Luik-Bastenaken-Luik, meervoudige etappewinnaar in de Tour en eenmaal derde in het Algemene klassement,  Vueltawinnaar  en nog een boel andere wedstrijden waaronder een eerdere zilveren medaille op de spelen van 2000  te bestempelen als een "nobody".

Het zou Vino sieren om nu per direct te stoppen met wielrennen.
Echter,  dat heeft hij volgens mij al een keer of drie gedaan, om dan telkens terug te keren en weer een briljante zege tevoorschijn te toveren.

 

OS 2012: weinig afmatting op Box hill?

Een Olympische wegwedstrijd heeft altijd weer iets speciaals.
Het is een soort WK, maar dan met nog minder renners per ploeg  en slechts eenmaal in de vier jaar.
Je weet niet precies wat je moet verwachten, net zo min als het weer in de regio waar men ditmaal de olympische droomwolken in diens hoofd of aan de hemel ziet verschijnen.

Een vlakke aanloop waarna een negental rondes om de Box hill worden gereden, met de bedoeling dat er afgemat zal worden.
In feite is die heuvel niet veel meer dan een lopertje, maar uiteraard zullen er renners zijn die er toch een stevige koers van willen maken en hier hun slag slaan.
Gezien de finish ongeveer dertig kilometer vlakke weg verder wacht moeten de aanvallers met veel zijn en het liefst moet het ook nog cats and dogs regenen.

Vaak eindigen Olympische wegritten niet in een massasprint om goud, maar uitzonderingen zijn er om gemaakt te worden.
Hopelijk zal het er nu lang om gaan spannen of dit wel of niet een uitzondering op die regel zal worden.