De Tour de France en kasseien: het is een combinatie die tegenwoordig nog af en toe voorkomt.
Meestal geen hele lange ritten over de stenen en ook zelden de echt zware secteurs, maar het levert wel vaak spektakel op.
De vorige keer laaide ook de discussie op of men dit soort etappes nog wel moet inlassen, maar in mijn ogen mag het zeker wel om de aantal jaren terugkeren.
Ook dàt is namelijk Frankrijk en het is vooral de angst voor de kasseien dan de kasseien zelf die meestal de ongelukken veroorzaken.
Maar als er geen kasseienrit is dan valt men wel omdat ze bang zijn niet genoeg voorin te zitten (zie de valtombola genaamd "eerste week van de Tour 2011").
2010 had een kasseienrit tussen Wanze en Arenberg, met de finish vlak voor de befaamde passage door het Bos.
Er waren wat valpartijen, waaronder Frank Schleck die zijn schouder brak, maar de meeste schifting kwam toch door de kasseien zelf en een aantal renners met lekke banden.
Het peloton werd in stukken gescheurd, met ondermeer Contador, Armstrong, Wiggins, Gesink en Menchov die de slag mistten.
Cadel Evans en Andy Schleck zaten wel bij het groepje kasseienvreters en Thor Hushovd won de rit, terwijl Cancellara de gele trui heroverde.
2004 kende een etappe met een paar stroken, waaronder een deel van de Carrefour de l'arbre in een etappe tussen Waterloo en Wasquehal.
Ook de Muur zat ergens in het begin van de rit, dus veel spektakel leverde die passage niet op.
De kasseien waren andere koek: de ploegen van US Postal, T-mobile en Phonak besloten de gaskraan open te draaien, om een voorschifting te forceren.
In de chaos om goed voorin te blijven voordat men de secteurs ging aansnijden vielen er uiteraard een aantal renners, waaronder toenmalige favorieten voor het podium in Parijs: de Euskaltelrenners Mayo en Zubeldia, maar ook Menchov zat er niet bij.
Voorbij de kasseien bleef er een half peloton over, dat in volle vaart koers zette richting Wasquehal.
Ook geletruidrager Hushovd had verrassend genoeg de slag gemist, waardoor McEwen in de sprint genoeg bonificaties wist te pakken om de trui op te eisen.
Jean-patrick Nazon won die dag.
In de jaren '80 waren er ook een aantal malen waarin de kasseien opgenomen waren in een etappe.
Het leverde in 1983 vooral een slapstick op met de Colombianen die voor het eerst deelnamen en op het begin meer weghadden van een Jamaicaans Bobteam toen ze bijna letterlijk wegwaaiden of van de kasseien stuiterden.
In de bergen zouden ze echter wel het een en ander rechtzetten.
Ook een bekende kasseiendag was de vijfde etappe in de Tour 1980, van Luik naar Lille (Rijsel)
De Tour van Joop, de Tour van de regen.
In deze etappe leek het echter nog niet op de Tour van Joop.
In de Tijdrit had Hinault hem al een klap uitgedeeld en ook in de regenachtige hellerit die volgde ontbond Bernhard zijn duivels.
Samen met Hennie Kuiper reed hij twee minuten weg van de Joop en de rest, de Tour leek gedaan voor Zoetemelk en de Ti-Raleighploeg moest maar voor zoveel mogelijk ritzeges gaan.
Voor Hinault was de rit een sportieve wraak op het verlies op de kasseien een jaar eerder, toen hij lekreed en veel tijd verloor.
Posts tonen met het label Parijs - Roubaix. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Parijs - Roubaix. Alle posts tonen
vrijdag 6 april 2012
Dromen over Parijs - Roubaix
Helaas kan ik de klassieker der klassiekers (zeker na het verdwijnen van een bepaalde helling uit een parcours) niet live zien, maar in mijn dromen was ik er wel aanwezig.
Aanwezig op mijn gewone stadsfiets welteverstaan.
We waren van start gegaan in droge omstandigheden , maar op de kasseien lag het veld gauw uiteen.
Ik zat goed voorin, bij een boel onbekende renners en ook deed Nick Nuyens mee, evenals Cancellara.
Midden in de koers, na het Bos stopte ik voor een servicebeurt aan mijn fiets en wat bleek: het frame begon te scheuren!
Ik had geen ploeg die me een nieuwe fiets kon geven en dus moest ik, zoals in de prehistorie van de wielersport, naar een garage om wat noodreparaties te verrichten.
Met wat tape probeerden we het maar een beetje te herstellen, want als wielrenner wil je gewoon doorgaan, ook al ligt je fiets bijna doormidden of zijn er wat botten gebroken.
Het begon ook nog te regenen, dus dat leek me al een extra uitdaging.
Samen met een andere renner hervatte ik de koers, richting de laatste kasseienstroken.
Helaas verloor ik door mijn kapotte fiets snelheid op de asfaltstroken, maar op de kasseien zou het misschien, als het niet definitief doormidden brak wel voor extra vering kunnen zorgen, zoals de geveerde fiets van Museeuw in 1994.
Voordat we weer de keien zouden tegenkomen werd ik helaas wakker..
To be continued?
Aanwezig op mijn gewone stadsfiets welteverstaan.
We waren van start gegaan in droge omstandigheden , maar op de kasseien lag het veld gauw uiteen.
Ik zat goed voorin, bij een boel onbekende renners en ook deed Nick Nuyens mee, evenals Cancellara.
Midden in de koers, na het Bos stopte ik voor een servicebeurt aan mijn fiets en wat bleek: het frame begon te scheuren!
Ik had geen ploeg die me een nieuwe fiets kon geven en dus moest ik, zoals in de prehistorie van de wielersport, naar een garage om wat noodreparaties te verrichten.
Met wat tape probeerden we het maar een beetje te herstellen, want als wielrenner wil je gewoon doorgaan, ook al ligt je fiets bijna doormidden of zijn er wat botten gebroken.
Het begon ook nog te regenen, dus dat leek me al een extra uitdaging.
Samen met een andere renner hervatte ik de koers, richting de laatste kasseienstroken.
Helaas verloor ik door mijn kapotte fiets snelheid op de asfaltstroken, maar op de kasseien zou het misschien, als het niet definitief doormidden brak wel voor extra vering kunnen zorgen, zoals de geveerde fiets van Museeuw in 1994.
Voordat we weer de keien zouden tegenkomen werd ik helaas wakker..
To be continued?
donderdag 5 april 2012
woensdag 4 april 2012
Parijs - Roubaix 1896
Parijs - Roubaix sluipt langzaam maar zeker richting zijn 120 jarige bestaan.
Ouder dan de Tour de France en ook langer dan andere grote klassiekers, behalve Luik - Bastenaken - Luik die al in 1892 voor het eerst plaatsvond.
Hoe zag de allereerste editie van de Helleklassieker eruit?
Nou, die was al meteen Spartaans.
Men startte midden in Parijs en ging via een zo recht mogelijk lijn naar het kleine textielstadje Roubaix.
Destijds was het vooral bedoeld om deze stad meer bekendheid te geven en tegelijk een economische boost.
Iets waar de organisatie bepaald de plank niet in zou misslaan, want in tegenstelling tot veel andere klassiekers kwam er meteen een breed deelnemersveld aan de start met naast Fransen ook Duitsers, Britten en Denen.
De wedstrijd was aanvankelijk bedoeld als een opwarmertje voor Bordeaux - Parijs en de 280 kilometer die toentertijd in Parijs - Roubaix afgelegd moest worden was inderdaad een opwarmertje voor de 560 kilometer die deze klassieker lang was!
Toch was de eerste Hel (toen nog geen hel omdat de eerste wereldoorlog nog voor deze naam moest zorgen) geen makkie.
De helft van de renners die zouden starten bleven op de dag van de wedstrijd lekker in bed liggen, terwijl de andere helft de race over de modderige wegen wel durfde te wagen.
Hieronder ook de winnaar van de eerste Tour de France: Maurice Garin.
De renners kwamen na negen uur koers (al heel snel voor die tijd) het velodroom binnendruppelen, besmeurd met modder en bloed.
Als eerste held kwam de Duitser Josef Fischer binnen, die onderweg nog een ontmoeting had gehad met een paard (die schijnen zich aangetrokken te voelen tot Duitse wielrenners) en even verder zijn pad gekruisd zag door een meute koeien.
Ondanks dat kwam hij 25 minuten eerder binnen dan de nummer twee: de Deen Charles Meyer.
Maurice Garin completeerde het podium.
Maurice Garin zou hem een jaar later winnen, in een sprint met de Nederlander Mathieu Cordang.
Ouder dan de Tour de France en ook langer dan andere grote klassiekers, behalve Luik - Bastenaken - Luik die al in 1892 voor het eerst plaatsvond.
Hoe zag de allereerste editie van de Helleklassieker eruit?
Nou, die was al meteen Spartaans.
Men startte midden in Parijs en ging via een zo recht mogelijk lijn naar het kleine textielstadje Roubaix.
Destijds was het vooral bedoeld om deze stad meer bekendheid te geven en tegelijk een economische boost.
Iets waar de organisatie bepaald de plank niet in zou misslaan, want in tegenstelling tot veel andere klassiekers kwam er meteen een breed deelnemersveld aan de start met naast Fransen ook Duitsers, Britten en Denen.
De wedstrijd was aanvankelijk bedoeld als een opwarmertje voor Bordeaux - Parijs en de 280 kilometer die toentertijd in Parijs - Roubaix afgelegd moest worden was inderdaad een opwarmertje voor de 560 kilometer die deze klassieker lang was!
Toch was de eerste Hel (toen nog geen hel omdat de eerste wereldoorlog nog voor deze naam moest zorgen) geen makkie.
De helft van de renners die zouden starten bleven op de dag van de wedstrijd lekker in bed liggen, terwijl de andere helft de race over de modderige wegen wel durfde te wagen.
Hieronder ook de winnaar van de eerste Tour de France: Maurice Garin.
De renners kwamen na negen uur koers (al heel snel voor die tijd) het velodroom binnendruppelen, besmeurd met modder en bloed.
Als eerste held kwam de Duitser Josef Fischer binnen, die onderweg nog een ontmoeting had gehad met een paard (die schijnen zich aangetrokken te voelen tot Duitse wielrenners) en even verder zijn pad gekruisd zag door een meute koeien.
Ondanks dat kwam hij 25 minuten eerder binnen dan de nummer twee: de Deen Charles Meyer.
Maurice Garin completeerde het podium.
Maurice Garin zou hem een jaar later winnen, in een sprint met de Nederlander Mathieu Cordang.
dinsdag 3 april 2012
Parijs - Roubaix 2002: met een jonge Boonen en een "oude" (Mus)(l)eeuw
14 april 2002.
Het is een dag in Noord Frankrijk zoals velen, maar met de koers die komen gaat doet hij denken aan een jaar eerder.
Regen, wind en een 36 jarige Vlaming die in zijn element is.
Vorig jaar was de schaduwkopman Knaven vooruitgeschoven en werd hij tweede, nu stonden zijn zinnen op een derde Roubaix en een tiende wereldbekerzege.
Met nog zo'n 40 kilometer te gaan besluit hij om de rest zijn met modder besmeurde achterwerk te laten zien en het liefst steeds kleiner te laten worden aan de grauwe horizon.
Vanaf kop rijdt hij weg en zoekt zijn eigen baan door de modder en over de spekgladde kasseien.
Achter Museeuw vraagt Hincapie aan zijn jonge teamgenoot bij US Postal om het tempo in de achtervolging op te voeren en dat gebeurt.
De naam van de jonge knecht is Tom Boonen en de manier waarop hij het gat met Museeuw lijkt te gaan dichten is indrukwekkend.
Roger de Vlaeminck ziet zichzelf terug in de jonge Boonen, Michel Wuyts wordt verliefd, maar voor George Hincapie wordt het teveel.
De Amerikaan stuitert kapotgereden en leeg van de kasseien af en duikt in de sloot.
Tom moet natuurlijk inhouden.
Johan Museeuw wint zijn derde Parijs - Roubaix op zeer mooie wijze.
Onderweg mocht Boonen toch nog voor zichzelf gaan en is met Steffen Wesemann richting het velodrome gereden, om hier derde te worden.
Voor Museeuw was het de laatste overwinning in de Hel en voor Boonen zou de tijd nog wel komen.
Inderdaad: tien jaar later staat Boonens zegeteller ook op drie in Roubaix en net als Johan Museeuw ook driemaal de Ronde en eenmaal het WK.
Daarnaast driemaal Gent-Wevelgem en vijfmaal de E3.
Tom is jonger dan Johan tien jaar geleden en kan zondag op dezelfde hoogte komen met de Vlaeminck.
Het is een dag in Noord Frankrijk zoals velen, maar met de koers die komen gaat doet hij denken aan een jaar eerder.
Regen, wind en een 36 jarige Vlaming die in zijn element is.
Vorig jaar was de schaduwkopman Knaven vooruitgeschoven en werd hij tweede, nu stonden zijn zinnen op een derde Roubaix en een tiende wereldbekerzege.
Met nog zo'n 40 kilometer te gaan besluit hij om de rest zijn met modder besmeurde achterwerk te laten zien en het liefst steeds kleiner te laten worden aan de grauwe horizon.
Vanaf kop rijdt hij weg en zoekt zijn eigen baan door de modder en over de spekgladde kasseien.
Achter Museeuw vraagt Hincapie aan zijn jonge teamgenoot bij US Postal om het tempo in de achtervolging op te voeren en dat gebeurt.
De naam van de jonge knecht is Tom Boonen en de manier waarop hij het gat met Museeuw lijkt te gaan dichten is indrukwekkend.
Roger de Vlaeminck ziet zichzelf terug in de jonge Boonen, Michel Wuyts wordt verliefd, maar voor George Hincapie wordt het teveel.
De Amerikaan stuitert kapotgereden en leeg van de kasseien af en duikt in de sloot.
Tom moet natuurlijk inhouden.
Johan Museeuw wint zijn derde Parijs - Roubaix op zeer mooie wijze.
Onderweg mocht Boonen toch nog voor zichzelf gaan en is met Steffen Wesemann richting het velodrome gereden, om hier derde te worden.
Voor Museeuw was het de laatste overwinning in de Hel en voor Boonen zou de tijd nog wel komen.
Inderdaad: tien jaar later staat Boonens zegeteller ook op drie in Roubaix en net als Johan Museeuw ook driemaal de Ronde en eenmaal het WK.
Daarnaast driemaal Gent-Wevelgem en vijfmaal de E3.
Tom is jonger dan Johan tien jaar geleden en kan zondag op dezelfde hoogte komen met de Vlaeminck.
woensdag 25 januari 2012
Schoonmakers gezocht
Schoonmakers gezocht M/V
Wij
Het Bos van Wallers-Arenberg is een gebied in het Noorden van Frankrijk.
Midden in het bos ligt het weggetje La Drève des Boules d'Hérin en dit weggetje bestaat uit kasseien.
Dit weggetje wordt voornamelijk gebruikt op een zondag in april wanneer hier tientallen fietsende mannen zichzelf afbeulen op dit lastige weggetje.
Dit wordt uitgezonden op TV en trekt veel publiek.
Helaas is deze kasseienstrook behoorlijk verwilderd met gras, mos en ander onkruid en mede daardoor zou er niet overheen gereden kunnen worden door al die fietsende slaven van de weg.
Je functie
Als schoonmaker zorg je voor het verwijderen van de begroeiing en probeert het weggetje zo kuis mogelijk te maken.
Kasseien laat je netjes (nou ja, wat je netjes noemt in Het Bos) liggen.
Samen met een boel andere enthousiastelingen ga je een weekendje of weekje aan de slag, afhankelijk van hoe lang het duurt om de boel op te knappen.
Waarom wil je deze functie?
- Je hebt affiniteit met het Bos van Wallers-Arenberg en de voorjaarsklassiekers met kasseien in het parcours.
- Je wilt ook dat de koers even hard wordt gemaakt als voorbije jaren
- Je bent zelf een wielrenner die zijn fiets en zichzelf stukrijdt in de hoop als eerste op de piste van Roubaix te zijn en wil alvast voorschiften in het bos.
- Je heet Stablinski met de achternaam
Een sfeerplaatje voor een algemene indruk van de staat van het weggetje:
Wij
Het Bos van Wallers-Arenberg is een gebied in het Noorden van Frankrijk.
Midden in het bos ligt het weggetje La Drève des Boules d'Hérin en dit weggetje bestaat uit kasseien.
Dit weggetje wordt voornamelijk gebruikt op een zondag in april wanneer hier tientallen fietsende mannen zichzelf afbeulen op dit lastige weggetje.
Dit wordt uitgezonden op TV en trekt veel publiek.
Helaas is deze kasseienstrook behoorlijk verwilderd met gras, mos en ander onkruid en mede daardoor zou er niet overheen gereden kunnen worden door al die fietsende slaven van de weg.
Je functie
Als schoonmaker zorg je voor het verwijderen van de begroeiing en probeert het weggetje zo kuis mogelijk te maken.
Kasseien laat je netjes (nou ja, wat je netjes noemt in Het Bos) liggen.
Samen met een boel andere enthousiastelingen ga je een weekendje of weekje aan de slag, afhankelijk van hoe lang het duurt om de boel op te knappen.
Waarom wil je deze functie?
- Je hebt affiniteit met het Bos van Wallers-Arenberg en de voorjaarsklassiekers met kasseien in het parcours.
- Je wilt ook dat de koers even hard wordt gemaakt als voorbije jaren
- Je bent zelf een wielrenner die zijn fiets en zichzelf stukrijdt in de hoop als eerste op de piste van Roubaix te zijn en wil alvast voorschiften in het bos.
- Je heet Stablinski met de achternaam
Een sfeerplaatje voor een algemene indruk van de staat van het weggetje:
Abonneren op:
Posts (Atom)