Milaan - San Remo, juich pas na de finishlijn!

De finale met de capi (met tegenwoordig ook de toegevoegde La Manie) en de Poggio vlak voor de havenstad San Remo is niet makkelijk met ruim 250 kilometer in de benen.
Echter blijven er de laatste 15 jaar in de regel genoeg sprinters en hun ploegmaten over om er een massasprint van te maken.

Deze massasprint op de Lungomare, of voorheen de Via Roma wordt meestal door een grote naam gewonnen.

In 2004 loopt de koers ook uit op een massasprint, pogingen van Dekker, Vicioso en een Bettini met een dosis Grinta die de sterkte van een dubbele espresso ruimschoots ontstijgt op de Poggio waren leuk geprobeerd, maar geen lang leven beschoren.

Het peloton raast de Via Roma op en Erik Zabel wordt gelanceerd, hij kent de stenen van de Via Roma als geen ander: vier keer gooide hij zijn voorwiel al als eerste over die witte lijn even verderop.
Nu gaat het dan weer gebeuren, een vijfde maal en daarmee gaat hij de legendarische Bartali in de all-time zegelijst definitief van de derde plek verdringen.
Nog 20 meter, Erik denkt dat er niemand meer langszij kan komen en richt zich op.

De in magenta gehulde armen van Erik reiken al bijna naar de hemel, het voorwiel zoekt de streep.

Plots is er iets dat niet klopt: in de rechterooghoek van Erik doemt een tweede voorwiel op, het is Oscar Freire die een van zijn befaamde jumps heeft geplaatst.
Luttele centimeters en milliseconden voor Zabel passeert diens voorwiel de finishlijn.

De finishfoto toont vervolgens een ongeëvenaarde uitdrukking van de term "te vroeg juichen".

Oscarito en zijn verstrooidheid

Oscar Freire is een bij tijd en wijle geniale wielrenner.
Hij mag dan regelmatig geblesseerd zijn, als hij weer fit is kan hij er heel gauw weer staan en soms bijna uit het niets een overwinning kapen.
Dat is uiteraard ook de manier waarop de Spanjaard voor het eerst wereldkampioen werd, in Verona 1999.

Oscarito staat nogal bekend als een dromer en in combinatie met wielrennen levert dit regelmatig grappige anekdotes.
Nu ook weer: Freire had geen zin om in de regen te trainen en besloot de auto te nemen om naar het goede weer te rijden.
Eenmaal in droge omstandigheden ontdekt hij dat hij vergeten is om zijn fiets mee te nemen!

Eerder had hij al uitspattingen als het zich afvragen aan de medevluchters tijdens een Franse beloftenkoers wie toch die "allez" was die constant werd aangemoedigd door het publiek.
Maar toen hij zelf in de aanval ging en nog steeds dat woordje hoorde scanderen besefte hij de daadwerkelijke betekenis.

Tijdens een training met de ploeg gaat Oscar nog een extra rondje doen, maar hij verdwaalde!

Een populairder verhaal dat waarschijnlijk tot het rijk der fabelen hoort:

"In de Brabantse pijl van 2005 vroeg hij, met nog 500 meter te gaan, aan Boogerd hoever het nog was tot de finish.
Boogerd antwoordde dat dit toch wel een beetje dichtbij was en vervolgens won Freire toch nog! "
Echter: ik neem aan dat dit verhaal dat al jaren de rondte gaat een leuke fabel is na even researchwerk!
Freire zat namelijk in de finale in een groepje met Axel Merckx en Marc Lotz dat vooruitreed op Wim Vanhuffel en onder andere Karsten Kroon en niet Michael Boogerd.
Ook een jaar later was Boogerd in geen velden of wegen te bekennen (hij was geblesseerd).
In 2007 was Boogerd wel bij Freires derde overwinning, maar toen ging dit verhaal al in de rondte.

Wel is het zo dat Freire in een touretappe van 2008 met reserveschoenen reed omdat hij zijn eigen schoenen was vergeten.
Hij verwisselde later in de etappe zijn schoenen tijdens het fietsen en kon zo met het vertrouwde schoeisel de Tourmalet en Hautacam bedwingen.