De Waalse Pijl is min of meer te vergelijken met de Amstel Gold Race qua gemiddeld koersverloop.
De echte strijd begint pas op een van de voorlaatste beklimmingen en het liefts nog op de laatste klim, die net als in de Gold Race in de laatste kilometer ligt.
De Muur van Huy is wel iets steiler dan de Cauberg, maar vaak heeft het iets van een massasprint met soms heuse treintjes voor de kopmannen in de aanloop naar de aankomst.
Het is dat Cavendish niet kan klimmen, maar anders had hij nog aardige papieren gehad.
De aankomstklim tegen de Muur begint 1200 meter voor de finish van de Waalse Pijl en is dan twee keer eerder in de westrijd beklommen om de renners er aan te helpen herinneren dat het geen lief keuvelheuveltje is.
In het gemiddelde (eigenlijk wel ieder jaar gebruikelijke) verloop van de wedstrijd komt er een peloton aan de voet en begint de climax, het duel der machtsklimmers met de sterkste benen en de vederlichte klimmertjes over 1,2 kilometer.
Wie echt gaat sprinten rijdt de eerste luttele honderd meters nog voorop, maar vervolgens komt de ware muur tevoorschijn: een weg die begint te stijgen naar 10%
Naast de weg zijn er zeven kapelletjes die de weeën van Maria uit moeten beelden, maar in dit geval ook die van vele stellen benen die schreeuwen om verlichting.
Een paar haarspeldbochten verder is de Muur echter nog niet klaar met de fietsende mens: 15% stijging zorgt dat degene die net niet in topvorm is ook niet meer terug kan komen.
Alleen de volhardende bijter met iets meer kracht in de laatste meters die "nog maar" 6% zijn kan de beste klimmer nog verrassen.
Om een impressie te geven van het soort winnaar in de waalse Pijl.
Degenen die de afgelopen 10 jaar wonnen wonnen ook:
1 Giro, 1 Vuelta, 1 Tour de France
10 Giroritten, 7 touretappes en 8 Vueltaritten
2 Tirreni, 1 Dauphine en 1 Ronde van Romandie.
4 Amstel Gold races, 4 Luik - Bastenaken - luiken, 3 San Sebastians, 2 Lombardijse Rondes, 2 Milaan - Turijnen en 2 Wk's.
Hiervan komt de winnaar van 10 jaar geleden er het meest bekaaid vanaf: Mario Aerts, die in de daaropvolgende Tour aardig meedeed, maar daarna vooral een meesterknecht werd.
Posts tonen met het label Voorjaarsklassiekers. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Voorjaarsklassiekers. Alle posts tonen
dinsdag 17 april 2012
vrijdag 13 april 2012
De Amstel Gold Race: het vierde wiel aan de trike?
Het klassieke voorjaar boogt op vier zondagen in april met vier grote klassiekers.
De Ronde is traditiegetrouw de opener, Parijs - Roubaix de kasseienkraker bij uitstek en voorheen volgde dan Luik - Bastenaken - Luik als de zwaarste heuvelklassieker, gevolgd door de laatste zondag van het kwartet met de Amstel Gold Race als mosterd na de stevige maaltijd.
Tegenwoordig mag de Amstel Gold Race het tussendoortje zijn nadat het wisselde met de Ardense heuvelgigant.
Door vele wielervolgers wordt de koers gezien als een mindere van de Groten, te vergelijken met de Vuelta tegenover de Tour en de Giro.
Toch is Amstel Gold Race geen koers voor watjes, laten we wel wezen: een vlugge opeenvolging van heuvels en veel gedraai en geCadier en Keer is niet iets dat het peloton veel plezier doet en de Cauberg na 259 kilometer op en af is als De Muur of de Paterberg, maar dan zonder de kasseien.
De eerste winnaar was notabene de man die verantwoordelijk is dat het Bos in Parijs - Roubaix werd opgenomen: Jean Stablinski in 1966.
Ook kwamen onder meer Planckaert, Merckx, Raas (5x), Hinault, Kneteman, Rooks, Zoetemelk, Museeuw, Boogerd, Zabel, Dekker, Bartoli, Rebellin, Schleck en Gilbert de erelijst danig opleuken.
Het koersen op een vrij klein gebied is anders dan de gemiddelde klassieker die van A naar B gaat, of via een enorme ronde (Luik - Bastenaken - Luik), maar niet per definitie een nadeel.
In de Ronde van Vlaanderen is er nu ook weer van een plaatselijke ronde sprake, die veel meer hetzelfde is dan de lussen in Zuid Limburg die telkens over andere heuvels gaan.
De naam van de klassieker zal ook meespelen in het mindere imago: een wielerwedstrijd vernoemd naar een biermerk en ook nog in het Engels, dat spreekt toch minder tot de verbeelding dan bijvoorbeeld De Ronde van Vlaanderen, Parijs - Roubaix, Luik - Bastenaken - Luik, Milaan - San Remo of de Waalse Pijl.
De namen van deze wedstrijden grijpen terug naar de oertijd van de wielersport, naar de grote wedstrijden die hele landen doorkruisten, naar gebieden, streken en plaatsen waar de koers doorheen komt.
De Amstel Gold Race wordt niet eens in de buurt van de Amstel gehouden (ondertekende dacht vroeger zelfs dat deze koers een waaierwedstrijd was rond Amsterdam en de kustgebieden, tot ik in 2002 toevallig voor het eerst de koers zag op tv) en bier tijdens het koersen is ook niet aan te raden.
Toch lijkt de wedstrijd wel te rijpen (vergeleken met de andere voorjaarsklassiekers is de Gold Race ruim 50 tot 70 jaar jonger!) en is het over een aantal jaren toch een nog meer gewaardeerde wedstrijd. Voor de jongere wielerliefhebber is dit echter gewoon een klassieker die ook al jaren een vaste waarde is.
De Ronde is traditiegetrouw de opener, Parijs - Roubaix de kasseienkraker bij uitstek en voorheen volgde dan Luik - Bastenaken - Luik als de zwaarste heuvelklassieker, gevolgd door de laatste zondag van het kwartet met de Amstel Gold Race als mosterd na de stevige maaltijd.
Tegenwoordig mag de Amstel Gold Race het tussendoortje zijn nadat het wisselde met de Ardense heuvelgigant.
Door vele wielervolgers wordt de koers gezien als een mindere van de Groten, te vergelijken met de Vuelta tegenover de Tour en de Giro.
Toch is Amstel Gold Race geen koers voor watjes, laten we wel wezen: een vlugge opeenvolging van heuvels en veel gedraai en geCadier en Keer is niet iets dat het peloton veel plezier doet en de Cauberg na 259 kilometer op en af is als De Muur of de Paterberg, maar dan zonder de kasseien.
De eerste winnaar was notabene de man die verantwoordelijk is dat het Bos in Parijs - Roubaix werd opgenomen: Jean Stablinski in 1966.
Ook kwamen onder meer Planckaert, Merckx, Raas (5x), Hinault, Kneteman, Rooks, Zoetemelk, Museeuw, Boogerd, Zabel, Dekker, Bartoli, Rebellin, Schleck en Gilbert de erelijst danig opleuken.
Het koersen op een vrij klein gebied is anders dan de gemiddelde klassieker die van A naar B gaat, of via een enorme ronde (Luik - Bastenaken - Luik), maar niet per definitie een nadeel.
In de Ronde van Vlaanderen is er nu ook weer van een plaatselijke ronde sprake, die veel meer hetzelfde is dan de lussen in Zuid Limburg die telkens over andere heuvels gaan.
De naam van de klassieker zal ook meespelen in het mindere imago: een wielerwedstrijd vernoemd naar een biermerk en ook nog in het Engels, dat spreekt toch minder tot de verbeelding dan bijvoorbeeld De Ronde van Vlaanderen, Parijs - Roubaix, Luik - Bastenaken - Luik, Milaan - San Remo of de Waalse Pijl.
De namen van deze wedstrijden grijpen terug naar de oertijd van de wielersport, naar de grote wedstrijden die hele landen doorkruisten, naar gebieden, streken en plaatsen waar de koers doorheen komt.
De Amstel Gold Race wordt niet eens in de buurt van de Amstel gehouden (ondertekende dacht vroeger zelfs dat deze koers een waaierwedstrijd was rond Amsterdam en de kustgebieden, tot ik in 2002 toevallig voor het eerst de koers zag op tv) en bier tijdens het koersen is ook niet aan te raden.
Toch lijkt de wedstrijd wel te rijpen (vergeleken met de andere voorjaarsklassiekers is de Gold Race ruim 50 tot 70 jaar jonger!) en is het over een aantal jaren toch een nog meer gewaardeerde wedstrijd. Voor de jongere wielerliefhebber is dit echter gewoon een klassieker die ook al jaren een vaste waarde is.
woensdag 11 april 2012
Stijn Devolder wil weer wat
Stijn Devolder is teleurgesteld in zijn voorjaar.
Het is er niet uitgekomen in de Vlaamse klassiekers en ook vandaag mocht het niet lukken: hij wilde namelijk starten in de Brabantse Pijl maar de ploeg nam hem niet op in de selectie.
Maanden training, maar geen vette vis te pakken, dat is uiteraard een teleurstelling voor een ambitieuze wielrenner.
Devolder wil het weer over de boeg gooien van het klassementsrijden, een discipline die hij een aantal jaren geleden al eens beproefde.
Dat leverde hem een verdwaalde elfde plek op in de vuelta van 2006 en wat zeges in de kleine Belgische ronden.
Verder zal hij erg moeten verbeteren mocht hij die elfde plek al willen evenaren in de Tour de France.
Tot dusver is zijn hoogste klassering daar plaats 83 in 2009, toen hij naar eigen zeggen vooral voor een ritzege ging.
Het is er niet uitgekomen in de Vlaamse klassiekers en ook vandaag mocht het niet lukken: hij wilde namelijk starten in de Brabantse Pijl maar de ploeg nam hem niet op in de selectie.
Maanden training, maar geen vette vis te pakken, dat is uiteraard een teleurstelling voor een ambitieuze wielrenner.
Devolder wil het weer over de boeg gooien van het klassementsrijden, een discipline die hij een aantal jaren geleden al eens beproefde.
Dat leverde hem een verdwaalde elfde plek op in de vuelta van 2006 en wat zeges in de kleine Belgische ronden.
Verder zal hij erg moeten verbeteren mocht hij die elfde plek al willen evenaren in de Tour de France.
Tot dusver is zijn hoogste klassering daar plaats 83 in 2009, toen hij naar eigen zeggen vooral voor een ritzege ging.
woensdag 4 april 2012
Een regenachtige wedstrijd in Vlaanderen
Ook in 2012 kan het nog: regen in een klassieker, in april.
Dat bewees de Scheldeprijs vanmiddag en meteen bleef er weinig over van het peloton.
Cavendish was er al niet aan begonnen omdat hij zojuist vader is geworden, maar Tom Boonen ging wel van start.
Boonen deed mee om nog wat wedstrijdkilometers te maken voor de Grote Zondag en liet nog even zien dat hij vaart kon maken op zijn geliefde ondergrond.
Verder reed Omega Pharma voor de Italiaanse Boonen, ofwel Chicchi.
Deze kwam echter niet in de top voor op het einde, net zo min als Tom zelf die het na zijn test wel goed vond allemaal.
De sprint was "gewoon weer" Marcel Kittel die nu de eerste zege binnenhaalt voor de nieuwe hoofdsponsor Argos Oil, hij ging Tyler Farrar net vooraf en voor Rabobank werden nog wat punten gescoord door Theo Bos.
Ook na de finish wordt er nog wel eens gevallen.
Dat bewezen een aantal renners die tijdens het remmen op het gladde wegdek (kasseitjes!) en/of de verf van de reclames gingen glijden.
Zo erg als de beroemde Giroglijbaan werd het dan weer niet, maar zoals in de afgelopen weken vaker het geval was werden derden ook betrokken in de tuimelpartij (nu een fotograaf).
Dat bewees de Scheldeprijs vanmiddag en meteen bleef er weinig over van het peloton.
Cavendish was er al niet aan begonnen omdat hij zojuist vader is geworden, maar Tom Boonen ging wel van start.
Boonen deed mee om nog wat wedstrijdkilometers te maken voor de Grote Zondag en liet nog even zien dat hij vaart kon maken op zijn geliefde ondergrond.
Verder reed Omega Pharma voor de Italiaanse Boonen, ofwel Chicchi.
Deze kwam echter niet in de top voor op het einde, net zo min als Tom zelf die het na zijn test wel goed vond allemaal.
De sprint was "gewoon weer" Marcel Kittel die nu de eerste zege binnenhaalt voor de nieuwe hoofdsponsor Argos Oil, hij ging Tyler Farrar net vooraf en voor Rabobank werden nog wat punten gescoord door Theo Bos.
Ook na de finish wordt er nog wel eens gevallen.
Dat bewezen een aantal renners die tijdens het remmen op het gladde wegdek (kasseitjes!) en/of de verf van de reclames gingen glijden.
Zo erg als de beroemde Giroglijbaan werd het dan weer niet, maar zoals in de afgelopen weken vaker het geval was werden derden ook betrokken in de tuimelpartij (nu een fotograaf).
vrijdag 23 maart 2012
Het Vlaamse WielerABC
Nu we midden in de periode van de Vlaamse koersen zitten is een ABCeetje wel eens handig.
Wat komt het peloton en de kijker tegen in deze en komende weken?
Achterin de koers
In de zware wedstrijden zie je weinig van wat er achter de top gebeurt.
Maar ook hier worden nogal eens heroïsche wedstrijden gereden: renners die ondanks 15 lekke banden nog door willen, renners die hoe dan ook het Velodroom van Roubaix willen halen en er soms zo laat aankomen dat de deuren al dicht zijn, besmeurde gezichten, bloedende ledematen, renners die de laatste 20 kilometer geen zadel meer hadden.
Boonen
Tien jaar geleden was hij al de sterkste achter Museeuw in Parijs - Roubaix, maar moest Hincapie helpen, die ook nog eens in de sloot ging liggen.
Daarna werd Tom Boonen de topper in het Vlaamse en Noordfranse kasseienwerk.
De afgelopen jaren mag hij het topfavorietschap delen met Cancellara.
Cancellara
Topfavoriet in elke vlaamse koers waaraan hij deelneemt.
Uiteraard kijkt de rest dan alleen naar hem (en Boonen) waardoor gevaarlijke outsiders voorop kunnen raken en er toch een spannende koers van maken (zie Ronde van Vlaanderen en Parijs - Roubaix 2011)
Dokkeren
Het rijden over kinderkopjes en ruwere kasseien.
Met de handen niet te krampachtig aan het stuur en een grote versnelling over deze kasseistroken denderen en rammelen.
E3 (prijs) harelbeke
De graadmeter voor de Ronde van Vlaanderen en soms ook een mooiere wedstrijd om te zien.
Verschoven naar vrijdag omdat zondag Gent - Wevelgem wordt gehouden en beide worldtour wedstrijden mogen niet in twee opeenvolgende dagen plaatsvinden.
Fietswissel
Een door Fabian Cancellara geïntroduceerde afleidingsmanoeuvre: halverwege de koers is er iets met zijn fiets, hij valt terug, wisselt de fiets en rijdt daarna iedereen zoek.
Gilbert
Wordt vooral naar gekeken in de tweede helft van april en juist daarom kan hij o zo gevaarlijk zijn komende weken.
Het Nieuwsblad
Vlaams dagblad, met een bijzonder originele naam.
Deze is een aantal jaren terug gefuseerd met "Het Volk" en zo veranderde de openingskoers in "Omloop het Nieuwsblad".
"Omloop het volk" klonk wat gezelliger en inderdaad: volkser, zoals het wielrennen ooit was.
Ingelmunster
Was het eerste "dorp van de Ronde" in 2000.
Sindsdien wordt er ieder jaar een dorp uitgekozen als "dorp van de ronde" en meestal wordt een prominent persoon die iets met de Ronde te maken heeft gehad hier gehuldigd of herdacht en daaromheen zijn er ook allerlei feestelijkheden.
Jan Raas
De Nederlander die tot dusver de Ronde het vaakst won van alle Nederlanders: tweemaal (1979 en 1983).
Kemmelberg
Niet te verwarren met Camelback.
Klimmetje in Gent - Wevelgem die vroeger een afdaling had over kasseien.
Toen daar talloze renners over de weg stuiterden besloten ze het volgende jaar de asfaltweg maar te nemen.
Lekke Band
Maakt kasseienrijden nog wel eens een kansspel.
Muur van Geraardsbergen
Wielermonument die door de Ronde van Vlaanderen plotseling genegeerd wordt.
Wel mag ie door als anoniem heuveltje in de E3 prijs.
Nick Nuyens
Renner met grotere hersenen dan zijn motortje.
Dat voordeel levert hem nog wel eens leuke resultaten op.
Oude Kwaremont
Heuveltje in de Vlaamse ardennen, vaak een van de figuranten in de grote wedstrijden.
Tot 2012: de Nieuwe Ronde.
Plots zal de Oude Kwaremont de rol van de Muur overnemen, als voorlaatste klim van de Ronde.
Paterberg
De Muur (of Bosberg, aangezien hij de ook laatste klim is voor de aankomst) van de Nieuwe Ronde.
Minstens zo steil, drie keer beklommen in de Nieuwe Finale, maar minder legendarisch.
voor Niki Terpstra was het in Dwars door Vlaanderen de plek om solo verder te gaan.
Quizzen
In Vlaanderen kan men naar hartelust quizzen bij verschillende quizclubs/verenigingen.
Uiteraard zullen deze de komende weken vaak over de koers gaan.
Ronderenner
Geen Contador, Evans, Wiggins of broertjes Schleck, maar ditmaal mannen als Boonen, Cancellara, Nuyens, Flecha, Chavanel, Terpstra, Langeveld, maar ook Gilbert, Leukemans, Hincapie en Breschel.
Specialized
Zo goed, dat renners er zelfs zegegebaren aan wijden.
Tuinieren
Als protest tegen het verdwijnen van de Muur uit de Ronde is er een actie opgezet via Facebook om met zoveel mogelijk mensen in de tuin te werken terwijl de koers voorbij komt.
Uit het zadel
Op de koppenberg, paterberg en de Muur gaan de meeste renners wel uit het zadel, behalve eentje: Fabian Cancellara.
Velodroom van Roubaix
De mooiste plek om eenzaam en alleen aan te komen, of dat nu als winnaar is of als jonge renner die het toch binnen de tijdslimiet haalde.
Wevelgem
Dorp in West-Vlaanderen.
Op de aankomst van een wielerklassieker op een zondag in maart (voorheen een woensdag in april) na, valt er weinig te beleven.
Zwaar
Dat wordt het zeker: of het nu stof is of modder, of alles daartussenin: kasseien zijn niet in de parcoursen opgenomen om er een lieflijk zondagmiddagtochtje van te maken.
Wat komt het peloton en de kijker tegen in deze en komende weken?
Achterin de koers
In de zware wedstrijden zie je weinig van wat er achter de top gebeurt.
Maar ook hier worden nogal eens heroïsche wedstrijden gereden: renners die ondanks 15 lekke banden nog door willen, renners die hoe dan ook het Velodroom van Roubaix willen halen en er soms zo laat aankomen dat de deuren al dicht zijn, besmeurde gezichten, bloedende ledematen, renners die de laatste 20 kilometer geen zadel meer hadden.
Boonen
Tien jaar geleden was hij al de sterkste achter Museeuw in Parijs - Roubaix, maar moest Hincapie helpen, die ook nog eens in de sloot ging liggen.
Daarna werd Tom Boonen de topper in het Vlaamse en Noordfranse kasseienwerk.
De afgelopen jaren mag hij het topfavorietschap delen met Cancellara.
Cancellara
Topfavoriet in elke vlaamse koers waaraan hij deelneemt.
Uiteraard kijkt de rest dan alleen naar hem (en Boonen) waardoor gevaarlijke outsiders voorop kunnen raken en er toch een spannende koers van maken (zie Ronde van Vlaanderen en Parijs - Roubaix 2011)
Dokkeren
Het rijden over kinderkopjes en ruwere kasseien.
Met de handen niet te krampachtig aan het stuur en een grote versnelling over deze kasseistroken denderen en rammelen.
E3 (prijs) harelbeke
De graadmeter voor de Ronde van Vlaanderen en soms ook een mooiere wedstrijd om te zien.
Verschoven naar vrijdag omdat zondag Gent - Wevelgem wordt gehouden en beide worldtour wedstrijden mogen niet in twee opeenvolgende dagen plaatsvinden.
Fietswissel
Een door Fabian Cancellara geïntroduceerde afleidingsmanoeuvre: halverwege de koers is er iets met zijn fiets, hij valt terug, wisselt de fiets en rijdt daarna iedereen zoek.
Gilbert
Wordt vooral naar gekeken in de tweede helft van april en juist daarom kan hij o zo gevaarlijk zijn komende weken.
Het Nieuwsblad
Vlaams dagblad, met een bijzonder originele naam.
Deze is een aantal jaren terug gefuseerd met "Het Volk" en zo veranderde de openingskoers in "Omloop het Nieuwsblad".
"Omloop het volk" klonk wat gezelliger en inderdaad: volkser, zoals het wielrennen ooit was.
Ingelmunster
Was het eerste "dorp van de Ronde" in 2000.
Sindsdien wordt er ieder jaar een dorp uitgekozen als "dorp van de ronde" en meestal wordt een prominent persoon die iets met de Ronde te maken heeft gehad hier gehuldigd of herdacht en daaromheen zijn er ook allerlei feestelijkheden.
Jan Raas
De Nederlander die tot dusver de Ronde het vaakst won van alle Nederlanders: tweemaal (1979 en 1983).
Kemmelberg
Niet te verwarren met Camelback.
Klimmetje in Gent - Wevelgem die vroeger een afdaling had over kasseien.
Toen daar talloze renners over de weg stuiterden besloten ze het volgende jaar de asfaltweg maar te nemen.
Lekke Band
Maakt kasseienrijden nog wel eens een kansspel.
Muur van Geraardsbergen
Wielermonument die door de Ronde van Vlaanderen plotseling genegeerd wordt.
Wel mag ie door als anoniem heuveltje in de E3 prijs.
Nick Nuyens
Renner met grotere hersenen dan zijn motortje.
Dat voordeel levert hem nog wel eens leuke resultaten op.
Oude Kwaremont
Heuveltje in de Vlaamse ardennen, vaak een van de figuranten in de grote wedstrijden.
Tot 2012: de Nieuwe Ronde.
Plots zal de Oude Kwaremont de rol van de Muur overnemen, als voorlaatste klim van de Ronde.
Paterberg
De Muur (of Bosberg, aangezien hij de ook laatste klim is voor de aankomst) van de Nieuwe Ronde.
Minstens zo steil, drie keer beklommen in de Nieuwe Finale, maar minder legendarisch.
voor Niki Terpstra was het in Dwars door Vlaanderen de plek om solo verder te gaan.
Quizzen
In Vlaanderen kan men naar hartelust quizzen bij verschillende quizclubs/verenigingen.
Uiteraard zullen deze de komende weken vaak over de koers gaan.
Ronderenner
Geen Contador, Evans, Wiggins of broertjes Schleck, maar ditmaal mannen als Boonen, Cancellara, Nuyens, Flecha, Chavanel, Terpstra, Langeveld, maar ook Gilbert, Leukemans, Hincapie en Breschel.
Specialized
Zo goed, dat renners er zelfs zegegebaren aan wijden.
Tuinieren
Als protest tegen het verdwijnen van de Muur uit de Ronde is er een actie opgezet via Facebook om met zoveel mogelijk mensen in de tuin te werken terwijl de koers voorbij komt.
Uit het zadel
Op de koppenberg, paterberg en de Muur gaan de meeste renners wel uit het zadel, behalve eentje: Fabian Cancellara.
Velodroom van Roubaix
De mooiste plek om eenzaam en alleen aan te komen, of dat nu als winnaar is of als jonge renner die het toch binnen de tijdslimiet haalde.
Wevelgem
Dorp in West-Vlaanderen.
Op de aankomst van een wielerklassieker op een zondag in maart (voorheen een woensdag in april) na, valt er weinig te beleven.
Zwaar
Dat wordt het zeker: of het nu stof is of modder, of alles daartussenin: kasseien zijn niet in de parcoursen opgenomen om er een lieflijk zondagmiddagtochtje van te maken.
donderdag 22 maart 2012
De volgende stap van Niki
Niki terpstra is een renner met de ambitie om eens te schitteren in de Ronde, of liever nog: in Parijs - Roubaix.
De laatste koers bezorgde Niki het wielervirus, toen hij zag hoe Johan Museeuw de kasseien uit de grond reed en vooral na zijn zware blessure nog tweemaal won in een indrukwekkende solo.
De indrukwekkende solo is ook wel iets voor Niki, zo bleek ook in Dwars door Vlaanderen.
Samen met ploegmakker Chavanel is hij naar de kopgroep gereden, om deze uiteindelijk verder uit te dunnen en met Wallays kwam hij helemaal voorop te zitten.
Wallays volgde het tempo van Terpstra op de Paterberg niet meer en daarachter kon er, met hulp van zijn sterke ploeggenoot Chavanel, niet gereageerd worden op de aanval.
Niki pakt zo zijn "dikke vette vis" en de kans is groot dat het de komende jaren niet alleen bij Dwars door Vlaanderen zal blijven.
Op zijn Devolders voorop blijven terwijl de rest naar Boonen, Chavanel en ook Cancellara kijkt in de Ronde of Parijs - Roubaix?
Het klinkt als een mooi, maar niet onwaarschijnlijk scenario.
De laatste koers bezorgde Niki het wielervirus, toen hij zag hoe Johan Museeuw de kasseien uit de grond reed en vooral na zijn zware blessure nog tweemaal won in een indrukwekkende solo.
De indrukwekkende solo is ook wel iets voor Niki, zo bleek ook in Dwars door Vlaanderen.
Samen met ploegmakker Chavanel is hij naar de kopgroep gereden, om deze uiteindelijk verder uit te dunnen en met Wallays kwam hij helemaal voorop te zitten.
Wallays volgde het tempo van Terpstra op de Paterberg niet meer en daarachter kon er, met hulp van zijn sterke ploeggenoot Chavanel, niet gereageerd worden op de aanval.
Niki pakt zo zijn "dikke vette vis" en de kans is groot dat het de komende jaren niet alleen bij Dwars door Vlaanderen zal blijven.
Op zijn Devolders voorop blijven terwijl de rest naar Boonen, Chavanel en ook Cancellara kijkt in de Ronde of Parijs - Roubaix?
Het klinkt als een mooi, maar niet onwaarschijnlijk scenario.
donderdag 1 maart 2012
Gemaaid gras in Vlaanderen
1 april 2012, zomaar een zondag in het Vlaamse land.
Een oudere man trapt nog in een aprilvis van zijn kleinzoontje om hem in de waan te laten dat die grapjes nog werken, de zon probeert door de wolken te breken en je lacht iets te vriendelijk, maar wel subtiel naar je buurvrouw of buurman.
Vandaag is echter niet zomaar een zondag in het voorjaar, maar het is de dag van De Ronde, de hoogmis van het Vlaamse wielrennen.
Echter heeft de organisatie besloten om (als aprilgrap?) niet naar Meerbeke te rijden, maar een aantal ronden rond Oudenaarde.
Geen Muur, geen Bosberg en zelfs een andere "Rodania"!
Nu is er een groepje Muuristen die op hun wijze wil protesteren tegen dit feit en wel met de grasmaaier!
Ditmaal gaat het motortje niet in een fiets, maar de grasmaaier gaat aan tijdens de koers.
Wanneer er een boel mensen gaan grasmaaien op het moment dat de Ronde voorbijkomt zou het op tv lijken alsof de plaatselijke bevolking liever in de tuin bezig is dan hun helden supporteren.
Of dit ook daadwerkelijk door veel trotse tuinbezitters gepraktiseerd wordt is nog de vraag en bovendien staat er waarschijnlijk toch het nodige publiek langs de weg, of de ronde nu in Oudenaarde of in Meerbeke eindigt.
Een oudere man trapt nog in een aprilvis van zijn kleinzoontje om hem in de waan te laten dat die grapjes nog werken, de zon probeert door de wolken te breken en je lacht iets te vriendelijk, maar wel subtiel naar je buurvrouw of buurman.
Vandaag is echter niet zomaar een zondag in het voorjaar, maar het is de dag van De Ronde, de hoogmis van het Vlaamse wielrennen.
Echter heeft de organisatie besloten om (als aprilgrap?) niet naar Meerbeke te rijden, maar een aantal ronden rond Oudenaarde.
Geen Muur, geen Bosberg en zelfs een andere "Rodania"!
Nu is er een groepje Muuristen die op hun wijze wil protesteren tegen dit feit en wel met de grasmaaier!
Ditmaal gaat het motortje niet in een fiets, maar de grasmaaier gaat aan tijdens de koers.
Wanneer er een boel mensen gaan grasmaaien op het moment dat de Ronde voorbijkomt zou het op tv lijken alsof de plaatselijke bevolking liever in de tuin bezig is dan hun helden supporteren.
Of dit ook daadwerkelijk door veel trotse tuinbezitters gepraktiseerd wordt is nog de vraag en bovendien staat er waarschijnlijk toch het nodige publiek langs de weg, of de ronde nu in Oudenaarde of in Meerbeke eindigt.
dinsdag 28 februari 2012
Zege rijgen deel 1: De ketting van Mark
Zolang de ketting van mark netjes op de tandwielen blijft liggen en de enorme eindschoten van de pijlsnelle sprinter kan verdragen blijft het zeges regenen en heeft Cav de paraplu ondersteboven vast.
We zijn twee maanden in het nieuwe jaar en Mark heeft drie zeges te pakken, hetgeen eentje minder is dan in het begin van zijn recordjaar 2009.
Dat seizoen haalde hij uiteindelijk 24 overwinningen, met de Draai van de kraai om de kerktoren van Boxmeer meegeteld.
Met Kuurne - Brussel - Kuurne heeft hij ook de eerste keer een prijs in het openingsweekend.
Volgende week gaat hij dan weer richting Italië om te vissen naar prijzen tussen de Tyrrheense en Adriatische zee.
Dat is uiteraard ook als voorproefje op de primavera met de bijbehorende schouderworstelingen op de Capi.
We zijn twee maanden in het nieuwe jaar en Mark heeft drie zeges te pakken, hetgeen eentje minder is dan in het begin van zijn recordjaar 2009.
Dat seizoen haalde hij uiteindelijk 24 overwinningen, met de Draai van de kraai om de kerktoren van Boxmeer meegeteld.
Met Kuurne - Brussel - Kuurne heeft hij ook de eerste keer een prijs in het openingsweekend.
Volgende week gaat hij dan weer richting Italië om te vissen naar prijzen tussen de Tyrrheense en Adriatische zee.
Dat is uiteraard ook als voorproefje op de primavera met de bijbehorende schouderworstelingen op de Capi.
dinsdag 21 februari 2012
Kuurne-Brussel-Kuurne, de storm van Traksel
28 februari 2010: een zondag met weer waarin je je hond niet eens uitlaat.
De wind is aangetrokken, de regen geselt de kale bomen en weinig mensen wagen zich op straat.
Behalve in Kuurne, waar een grote groep ingepakte wielrenners aan een ouderwets potje afzien beginnen, zo een waar iedereen denkt "ga toch lekker naar binnen en pak een kop warme chocomelk".
Op de liefhebbers na: zij likken hun vingers af bij de koers die gaat volgen.
Het peloton blijft aanvankelijk lang bijeen, wellicht uit angst voor compleet stukgaan in de koers zelf, of de prijs straks in San Remo of Meerbeke betalen.
Boonen zal dan ook niet meer terugrijden naar Kuurne omdat diens doelen ergens in de volgende weken liggen.
Tom is niet de enige die zijn krachten niet wil verspillen in het gebeuk tegen de verder aantrekkende wind, want ook Nuyens, Flecha en Pozzato geven de strijd op.
Waar topfavorieten afhaken staan andere helden op, zoals de vaak door blessures geplaagde Bobbie Traksel.
De renner van Vacansoleil is de eerste die wegspringt uit het peloton en de strijd met de inmiddels stormachtige wind en striemende regens alleen aangaat.
Met hem zijn nog even Rony Martias en Arnoud van Groen, maar zij worden om beurten teruggeblazen en zo is Traksel de bekende "eenzame fietser"
Eenmaal met de neus in de wind beseft hij dat er nu geen weg meer terug is en aanvankelijk baalt hij ook wel van zijn actie.
Echter blijken achter zijn rug de renners bij bosjes de strijd tegen het beestenweer op te geven en de warme auto of bus op te zoeken.
Na de beklimming van de Oude Kwaremont krijgt Bobbie steun van Rick Flens en Ian Stannard.
Waar de storm een zware tegenstander was, had deze voor hen ook een voordeel in de vorm van een omgewaaide boom, hierdoor moest een deel van het parcours omgeleid worden en ditmaal betekende het 20 kilometer minder ploeteren.
Achter het drietal gaat de enige topfavoriet die zich niet laat terugslaan door wat wind en regen in de tegenaanval: Thor Hushovd.
Normaalgesproken een beer van een renner, maar op deze zondag is het nog te vroeg in het voorjaar voor Thor: de superbenen zijn gereserveerd voor april.
Dit is een dag waarin niet de sterkste, slimste of snelste renner gaat winnen, maar gewoon degene die het minst dood blijkt te zijn in de laatste kilometers.
Op het plaatselijke circuit te Kuurne probeert Flens een demarrage, of wat er voor door moet gaan na deze marteling.
Stannard rijdt met Traksel terug naar de Raborenner en gaat even verderop zelf nog eens.
De Brit heeft even een gaatje van wat fietslengtes, maar al gauw brengt Flens Traksel terug.
Stannard heeft zijn laatste koek in het water gegooid en wanneer Flens een nieuwe versnelling plaatst is hij gezien, maar Traksel blijft netjes bij.
Daar de twee Nederlanders vervolgens de moed nog hebben om ouderwets te surplassen is Stannard weer terug om nog een moedige demarrage van achteren te plaatsen, maar meer dan een Britse versie van een stervende zwaan is het niet.
Het trio is dan op steenworp van de finish en Traksel laat met zijn enige versnelling, eentje die in normale omstandigheden wellicht winst oplevert in de sprint om de honderdveertiende plek, Flens en Stannard stilstaan.
Een verdiende overwinning voor een renner die door een hoop pech niet vaak kon laten zien wat hij in huis heeft.
De wind is aangetrokken, de regen geselt de kale bomen en weinig mensen wagen zich op straat.
Behalve in Kuurne, waar een grote groep ingepakte wielrenners aan een ouderwets potje afzien beginnen, zo een waar iedereen denkt "ga toch lekker naar binnen en pak een kop warme chocomelk".
Op de liefhebbers na: zij likken hun vingers af bij de koers die gaat volgen.
Het peloton blijft aanvankelijk lang bijeen, wellicht uit angst voor compleet stukgaan in de koers zelf, of de prijs straks in San Remo of Meerbeke betalen.
Boonen zal dan ook niet meer terugrijden naar Kuurne omdat diens doelen ergens in de volgende weken liggen.
Tom is niet de enige die zijn krachten niet wil verspillen in het gebeuk tegen de verder aantrekkende wind, want ook Nuyens, Flecha en Pozzato geven de strijd op.
Waar topfavorieten afhaken staan andere helden op, zoals de vaak door blessures geplaagde Bobbie Traksel.
De renner van Vacansoleil is de eerste die wegspringt uit het peloton en de strijd met de inmiddels stormachtige wind en striemende regens alleen aangaat.
Met hem zijn nog even Rony Martias en Arnoud van Groen, maar zij worden om beurten teruggeblazen en zo is Traksel de bekende "eenzame fietser"
Eenmaal met de neus in de wind beseft hij dat er nu geen weg meer terug is en aanvankelijk baalt hij ook wel van zijn actie.
Echter blijken achter zijn rug de renners bij bosjes de strijd tegen het beestenweer op te geven en de warme auto of bus op te zoeken.
Na de beklimming van de Oude Kwaremont krijgt Bobbie steun van Rick Flens en Ian Stannard.
Waar de storm een zware tegenstander was, had deze voor hen ook een voordeel in de vorm van een omgewaaide boom, hierdoor moest een deel van het parcours omgeleid worden en ditmaal betekende het 20 kilometer minder ploeteren.
Achter het drietal gaat de enige topfavoriet die zich niet laat terugslaan door wat wind en regen in de tegenaanval: Thor Hushovd.
Normaalgesproken een beer van een renner, maar op deze zondag is het nog te vroeg in het voorjaar voor Thor: de superbenen zijn gereserveerd voor april.
Dit is een dag waarin niet de sterkste, slimste of snelste renner gaat winnen, maar gewoon degene die het minst dood blijkt te zijn in de laatste kilometers.
Op het plaatselijke circuit te Kuurne probeert Flens een demarrage, of wat er voor door moet gaan na deze marteling.
Stannard rijdt met Traksel terug naar de Raborenner en gaat even verderop zelf nog eens.
De Brit heeft even een gaatje van wat fietslengtes, maar al gauw brengt Flens Traksel terug.
Stannard heeft zijn laatste koek in het water gegooid en wanneer Flens een nieuwe versnelling plaatst is hij gezien, maar Traksel blijft netjes bij.
Daar de twee Nederlanders vervolgens de moed nog hebben om ouderwets te surplassen is Stannard weer terug om nog een moedige demarrage van achteren te plaatsen, maar meer dan een Britse versie van een stervende zwaan is het niet.
Het trio is dan op steenworp van de finish en Traksel laat met zijn enige versnelling, eentje die in normale omstandigheden wellicht winst oplevert in de sprint om de honderdveertiende plek, Flens en Stannard stilstaan.
Een verdiende overwinning voor een renner die door een hoop pech niet vaak kon laten zien wat hij in huis heeft.
zondag 19 februari 2012
De Omloop, terug naar 1959
De omloop is, zoals veel koersen in het verleden waren, een nationale aangelegenheid.
Dit was zeker sterk in de vroegere jaren, toen het gros van de Vlaamse koersen ook een winnaar uit Vlaanderen had en het meer een lokale strijd was, want won nu een jongen van de streek of eentje die bijvoorbeeld uit de Kempen, Limburg of Antwerpen kwam?
Hier kwam uiteraard langzaam verandering in toen er ook goede renners uit het buitenland hun kansen gingen beproeven in de kleinere voorjaarsklassiekers.
Een daarvan was Seamus Elliott: een Ier die het eerst zowel op de fiets als op de motor probeerde, maar uiteindelijk meer talent bleek te hebben voor het eerste.
In 1956 werd Seamus professional en in een warme koers in Algerije versloeg hij in een sprint Andre Darrigade, niet bepaald het eerste de beste strijkijzer.
Ook won hij de GP d'Isbergues in dat seizoen.
De Omloop
Niet alleen rekende de Ier op zijn sprint, want in zijn eerste Omloop koos hij het avontuur.
Samen met Brian Robinson reed hij de hele dag voor de groep uit en ontdekte zo hoe hard Vlaanderen en het wielrennen zijn: vlak voor de finish worden ze teruggehaald en zijn uiteraard kansloos voor de daaropvolgende sprint.
Twee jaar na teruggehaald te zijn zou hij op een beter tijdstip met een vluchtgenoot te maken hebben.
Nu begon de vlucht dus niet vanuit de start, maar op de "natuurlijke" wijze, in Geraardsbergen.
Op de muur liet de Ier zien dat niet alleen Belgen deze hindernis beheersen, sterker nog: alleen Fred de Bruyne kon zijn achterwiel nog volgen.
Het tweetal loopt uit op de achtervolgende renners en de statistieken zijn voor Fred de Bruyne: tot dusver (14 edities) hebben alleen Belgen de Omloop gewonnen, want de enige buitenlander die won was Fausto Coppi in 1948, maar deze werd achteraf teruggezet naar de tweede plek omdat hij een wiel had aangenomen van iemand die niet bij zijn ploeg hoorde.
Terug in Gent gaan de Belgen er dus eigenlijk al vanuit dat de zege weer binnen is.
Beiden zetten de sprint in en het is gauw duidelijk dat Seamus Elliot dit beter dan De Bruyne.
Hiermee is hij overigens lang niet de eerste uit een ander land dan Frankrijk, België of Nederland die een Vlaamse koers wint.
Deze eer was aan de Zwitser Heiri Suter in de Ronde van 1923 en deze Suter maakte er meteen de befaamde Dubbel van met Parijs - Roubaix.
Dit was zeker sterk in de vroegere jaren, toen het gros van de Vlaamse koersen ook een winnaar uit Vlaanderen had en het meer een lokale strijd was, want won nu een jongen van de streek of eentje die bijvoorbeeld uit de Kempen, Limburg of Antwerpen kwam?
Hier kwam uiteraard langzaam verandering in toen er ook goede renners uit het buitenland hun kansen gingen beproeven in de kleinere voorjaarsklassiekers.
Een daarvan was Seamus Elliott: een Ier die het eerst zowel op de fiets als op de motor probeerde, maar uiteindelijk meer talent bleek te hebben voor het eerste.
In 1956 werd Seamus professional en in een warme koers in Algerije versloeg hij in een sprint Andre Darrigade, niet bepaald het eerste de beste strijkijzer.
Ook won hij de GP d'Isbergues in dat seizoen.
De Omloop
Niet alleen rekende de Ier op zijn sprint, want in zijn eerste Omloop koos hij het avontuur.
Samen met Brian Robinson reed hij de hele dag voor de groep uit en ontdekte zo hoe hard Vlaanderen en het wielrennen zijn: vlak voor de finish worden ze teruggehaald en zijn uiteraard kansloos voor de daaropvolgende sprint.
Twee jaar na teruggehaald te zijn zou hij op een beter tijdstip met een vluchtgenoot te maken hebben.
Nu begon de vlucht dus niet vanuit de start, maar op de "natuurlijke" wijze, in Geraardsbergen.
Op de muur liet de Ier zien dat niet alleen Belgen deze hindernis beheersen, sterker nog: alleen Fred de Bruyne kon zijn achterwiel nog volgen.
Het tweetal loopt uit op de achtervolgende renners en de statistieken zijn voor Fred de Bruyne: tot dusver (14 edities) hebben alleen Belgen de Omloop gewonnen, want de enige buitenlander die won was Fausto Coppi in 1948, maar deze werd achteraf teruggezet naar de tweede plek omdat hij een wiel had aangenomen van iemand die niet bij zijn ploeg hoorde.
Terug in Gent gaan de Belgen er dus eigenlijk al vanuit dat de zege weer binnen is.
Beiden zetten de sprint in en het is gauw duidelijk dat Seamus Elliot dit beter dan De Bruyne.
Hiermee is hij overigens lang niet de eerste uit een ander land dan Frankrijk, België of Nederland die een Vlaamse koers wint.
Deze eer was aan de Zwitser Heiri Suter in de Ronde van 1923 en deze Suter maakte er meteen de befaamde Dubbel van met Parijs - Roubaix.
Abonneren op:
Posts (Atom)