Clasica op een dinsdag: hoe diep kun je zinken?

De Clasica San Sebastian  was al niet echt een klassieker waarvoor je thuisbleef, maar gezien de positie op de kalender zo vlak na de Tour, was het op zich wel een wedstrijd om de wielerhonger een beetje mee te stillen.
In veel gevallen was het deelnemersveld niet echt indrukwekkend of was het voor een aantal deelnemende toppers een verplicht nummer.

Desondanks verzamelde de wedstrijd toch wel een leuke erelijst met Armstrong, Dekker, Bettini, Casagrande en Jalabert.
Maar daarna volgde een rits renners die bijna of helemaal het allure van een eendagsvlieg hadden en bij dubieuze ploegen ineens meer konden.
Ik bedoel:  Perdiguero  en Zaballa (Beiden Saunier Duval).
Dit leverde de wedstrijd qua aanzien een knauw op.

Echter vanaf 2008 begint de erelijst weer een normaal patroon aan te nemen met over het algemeen aansprekende renners.
Niet dat deze geen dubieuze naam hebben (Gilbert is na een buitenaards seizoen hard teruggevallen en Valverde moest een dopingschorsing uitzitten).
Daarnaast had het ook wel iets met de Baskische woorden zoals Kutxa en Jaizkibel.

De keuze om nu de klassieker te laten plaatsvinden op een dinsdag is me wat vreemd.
Door de olympische wegwedstrijd was het uiteraard niet handig om het op die zaterdag te zetten, maar een week later zou niet zo'n verkeerde optie zijn zou je zeggen.
Echter speelt hier ook het ongelukkige feit mee dat het een World Tour wedstrijd is en er geen twee wedstrijden op hetzelfde moment mogen worden gehouden, of twee dagen op rij (Eneco-Tour was immers ook bezig).

Intussen is de koers opnieuw een prooi voor Luis - Leon Sanchez aan het worden.
Samen met Lars Boom een van de weinige echte winnaars in de Raboploeg momenteel.

Eneco Tour, hoe op te leuken?

Na alle grote koersen  en voor de Vuelta uit is er een gapend wielergat dat opgevuld dient te worden met allerlei wedstrijden die vaak toch een soort "mosterd na de maaltijd"  karakter lijken te hebben.

De Eneco-Tour hoort hier gerust bij, maar zou toch nog behoorlijk opgeleukt kunnen worden als er maar wat geld over de brug wil komen of een creatievere organisatie wordt gevonden.

Ooit werd de ronde op de kalender gezet als zijnde BeNeLux Tour,  maar uiteindelijk laat (niet) uit luxe het "Lux"  gedeelte rechtsonder liggen.
In veel gevallen worden de mogelijkheden tot interessante koersen ook slecht benut met finishplaatsen te ver van de heuvelzone af  en wordt het geheel in de tijdrit beslist.

Vanaf de wal schreeuwende heb ik wel een paar open-deur opties, of gewoon wilde ingevingen om deze ronde, die ook nog in vakantietijd valt, leuker te maken.

Proloog
De proloog vooraf laten gaan aan een van de vele criteria na de Tour in bijvoorbeeld Boxmeer, Stiphout, Chaam, Heerlen of andere opties die zich voordoen.
Veel publiek gegarandeerd  en extra publiciteit.

Luxemburg
Hoort inderdaad ook bij de Benelux, maar was zelfs met de Schlecks in koers een ondergeschoven kindje.
Toch liggen hier talloze mooie heuvels en mooie aankomstplaatsen voor het "oprapen".

Ardennen
In plaats van de heuvels tot de laatste 50 kilometer te nemen  gewoon ergens in de Ardennen finishen, of in Maastricht na een mini variant van de oude Gold Race.
Deze eindigde niet vaak in een massasprint, door de zware finale met een aantal vlakke kilometers in het einde waardoor de niet-sprinters de koers toch hard gingen maken.

Leuke andere mogelijkheden
Waarom alleen Zuid-Limburg,  ook bij Nijmegen kan een plaatselijke ronde met een paar keer Oude Holleweg of Nieuwe Holleweg, Zevenheuvelenweg  en nog een aantal beklimmingen die daar liggen  voor leuk koerswerk zorgen.
De Utrechtse heuvelrug kan ook (op creatieve wijze) voor wat verrassingen zorgen  en uiteraard biedt de kust nog kans op waaierrijden.

Plaatsnaamcombinaties
Als er leuke plaatsen zijn die de Enecotour willen ontvangen voor een rit met een opvallende naam  zou het ook prima zijn.
Te denken aan:   Reet - Kuttekoven,  Waspik - Balgoij, Dorst - Biervliet,    Grauwe Kat - Katlijk,  Echt - Raar,  Jeuk - Krabbedijke, Sexbierum - Frieschepalen  of  Mol - Grave.

Klimtijdrit
Ook in de lage landen is er wel iets te regelen qua klimtijdritten.
Sommige heuvels in Luxemburg of de Waalse Ardennen lenen zich goed voor een korte (proloog) klimtijdrit.
Te denken aan de Rosier en de Vecquee en in Luxemburg Munshausen, Pafebierg of Weisse Wak

De Ronde van Roman(dië)

Zal het dit jaar weer de Ronde van Roman worden?
Roman start als eén van de favorieten in de ronde  en won 'm al in 2009  waarnaast hij in 2008 tweede werd.
Gezien het parcours is het voor de hand liggend dat een tijdrijder met een stel klimmersbenen en een goede ploeg om de boel bijeen te houden de meeste kans heeft.
Bradley Wiggins lijkt de voornaamste favoriet naast Kreuziger.

Cadel Evans doet eveneens mee, maar de vorm is nog niet dusdanig dat hij hier mee gaat doen.
Zo lijkt het tenminste.

Naast deze mannen zijn er ook Fuglsang, Spilak, Nocentini, Westra, Mollema, Rolland, Daniel Martin, Van Garderen, Hesjedal, Brajkovic, richie Porte,  Cobo, Froome, Menchov, Basso en nog een aantal outsiders of aanvallers aanwezig die wellicht op z'n Albasini's  vanuit een vlucht gekke dingen kunnen doen.

De Proloog is zoals vanouds in Lausanne, opgevolgd door een heuvelachtig ritje naar Chaux de Fonds.
Donderdag komen wat bergen voor in het parcours, maar de finish ligt in een dal.
Vrijdag wordt er wel bergop gefinisht in Charmey  en zaterdag weer in het dal in Sion na een drietal beklimmingen.
De afsluitende tijdrit is wel een klimtijdrit op Crans-Montana.
Het profiel van de tijdrit is erg onregelmatig: starten op 1257 meter hoogte, even bergop in de eerste kilometer en dan een afdaling van 3 kilometer, naar een slordige 1100 meter.
Na de afdaling volgt een klim van zo'n 5 kilometer waarin op 1512 meter een bergsprint is gelegd, vervolgens is het dan nog een golvende 6-7 kilometer naar de finish.

Thomas Dekker kent hier de weg nog van de Ronde van Zwitserland in alweer 2007.
Dat was ook het jaar waarin Zwitserland hem goed lag, want hij had toen  al de eindzege in deze ronde van Romandië  op zak.

Dit jaar is hij er echter niet bij, hoewel zijn prestaties niet onaardig zijn tijdens zijn come-back (etappezege in de omloop van de Sarthe.) 

De Volta Limburg Classic

Er was eens een koers met een leuke en tot bekijken uitnodigende naam.
Plots besloot men (enkele geniale mensen die niets om fietsen geven, maar wel om geld) de naam van de koers te vernoemen naar de sponsor.
Weg leuke naam.

Dit overkwam eens Veenendaal - Veenendaal: op zich geen sexy naam, maar een andere naam had beter gekund dan "Dutch Food Valley Classic".
De Volta Limburg Classic had dan voorheen echt een naam die gewoon goed was: De Hel van het Mergelland, een naam die doet vermoeden dat er wordt gewielrend op de ouderwets harde wijze en niet een oldtimerrace voor welgestelde zakenlui op middelbare leeftijd.

Maar de wedstrijd is er vooral eentje waarin het jonge talent kan laten zien wat ze in huis hebben en een wat oudere Rus (30 jaar) die ze laat zien hoe het moet.

Spaanse toestanden in Catalonie, of ook weer niet.

Het weer heeft besloten een toevoeging te geven aan de bergetappe van de ronde van Catalonie.
Waar wij niets te klagen hebben over het lenteweer kwam daar de sneeuwschep en winterjas beter tot zijn recht.

Het peloton werd de natte, koude en bij tijden ook witte wereld ingestuurd en het werd toch nog mediterraans, maar dan vooral in de chaotische zin van het woord.
Verschillende renners afgestapt en vervolgens werd de etappe drastisch ingekort, zonder dat de renners eigenlijk goed wisten waar dan de finish lag.

Dit voorkwam een Breukink, Hampsten en Vandevelde-aankomst, waarbij ditmaal Steven Kruiswijk wellicht de rol van Breukink had kunnen innemen.
Ergens op een klim eindigde de wedstrijd en degene die voorop reed in de kopgroep mocht de etappe hebben.
In dit geval was de gelukkige Janez Brajkovic.
De tijdsverschillen zijn echter niet meegeteld en mochten de protesten uitblijven zijn het een aantal vrij makkelijk verdiende WT puntjes.

Tweemaal Albasini in Catalunya

GreenEdge boert goed in het begin van het seizoen en met name de voorbije weken.

Met Gerrans Milaan - San Remo binnenhalen, de ploegentijdrit in de Tirreno en vervolgens de eerste twee etappes van de ronde van Catalonie met Michael Albasini.

Hoe Albasini deze twee ritten kaapt?

Gisteren door gewoon mee te gaan in de voege vlucht en op een klim in de finale van de etappe de medevluchters te lossen en het laatste deel solo af te leggen.
Vandaag werd hij gelost in de beklimming van eerste categorie vlak voor het eind, maar in de afdaling vond hij het eerste peloton terug en maakte het ditmaal af in de sprint, tegen wat overgebleven punchers.

Morgen zal het wat lastiger worden voor Albasini, daar er een lange slotklim zijn benen zal verwelkomen.
Wat overigens niet wil zeggen dat Albasini niet kan klimmen (top 10 Waalse Pijl, Winst Ronde van Oostenrijk).

De twintig van Boonen

Zondag werd de openingsrit in Qatar verreden, eindigend in de gebruikelijke massasprint.
Tom Boonen was andermaal de winnaar en de teller voor Tommeke staat daarmee op 19 ritzeges in de ronde van Qatar, een Cavendishiaans aantal.
Nu is Cavendish ook in het peloton aanwezig dat door Qatar sjeest, maar hij had af te rekenen met een koortsaanval en die aanval verslaan deed hij ook met zijn benen, door gisteren mee te zitten in de juiste waaier en Boonen ditmaal te kloppen.

Nu mag Boonen het opnieuw proberen: op zoek naar etappevictorie nummer 20.
Aan Steegmans zal het in elk geval niet liggen, hij trekt de sprint weer ouderwets hard aan voor Tom en dat doet me terugdenken aan de Tour van 2007.
Steegmans is een renner die de druk van kopman niet goed aankan, maar in de helpersrol erg sterk voor de dag komt.
Zo ook in die bewuste Tour toen hij tot zijn eigen verbazing de sprint voor Boonen zo hard aantrok dat niemand voorbij zijn voorwiel raakte.

Ondanks de ploegentijdritzege van Garmin leidt Boonen het algemene klassement.
Thomas Dekker staat netjes vijfde, tussen Vansummeren en Hunter op 12 seconden van de leider.

Eerste test voor de toppers in Qatar

Vaste prik begin februari: de ronde van Qatar in omstandigheden die niet doen denken aan de winterkou alhier.

In het verleden liep de ronde vaak uit op een demonstratie van Quickstep, maar er zijn steeds meer ploegen die de koers gebruiken als opwarmer voor de latere grote confrontaties.
Omega Pharma - Quickstep neemt Tom Boonen mee, die in de voorbije edities maarliefst 18 etappes in het hete oliestaatje heeft gewonnen, maar wellicht zal hij ook de sprint aantrekken voor ploegmaat Chicchi.
Ook is Steegmans van de partij voor de Belgische ploeg.

Andere kapers op de Qatarijnse kust zijn Mark Cavendish (echter onzeker vanwege koorts), Tyler Farrar, Denis Galimzyanov, John Degenkolb,Robert Hunter, de regerend winnaar van Qatar: Mark Renshaw, Greg Henderson, Tony Gallopin en Graeme Brown waar je vooral voor moet oppassen wil je voorseizoen niet al in februari in de kreukels gaan.

Naast dit sprintersgeweld komen niemand minder dan Gilbert, Sagan, Hushovd, Cancellara en ook Thomas Dekker hun benen losrijden óf ook eens testen.

Witte Ster van Bessèges

Sneeuw in Nederland, maar ook zuidelijker in het Franse land is de winter bezig met een offensief.

Ook in de Ster van Bessèges was het aan het sneeuwen gegaan, waarbij iedereen toch maar de fiets opborg en in de auto sprong, op één renner na: Laszlo Bodrogi.

Deze tijdrijder was eerder ontsnapt en had het blijkbaar zo goed naar zijn zin dat hij in de sneeuwvlagen naar de finish zou zijn gestoempt wanneer ploegleider Moncassin hem niet had laten stoppen!

Wat later dan gepland ging de rit verder en reed Bobbie Traksel nog een tijdje in de aanval, tot hij op 4 kilometer van het einde een uitgedund pelotonnetje in zijn nek kreeg.
Marco Marcato was dan maar degene die, na zijn vele tweede plaatsen en één overwinning begin oktober verleden jaar, eens zijn voorwiel als eerste over de streep gooide.

Argentijnse Steaks

Twee dagen was het feest voor de sprinter van het biljartvlakke in de Tour de San Luis: Chicchi.
Chicchi en Boonen eindigden zelfs op één en twee in de tweede etappe, Quickstep waant zich in een Zuid Amerikaans Qatar met een dergelijke start en de combinatie Chicchi en Boonen is ook grappig te noemen aangezien Chicchi in het Italiaans ook Bonen zijn.

Alberto Contador is er ook van de partij, gewoon omdat het (nog) kan.
Dat heeft de concurrentie uiteraard ook geweten, want in het land van veel rundvlees is zelfs in januari "Bertje" in vorm.
Vóór de start zou Contador nog te zwaar zijn en niet zo sterk, maar op de klim naar Mirador De Portero kon alleen Levi Leipheimer bij hem blijven en die was zoals wel vaker geen partij in de sprint.

Ook Stefan Schumacher liet zijn gezicht voorin zien: de Duitser werd vierde.
Een andere renner die langzaam terugkrabbelt uit een dopingdal en in Argentinië meerijdt is Michael Rasmussen, echter liet hij zich niet echt van voren zien.

Zojuist is ook de tijdrit verreden, maar hier was Contador minder sterk: hij geeft de koppositie over aan Levi Leipheimer, terwijl Vincenzo Nibali daarachter naar de tweede plek sluipt.
Schumi is derde geworden en bij deze sluipt hij naar plaats twee in het algemene klassement.

Valverde weer terug, Ricco wil ook..

Valverde is terug, met een overwinning in de voorlaatste rit Down Under.
Na zijn schorsing die officieel begon in januari 2010 is hij meteen in de eerste maand waarin hij weer mag wielrennen op het hoogste niveau succesvol.
Wel in een ronde waaraan niet zo gruwelijk veel toppers deelnemen, maar Gerrans is toch ook niet de minste.

Gerrans wint wel het algemene klassement en is, met zijn Australische titel meegerekend al uitermate lekker begonnen aan 2012.

Waar Valverde terug is probeert Riccardo Ricco het andermaal.
Hoewel er een schorsing van 12 jaar tegen hem is geëist en hij volgende week weer eens voor de rechter moet verschijnen probeert hij toch iets te vinden om in het peloton terug te keren.
Rijk als Ricco is aan pogingen was hij ditmaal aan het proberen verder te koersen bij de Kroatische Meridian Kamen.
Helaas voor de kronkelende cobra wil deze ploeg hem ook niet, omdat hij niet in Kroatië woont.

Deze cobra heeft al een lange staart en een einde lijkt nog niet in zicht.

Tour down under, met een relatief lange solo van Clarke

Op avontuur met een Aussie in zijn achtertuin: William Clarke was vrijwel meteen na de start weggereden uit het peloton om de 148 heuvelachtige kilometers in de hitte te trotseren.
Clarke kreeg tijdens deze vlucht even gezelschap van Martin Kohler.
Martin haalde de nodige bonificatieseconden op, zodat deze Zwitser de leiderstrui overnam van Greipel.
Kohler liet zich terugzakken en Clarke ging de laatste 80 kilometer verder met zijn solo in de hete en glooiende etappe.
Vermoeid maar voldaan maakte hij dit netjes af, maar juichen zat er niet meer in.

Ruim een minuut na Clarke werd de sprint tegen een licht hellende strook gewonnen door een andere Australiër, namelijk Michael Matthews van Rabobank, die van vrij ver aanzette en over een aantal anderen sprong.
Michael laat in deze sprint de Australisch kampioen Gerrans en Valverde achter zich.

En dat is er weer een.

De Down under classic, niet meer of minder dan een criterium door Adelaide over 52 kilometer, is de eerste overwinning voor Andre Greipel.
Greipel, die vaak de overgebleven krenten uit de sprintpap vist, versloeg bij deze Boasson Hagen en Haussler.

Naast de bloemen waren er pleisters voor Kenny van Hummel, want hij ging er helaas bij liggen.
De sprinter tweette als reactie op zijn crash "de kop is eraf. Beetje vel ook. Niks ernstigs, ga zo een trainingsritje maken van 2 uurtjes".

Lotto Belisol maakt overigens ook veel kans op de prijs voor het lelijkste tenue van 2012.

De adoptierenner

In een grote ronde doen er altijd wel renners mee die nog relatief onbekend zijn en die het liefste ook totaal onopvallend hun werk doen, zoals water dragen voor een kopman in een klein ploegje, of knechten in de vlakke ritten voor een klassementsrenner.
Om deze renner te steunen en eens te volgen in zijn eigen koers in de koers kun je deze renner "adopteren", of er zelfs een speciale fanclub voor oprichten.

Dit fenomeen kende ik voornamelijk van het internetforum Fok.nl, alwaar ik ook iedere Tour een renner adopteerde.
Sommige van die mannen zouden later aardige bekendheid opdoen, zoals Johan Tschopp en Chris Froome, maar anderen blijven steken in een rol als onbekende kracht of nét niet renner (eventueel een leuke eendagsvlieg).

Ook kan het de sport zijn om er een typische aanvaller uit te pikken die wellicht een verrassende uitslag kan rijden, maar niet al bekend is door het winnen of kort eindigen in grote wedstrijden.

In de Tour Down Under gaat het nog een stapje verder.
Een hele groep fans gaat hier voor het aanmoedigen van een uitgekozen adoptieheld.
Ze schrijven de naam van de renner op de weg, ontwerpen T-shirts met diens naam en moedigen hem massaal aan.

Dit grappige fenomeen begon twee jaar geleden met Arthur Vichot.
De Fransman was helemaal verbaasd toen hij plots een boel fans bleek te hebben in een land waar hij nog niet eerder had gefietst.
Vichot, die er de lol wel van in zag, gaf gretig interviews af in zijn beste Engels.

Vorig jaar was het de Spanjaard Angel Madrazo en dit jaar hebben de Aussies de Nederlander Wouter Mol geadopteerd.
De winnaar van de ronde van Qatar 2010 zal zich ineens een Contador of Cavendish wanen wanneer hij ook zo'n massale ovatie ontvangt.

Of dit hem ook succes zal brengen?

Ondertussen Down Under

De tijdrit in Australië is vandaag verreden en Luke Durbridge heeft deze op zijn naam geschreven.
Hiermee zet hij een stap voorwaarts na vorig jaar het beloftenkampioenschap gepakt te hebben.
Waar Durbridge de zege pakte was er voor de andere bridge (Bobridge) minder feest: hij ging al in de eerste kilometer onderuit en kon naar het ziekenhuis.
Gelukkig voor hem werden er geen breuken vastgesteld.

Komende zondag gaat het verder in Australië met de Tour Down Under.
Zondag is er de Down Under Classic in Adelaide: een criterium van 51 kilometer.

Maandag volgt de eerste van 6 etappes.
Deze gaat van Prospect (voorstadje van Adelaide) naar Clare over een kleine 150 km op een licht glooiend parcours.
De volgende dag meer heuvelwerk en een aankomst heuvelop, vergelijkbare afstand.
Stage 3 is er eentje zoals de eerste, maar korter.
Stage 4: nog wat korter en vrij vlak.
Stage 5 is de zwaarste rit van de ronde, met 151 kilometer en aankomst op Old Willunga Hill is het de koninginnenrit te noemen.
De laatste rit is dan weer in Adelaide, waar men 90 kilometer door de stad mag koersen.

Als het goed is kan Bobridge ook aan de start verschijnen en zal zich niet direct als grote favoriet zien.
Kersverse kampioen Gerrans, Boasson Hagen, Rogers, Van Avermaet, Luis Leon Sanchez, Gerdemann, Ivan Guttierez, de uit zijn schorsing wedergekeerde Valverde, Kadri, Iglinskiy, De gendt, Ciolek en William Clarke lijken me de grootste kanshebbers met de heuvelrit in gedachten.

Naast de klassementen voor de renners is er ook een competitie voor het mooist aangeklede stadje of dorpje.

Een afsluiter in stijl

De Chrono Des Nations, toch wel de afsluiter van het seizoen, is er eentje uit het nieuwe boekje van Tony Martin.
De tijd die David Millar vorig jaar neerzette werd even flink verbeterd en ook de concurrentie (waaronder dezelfde Millar) kwamen niet eens in de buurt van de tijd van de Duitser.

Hiermee lijkt Martin het stokje definitief over te nemen van "Spartacus", die dit seizoen "slechts" tijdritten in de Tirreno, Ronde van Zwitserland en Luxemburg kon winnen, terwijl Tony Martin met het WK tijdrijden, een tijdrit in zowel Tour als Vuelta, Dauphiné, Parijs - Nice, Ronde van het Baskenland, Tour of Beijing, Algarve en de Chrono des nations kan pochen bij de kerstboom.

Een tijdrit met beide in topvorm zou een mooie wens zijn voor komend seizoen.

Ronde van Peking (met of zonder vlees)

Diverse toppers zijn afgereisd naar Peking, of Beijing zoals het tegenwoordig liever klinkt.
Hier vindt de gelijknamige Ronde plaats met om te beginnen een tijdrit over een deel van het parcours van de olympische spelen in 2008, maar dan eigenlijk wel alleen het vlakke deel.

De UCI heeft de ploegen en renners afgeraden om van de Chinese vleesspecialiteiten te snoepen. Er is namelijk een grote kans op een positieve clenbuteroltest en dat is, gezien de affaire Contador géén gezonde keus.
Met of zonder hulp van een pekingeend is Tony Martin de eerste leider van de rittenkoers geworden, met een geslagen gat van 17 seconden op David Millar.
Zijn achtervolgers kunnen nu aan de slag en hebben daarvoor met name in de bergetappe van vrijdag gelegenheid.

Voor de Chinese renners was het behelpen: de best geklasseerde is Haijun Ma van het Qinghai cycling team op een 105e plek, vlak voor Frederik Veuchelen.
De Chinees heeft ook wel eens in Europa gefietst en dat leverde onder meer een tweede plaats op in de Tour de Pais de Savoye van 2007, achter Daniel Martin.

Een begraven muur en een poging tot waaiers

Lange tijd was De Muur van Geraardsbergen een begrip, zoals de Chinese muur.
Om Meerbeke te veroveren moest je over deze zware hindernis en was er ook nog een stevige Bosberg die nog wat benen liet sterven.
Helaas hield de Muur niet lang stand en is hij op Berlijnse wijze verdwenen uit de Ronde van Vlaanderen.
Afgelopen zondag zijn er een heleboel fanaten naar Geraardsbergen getrokken in een heuse rouwmars met daarbij zelfs een lijkkist om de Muur een plechtige begrafenis te geven.
Op de top van de muur is een rouwregister opengesteld en de fans die deelnamen aan deze ludieke mars hebben te kennen gegeven dat de Muur logischerwijs zal voortleven als monument en de nodige wielertoeristen zal blijven trekken.

Terwijl de Ronde van Vlaanderen min of meer gedevalueerd is tot een lange versie van tig Vlaamse voorjaarskoersen hebben de Antwerpenaren en Rotterdammers een nieuwe "klassieker" gekregen met de naam "worldports classic".
De naam havenklassieker zal wel te oubollig hebben geklonken, maar het komt er op neer dat de renners op dag 1 van Rotterdam naar Antwerpen koersen, via Zeeland.
De volgende dag gaat het spel weer terug via idem parcours.
Ideaal voor waaiers.
Deze afspraak staat gepland op vrijdag 31 augustus en zaterdag 1 september 2012