Niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste keer zal het lachwekkende fenomeen voorbijkomen in Chasse patat en Mayo: renners die aan de meet denken gewonnen te hebben terwijl de winnaar al lang en breed binnen is.
Je zou maar niet hebben vernomen dat er een groepje vooruit is gebleven, of zelfs een solist.
Vervolgens steven je af op de finishlijn.
Grinta tot over je oren, een tunnelvisie met als licht aan het einde die felbegeerde witte streep.
Je gaat het nog redden ook, want wat sprint je goed vandaag!
Niet vermoedende dat de rest al wist wat jij pas zal weten wanneer je al juichend over de finish bent gebold.
Wat een mooie zege leek blijkt vooral een leuk vermaak voor de toekijkende medemens.
Echter, je bent wel in goed gezelschap daar het de besten is overkomen.
Na 4 minuten zien we Garcia van Caja Rural denken dat hij een mooie vis binnen heeft.
Wat langer terug flikte Kolobnev in Parijs - Nice een stunt door solo voorop te blijven.
Daarachter volgde nog een massasprint voor plek 2.
En ook Bauke Mollema weet hoe dit voelt, nadat hij tegen het einde van dit filmpje een sprint voor plaats twee wint.
Posts tonen met het label overige koersen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label overige koersen. Alle posts tonen
woensdag 22 augustus 2012
dinsdag 21 augustus 2012
Wat je niet moet doen als toeschouwer.
Het grote voordeel aan wielrennen is het feit dat je als toeschouwer dicht op de koers kan staan.
Je kunt op veel plekken gratis bij de renners komen en er een praatje mee maken of op de foto met je held, je kunt nog vlak voor de koers passeert vaak de beklimming zelf fietsen tussen de overige toeschouwers en uiteraard kun je dicht op de wedstrijd staan.
Waar je bij veel sporten op een tribune plaats moet nemen, ver van het veld of de baan, kun je je favoriete renner van centimeters afstand toejuichen of zelfs een zetje geven als er geklommen wordt.
De keerzijde is natuurlijk dat de toeschouwers in hun enthousiasme, onwetendheid of baldadigheid nog wel eens een negatieve invloed op de koers hebben.
Duidelijke don'ts voor toeschouwers:
- Meerennen met de renners, vooral wanneer je dat ook nog eens leuk lijkt om dit met je hele vriendengroep te doen.
Als het niet te druk is (Alpe d'huez met z'n mierenhoop, om maar iets te noemen) kun je het wel doen, maar let op dat je alle motoren en renners achter je niet hindert.
De toeschouwers op tv mogen wel wat te lachen hebben uiteraard.
- Je hond meenemen en al helemaal niet onaangelijnd.
- Net voordat de renners passeren besluiten dat het volgen van de koers aan de andere kant van de weg interessanter is.
- Met een fotocamera op het parcours gaan staan en dan door de lens kijkende wachten op het goede moment voor het shot: je kunt de diepte en afstand veel minder inschatten.
- Renners vlak voor de top van een klim trakteren op een verfrissende douche: kans is er dat ze kou vatten in de afdaling.
- Niet goed op je kinderen en jezelf letten wanneer de reclamekaravaan passeert en allerlei prullaria naar het publiek gooit: bijna elk jaar wordt er wel iemand aangereden.
Je kunt op veel plekken gratis bij de renners komen en er een praatje mee maken of op de foto met je held, je kunt nog vlak voor de koers passeert vaak de beklimming zelf fietsen tussen de overige toeschouwers en uiteraard kun je dicht op de wedstrijd staan.
Waar je bij veel sporten op een tribune plaats moet nemen, ver van het veld of de baan, kun je je favoriete renner van centimeters afstand toejuichen of zelfs een zetje geven als er geklommen wordt.
De keerzijde is natuurlijk dat de toeschouwers in hun enthousiasme, onwetendheid of baldadigheid nog wel eens een negatieve invloed op de koers hebben.
Duidelijke don'ts voor toeschouwers:
- Meerennen met de renners, vooral wanneer je dat ook nog eens leuk lijkt om dit met je hele vriendengroep te doen.
Als het niet te druk is (Alpe d'huez met z'n mierenhoop, om maar iets te noemen) kun je het wel doen, maar let op dat je alle motoren en renners achter je niet hindert.
De toeschouwers op tv mogen wel wat te lachen hebben uiteraard.
- Je hond meenemen en al helemaal niet onaangelijnd.
- Net voordat de renners passeren besluiten dat het volgen van de koers aan de andere kant van de weg interessanter is.
- Met een fotocamera op het parcours gaan staan en dan door de lens kijkende wachten op het goede moment voor het shot: je kunt de diepte en afstand veel minder inschatten.
- Renners vlak voor de top van een klim trakteren op een verfrissende douche: kans is er dat ze kou vatten in de afdaling.
- Niet goed op je kinderen en jezelf letten wanneer de reclamekaravaan passeert en allerlei prullaria naar het publiek gooit: bijna elk jaar wordt er wel iemand aangereden.
vrijdag 3 augustus 2012
Eneco Tour, hoe op te leuken?
Na alle grote koersen en voor de Vuelta uit is er een gapend wielergat dat opgevuld dient te worden met allerlei wedstrijden die vaak toch een soort "mosterd na de maaltijd" karakter lijken te hebben.
De Eneco-Tour hoort hier gerust bij, maar zou toch nog behoorlijk opgeleukt kunnen worden als er maar wat geld over de brug wil komen of een creatievere organisatie wordt gevonden.
Ooit werd de ronde op de kalender gezet als zijnde BeNeLux Tour, maar uiteindelijk laat (niet) uit luxe het "Lux" gedeelte rechtsonder liggen.
In veel gevallen worden de mogelijkheden tot interessante koersen ook slecht benut met finishplaatsen te ver van de heuvelzone af en wordt het geheel in de tijdrit beslist.
Vanaf de wal schreeuwende heb ik wel een paar open-deur opties, of gewoon wilde ingevingen om deze ronde, die ook nog in vakantietijd valt, leuker te maken.
Proloog
De proloog vooraf laten gaan aan een van de vele criteria na de Tour in bijvoorbeeld Boxmeer, Stiphout, Chaam, Heerlen of andere opties die zich voordoen.
Veel publiek gegarandeerd en extra publiciteit.
Luxemburg
Hoort inderdaad ook bij de Benelux, maar was zelfs met de Schlecks in koers een ondergeschoven kindje.
Toch liggen hier talloze mooie heuvels en mooie aankomstplaatsen voor het "oprapen".
Ardennen
In plaats van de heuvels tot de laatste 50 kilometer te nemen gewoon ergens in de Ardennen finishen, of in Maastricht na een mini variant van de oude Gold Race.
Deze eindigde niet vaak in een massasprint, door de zware finale met een aantal vlakke kilometers in het einde waardoor de niet-sprinters de koers toch hard gingen maken.
Leuke andere mogelijkheden
Waarom alleen Zuid-Limburg, ook bij Nijmegen kan een plaatselijke ronde met een paar keer Oude Holleweg of Nieuwe Holleweg, Zevenheuvelenweg en nog een aantal beklimmingen die daar liggen voor leuk koerswerk zorgen.
De Utrechtse heuvelrug kan ook (op creatieve wijze) voor wat verrassingen zorgen en uiteraard biedt de kust nog kans op waaierrijden.
Plaatsnaamcombinaties
Als er leuke plaatsen zijn die de Enecotour willen ontvangen voor een rit met een opvallende naam zou het ook prima zijn.
Te denken aan: Reet - Kuttekoven, Waspik - Balgoij, Dorst - Biervliet, Grauwe Kat - Katlijk, Echt - Raar, Jeuk - Krabbedijke, Sexbierum - Frieschepalen of Mol - Grave.
Klimtijdrit
Ook in de lage landen is er wel iets te regelen qua klimtijdritten.
Sommige heuvels in Luxemburg of de Waalse Ardennen lenen zich goed voor een korte (proloog) klimtijdrit.
Te denken aan de Rosier en de Vecquee en in Luxemburg Munshausen, Pafebierg of Weisse Wak
De Eneco-Tour hoort hier gerust bij, maar zou toch nog behoorlijk opgeleukt kunnen worden als er maar wat geld over de brug wil komen of een creatievere organisatie wordt gevonden.
Ooit werd de ronde op de kalender gezet als zijnde BeNeLux Tour, maar uiteindelijk laat (niet) uit luxe het "Lux" gedeelte rechtsonder liggen.
In veel gevallen worden de mogelijkheden tot interessante koersen ook slecht benut met finishplaatsen te ver van de heuvelzone af en wordt het geheel in de tijdrit beslist.
Vanaf de wal schreeuwende heb ik wel een paar open-deur opties, of gewoon wilde ingevingen om deze ronde, die ook nog in vakantietijd valt, leuker te maken.
Proloog
De proloog vooraf laten gaan aan een van de vele criteria na de Tour in bijvoorbeeld Boxmeer, Stiphout, Chaam, Heerlen of andere opties die zich voordoen.
Veel publiek gegarandeerd en extra publiciteit.
Luxemburg
Hoort inderdaad ook bij de Benelux, maar was zelfs met de Schlecks in koers een ondergeschoven kindje.
Toch liggen hier talloze mooie heuvels en mooie aankomstplaatsen voor het "oprapen".
Ardennen
In plaats van de heuvels tot de laatste 50 kilometer te nemen gewoon ergens in de Ardennen finishen, of in Maastricht na een mini variant van de oude Gold Race.
Deze eindigde niet vaak in een massasprint, door de zware finale met een aantal vlakke kilometers in het einde waardoor de niet-sprinters de koers toch hard gingen maken.
Leuke andere mogelijkheden
Waarom alleen Zuid-Limburg, ook bij Nijmegen kan een plaatselijke ronde met een paar keer Oude Holleweg of Nieuwe Holleweg, Zevenheuvelenweg en nog een aantal beklimmingen die daar liggen voor leuk koerswerk zorgen.
De Utrechtse heuvelrug kan ook (op creatieve wijze) voor wat verrassingen zorgen en uiteraard biedt de kust nog kans op waaierrijden.
Plaatsnaamcombinaties
Als er leuke plaatsen zijn die de Enecotour willen ontvangen voor een rit met een opvallende naam zou het ook prima zijn.
Te denken aan: Reet - Kuttekoven, Waspik - Balgoij, Dorst - Biervliet, Grauwe Kat - Katlijk, Echt - Raar, Jeuk - Krabbedijke, Sexbierum - Frieschepalen of Mol - Grave.
Klimtijdrit
Ook in de lage landen is er wel iets te regelen qua klimtijdritten.
Sommige heuvels in Luxemburg of de Waalse Ardennen lenen zich goed voor een korte (proloog) klimtijdrit.
Te denken aan de Rosier en de Vecquee en in Luxemburg Munshausen, Pafebierg of Weisse Wak
zaterdag 21 juli 2012
Tijdrijden is niet saai
Er waren vele mensen die klaagden over een parcours.
Te weinig echte bergen, teveel saaie tijdritten.
Eigenlijk valt dat reuze mee: in de tijden van Lance had je ook Tours met twee lange tijdritten, vaak ook nog een ploegentijdrit en een proloog.
Er werd daarnaast op bijna evenveel bergen aangekomen als dit jaar.
Tijdritten zijn daarnaast niet saai.
Alleen al het verschil in ritme, houding en kunst om het bovenlichaam zo stil mogelijk te houden is interessant om te zien.
Bradley Wiggins verstaat als een van de weinigen de kunst om dat bovenlichaam stil te houden.
De ploegleider zou een kopje koffie op zijn rug kunnen zetten en het blijft netjes staan.
Cancellara en Martin kunnen dit ook en het mag uiteraard geen wonder heten dat ze de wereldtitel hiermee betwisten.
Helemaal stil blijven zitten hoeft niet altijd het recept voor een snelle tijdrit te zijn.
Santiago Botero en Sergei Gontsjar al ooit zien hakken op de grootst mogelijk versnelling?
Bij die mannen dacht je, wanneer je ze van veraf zag aankomen, dat ze bezig waren met een voor de toeschouwer onzichtbare Angliru, maar ze wonnen op die manier toch een aantal grote tijdritten.
Voor volgend jaar dan wellicht weer minder tijdritkilometers, maar in plaats van een proloog gewoon beginnen met een lange tijdrit of zelfs een klimtijdrit, zodat er meteen verschillen zijn en de ijdele hoop leeft dat er wat minder wordt gewrongen en gevallen.
Te weinig echte bergen, teveel saaie tijdritten.
Eigenlijk valt dat reuze mee: in de tijden van Lance had je ook Tours met twee lange tijdritten, vaak ook nog een ploegentijdrit en een proloog.
Er werd daarnaast op bijna evenveel bergen aangekomen als dit jaar.
Tijdritten zijn daarnaast niet saai.
Alleen al het verschil in ritme, houding en kunst om het bovenlichaam zo stil mogelijk te houden is interessant om te zien.
Bradley Wiggins verstaat als een van de weinigen de kunst om dat bovenlichaam stil te houden.
De ploegleider zou een kopje koffie op zijn rug kunnen zetten en het blijft netjes staan.
Cancellara en Martin kunnen dit ook en het mag uiteraard geen wonder heten dat ze de wereldtitel hiermee betwisten.
Helemaal stil blijven zitten hoeft niet altijd het recept voor een snelle tijdrit te zijn.
Santiago Botero en Sergei Gontsjar al ooit zien hakken op de grootst mogelijk versnelling?
Bij die mannen dacht je, wanneer je ze van veraf zag aankomen, dat ze bezig waren met een voor de toeschouwer onzichtbare Angliru, maar ze wonnen op die manier toch een aantal grote tijdritten.
Voor volgend jaar dan wellicht weer minder tijdritkilometers, maar in plaats van een proloog gewoon beginnen met een lange tijdrit of zelfs een klimtijdrit, zodat er meteen verschillen zijn en de ijdele hoop leeft dat er wat minder wordt gewrongen en gevallen.
maandag 9 juli 2012
Pools zaagblad
In Polen ligt een leuk gebied om eens een dag lang de renners te martelen over een aantal venijnige puisten
Dat wordt uiteraard al ieder jaar gedaan, maar dit jaar heeft men een Spartaanse versie bedacht.
Het doet denken aan een eerbetoon voor het 150-jarig bestaan van een lokale zagenfabrikant.
Team Sky heeft voor de gelegenheid Henao, Uran en Nordhaug opgetrommeld om de zaag te bedienen.
Aan het eind van de dag kunnen er ongetwijfeld her en der benen geraapt worden.
Waarom je geen koers moet kijken bij mensen die er niets om geven.
Talloze redenen om de koers niet te kijken bij of met mensen die er niets om geven.
De volgende situaties komen je in die gevallen dan waarschijnlijk bekend voor.
Soms autobiografisch, andere met wat fantasie aangelengd.
Situatie 1:
Finale Luik - Bastenaken - Luik.
Nibali vooruit en Iglinskiy gaat er achteraan.
De spanning neemt toe, maar op het moment dat Iglinskiy de Italiaan nadert vallen bij je ouders waar je het zit te kijken je zus, zwager en kind binnen.
Aah, waar is babylief! En ze kan al wat woordjes! wil je met de bal spelen? waar issie daaan??
Nou hoef je niet altijd het commentaar te horen, maar uiteraard heeft het kind net iets nodig waarvoor opa of oma voor de televisie moet staan om het te zoeken, of nog beter: dat wordt gecombineerd met de hele familie die dan om je heen gaat zitten en op het beslissende moment van alles wil weten van je.
Ondertussen vang je nog net een glimp op van hoe Iglinskiy juichend over de finish komt, maar heb je de strijd vooraf gemist.
Situatie 2:
Sprint bergop in de Tour.
Deze sprint nadert zijn climax, nog 500 meter te gaan.
Gilbert nipt vooruit (in 2008-vorm) en een pak punchers en klassementsmannen daarachter.
Op dat moment komt je irritante zusje binnengehuppeld en wil MTV kijken, om als grappig bedoeld protest voor je tv te springen.
Wegduwen helpt niet meer, want ze heeft al gewonnen,.
Evenals Valverde die je net nog uit ziet bollen als ze onder je gefoeter toch voor het scherm weg is gejaagd.
De volgende situaties komen je in die gevallen dan waarschijnlijk bekend voor.
Soms autobiografisch, andere met wat fantasie aangelengd.
Situatie 1:
Finale Luik - Bastenaken - Luik.
Nibali vooruit en Iglinskiy gaat er achteraan.
De spanning neemt toe, maar op het moment dat Iglinskiy de Italiaan nadert vallen bij je ouders waar je het zit te kijken je zus, zwager en kind binnen.
Aah, waar is babylief! En ze kan al wat woordjes! wil je met de bal spelen? waar issie daaan??
Nou hoef je niet altijd het commentaar te horen, maar uiteraard heeft het kind net iets nodig waarvoor opa of oma voor de televisie moet staan om het te zoeken, of nog beter: dat wordt gecombineerd met de hele familie die dan om je heen gaat zitten en op het beslissende moment van alles wil weten van je.
Ondertussen vang je nog net een glimp op van hoe Iglinskiy juichend over de finish komt, maar heb je de strijd vooraf gemist.
Situatie 2:
Sprint bergop in de Tour.
Deze sprint nadert zijn climax, nog 500 meter te gaan.
Gilbert nipt vooruit (in 2008-vorm) en een pak punchers en klassementsmannen daarachter.
Op dat moment komt je irritante zusje binnengehuppeld en wil MTV kijken, om als grappig bedoeld protest voor je tv te springen.
Wegduwen helpt niet meer, want ze heeft al gewonnen,.
Evenals Valverde die je net nog uit ziet bollen als ze onder je gefoeter toch voor het scherm weg is gejaagd.
vrijdag 1 juni 2012
Voorbereidend werk in en rond de alpen.
Een aantal weken voor de Tour is er steevast het Critérium du Dauphiné 2012 en de Ronde van Zwitserland.
De parcoursen zijn zelden heel zwaar, maar desondanks uitdagend voor de mannen die zichzelf willen testen voor de Tour, in de Tour voor een kopman moeten knechten en hier hun moment of fame wellicht kunnen halen en uiteraard ook wat renners die niet zijn opgenomen in de selectie van Le Grande Boucle.
De Dauphiné levert meestal een winnaar op, die in de Tour dan over de top van zijn vorm is.
Maar er zijn uitzonderingen, uitzonderingen in de zin van toprenners die hun topvorm makkelijk doortrokken in juli.
Lance Armstrong deed dit in 2002 en 2003, Miguel Indurain in 1995 en 1996, Bernhard Hinault in 1981 en 1979 en in de jaren daarvoor kwam het nog vaker voor dat de winnaar van de "voorbereidingskoers" ook de Tour won.
Andere tijden in de wielerwereld, tijden waarin je als topper minder specifiek hoefde te pieken naar bepaalde wedstrijden, omdat echte specialisten nog zeldzaam waren.
Uiteraard was het in topvorm zijn wel vereist.
In de Ronde van Zwitserland is het nog erger dan de Dauphiné: hier stond de latere Tourwinnaar in 2001 voor het laatst ook op het hoogste treetje, wat toen voor het laatst in 1974 was voorgekomen toen Eddy Merckx dat flikte.
Doorgaans staat er toch een behoorlijk rennersveld aan de start in Zwitserland, maar het parcours is wisselend: zo zijn er het ene jaar een aantal stevige bergetappes en het andere jaar is het niet al te moeilijk -Cancellara kon hier bijvoorbeeld in 2009 winnen, door het gebrek aan echt zware finales en een aantal tijdritten.
Dit jaar zijn er drie aankomsten op een berg, met twee tijdritten en een aantal middeletappes, waardoor het opnieuw een parcours is waarin iedereen aan zijn trekken moet kunnen komen.
De erelijst van de Ronde van Zwitserland en Dauphiné in vergelijking met de prestaties (tussen haakjes) van de winnaar in de volgende Tour.
Zwitserland vs. Tour
2011: Levi Leipheimer (32e)
2010: Frank Schleck (uitgevallen)
2009: Fabian Cancellara (91e)
2008: Roman Kreuziger (13e)
2007: Vladimir Karpets (14e)
2006: Koldo Gil (niet meegedaan)
2005: Aitor Gonzalez (niet meegedaan)
2004: Jan Ullrich (4e)
2003: Alexandre Vinokourov (3e)
2002: Alex Zülle (niet meegedaan)
2001: Lance Armstrong (laatste dubbel Suisse - Tour winnaar)
Dauphiné vs. Tour
2011: Bradley Wiggins (uitgevallen)
2010: Janez Brajkovic (43e)
2009: Alejandro Valverde (mocht niet meedoen)
2008: Alejandro Valverde (9e)
2007: Christophe Moreau (37e)
2006: Levi Leipheimer (12e)
2005: Iñigo Landaluze (100e)
2004: Iban Mayo (uitgevallen)
2003: Lance Armstrong (winnaar)
2002: Lance Armstrong (winnaar)
Het wil uiteraard niet zeggen dat degene die de Tour wint doorgaans niet aardig tot prima presteert in deze koersen.
Als ze niet winnen lopen ze vaak wel in de top van het klassement binnen, maar omdat de piek van deze renner vaak net wat later ligt missen ze meestal de topvorm die een andere renner in juni al te pakken heeft.
Hoe deed de Tourwinnaar het namelijk in de voorbereiding?
2011: Cadel Evans, werd tweede in de Dauphiné.
2010: Alberto Contador (gediskwalificeerd achteraf), Tweede in de Dauphiné, Andy Schleck was gewaagd aan Alberto en werd veertiende in de Ronde van Zwitserland.
2009: Alberto Contador, werd derde in de Dauphiné.
2008: Carlos Sastre, werd twintigste in de Dauphiné
2007: Alberto Contador, werd tiende in de Dauphiné.
2006: Oscar Pereiro, werd veertiende in de Dauphiné.
2005: Lance Armstrong, werd vierde in de Dauphiné.
2004: Lance Armstrong, vierde in de Dauphiné.
2003: Lance Armstrong, won de Dauphiné.
2002: Lance Armstrong, won de Dauphiné.
2001: Lance Armstrong, won de Ronde van Zwitserland
2000: Lance Armstrong, werd derde in de Dauphiné.
1999: Lance Armstrong, werd achtste in de Dauphiné.
1998: Marco Pantani, won de Giro.
1997: Jan Ullrich, werd derde in de ronde van Zwitserland.
1996: Bjarne Riis, viel uit in de Dauphiné.
1995: Miguel Indurain, won de Dauphiné.
1994: Miguel Indurain, werd derde in de Giro.
1993: Miguel Indurain, won de Giro (toen nog midden juni eindigend).
1992: Miguel Indurain, won de ronde van Catalunya.
Statistisch gezien moet je de aanstaande Tourwinnaar zoeken in de Dauphiné en aangezien deze ronde komende zondag van start gaat kan het speculeren alweer volop beginnen.
Vorig jaar zorgde het gegeven Dauphiné overigens ook voor de nodige kritiek op Andy Schleck.
Cadel Evans reed, in tegenstelling tot Andy de Dauphiné en hier werd de tijdrit verreden die later ook opgenomen was in de Tour de France.
Met de extra parcourskennis had Cadel, bovenop de betere tijdrijderscapaciteiten, nog meer voordeel.
De parcoursen zijn zelden heel zwaar, maar desondanks uitdagend voor de mannen die zichzelf willen testen voor de Tour, in de Tour voor een kopman moeten knechten en hier hun moment of fame wellicht kunnen halen en uiteraard ook wat renners die niet zijn opgenomen in de selectie van Le Grande Boucle.
De Dauphiné levert meestal een winnaar op, die in de Tour dan over de top van zijn vorm is.
Maar er zijn uitzonderingen, uitzonderingen in de zin van toprenners die hun topvorm makkelijk doortrokken in juli.
Lance Armstrong deed dit in 2002 en 2003, Miguel Indurain in 1995 en 1996, Bernhard Hinault in 1981 en 1979 en in de jaren daarvoor kwam het nog vaker voor dat de winnaar van de "voorbereidingskoers" ook de Tour won.
Andere tijden in de wielerwereld, tijden waarin je als topper minder specifiek hoefde te pieken naar bepaalde wedstrijden, omdat echte specialisten nog zeldzaam waren.
Uiteraard was het in topvorm zijn wel vereist.
In de Ronde van Zwitserland is het nog erger dan de Dauphiné: hier stond de latere Tourwinnaar in 2001 voor het laatst ook op het hoogste treetje, wat toen voor het laatst in 1974 was voorgekomen toen Eddy Merckx dat flikte.
Doorgaans staat er toch een behoorlijk rennersveld aan de start in Zwitserland, maar het parcours is wisselend: zo zijn er het ene jaar een aantal stevige bergetappes en het andere jaar is het niet al te moeilijk -Cancellara kon hier bijvoorbeeld in 2009 winnen, door het gebrek aan echt zware finales en een aantal tijdritten.
Dit jaar zijn er drie aankomsten op een berg, met twee tijdritten en een aantal middeletappes, waardoor het opnieuw een parcours is waarin iedereen aan zijn trekken moet kunnen komen.
De erelijst van de Ronde van Zwitserland en Dauphiné in vergelijking met de prestaties (tussen haakjes) van de winnaar in de volgende Tour.
Zwitserland vs. Tour
2011: Levi Leipheimer (32e)
2010: Frank Schleck (uitgevallen)
2009: Fabian Cancellara (91e)
2008: Roman Kreuziger (13e)
2007: Vladimir Karpets (14e)
2006: Koldo Gil (niet meegedaan)
2005: Aitor Gonzalez (niet meegedaan)
2004: Jan Ullrich (4e)
2003: Alexandre Vinokourov (3e)
2002: Alex Zülle (niet meegedaan)
2001: Lance Armstrong (laatste dubbel Suisse - Tour winnaar)
Dauphiné vs. Tour
2011: Bradley Wiggins (uitgevallen)
2010: Janez Brajkovic (43e)
2009: Alejandro Valverde (mocht niet meedoen)
2008: Alejandro Valverde (9e)
2007: Christophe Moreau (37e)
2006: Levi Leipheimer (12e)
2005: Iñigo Landaluze (100e)
2004: Iban Mayo (uitgevallen)
2003: Lance Armstrong (winnaar)
2002: Lance Armstrong (winnaar)
Het wil uiteraard niet zeggen dat degene die de Tour wint doorgaans niet aardig tot prima presteert in deze koersen.
Als ze niet winnen lopen ze vaak wel in de top van het klassement binnen, maar omdat de piek van deze renner vaak net wat later ligt missen ze meestal de topvorm die een andere renner in juni al te pakken heeft.
Hoe deed de Tourwinnaar het namelijk in de voorbereiding?
2011: Cadel Evans, werd tweede in de Dauphiné.
2010: Alberto Contador (gediskwalificeerd achteraf), Tweede in de Dauphiné, Andy Schleck was gewaagd aan Alberto en werd veertiende in de Ronde van Zwitserland.
2009: Alberto Contador, werd derde in de Dauphiné.
2008: Carlos Sastre, werd twintigste in de Dauphiné
2007: Alberto Contador, werd tiende in de Dauphiné.
2006: Oscar Pereiro, werd veertiende in de Dauphiné.
2005: Lance Armstrong, werd vierde in de Dauphiné.
2004: Lance Armstrong, vierde in de Dauphiné.
2003: Lance Armstrong, won de Dauphiné.
2002: Lance Armstrong, won de Dauphiné.
2001: Lance Armstrong, won de Ronde van Zwitserland
2000: Lance Armstrong, werd derde in de Dauphiné.
1999: Lance Armstrong, werd achtste in de Dauphiné.
1998: Marco Pantani, won de Giro.
1997: Jan Ullrich, werd derde in de ronde van Zwitserland.
1996: Bjarne Riis, viel uit in de Dauphiné.
1995: Miguel Indurain, won de Dauphiné.
1994: Miguel Indurain, werd derde in de Giro.
1993: Miguel Indurain, won de Giro (toen nog midden juni eindigend).
1992: Miguel Indurain, won de ronde van Catalunya.
Statistisch gezien moet je de aanstaande Tourwinnaar zoeken in de Dauphiné en aangezien deze ronde komende zondag van start gaat kan het speculeren alweer volop beginnen.
Vorig jaar zorgde het gegeven Dauphiné overigens ook voor de nodige kritiek op Andy Schleck.
Cadel Evans reed, in tegenstelling tot Andy de Dauphiné en hier werd de tijdrit verreden die later ook opgenomen was in de Tour de France.
Met de extra parcourskennis had Cadel, bovenop de betere tijdrijderscapaciteiten, nog meer voordeel.
zondag 20 mei 2012
Niet zo stil aan de overkant
Terwijl de Giro gaande is begon er afgelopen week aan de overkant van de oceaan een andere aardige wielerkoers, met een leuk deelnemersveld: de Ronde van Californië.
De meeste ritten hadden een vast stramien: het liep uit op een sprint, gewonnen door Peter Sagan, voor Heinrich Haussler en Tom Boonen.
Dit trio herhaalde dezelfde prestatie een aantal keer, tenzij Boonen een lekke band had waardoor good old Fred Rodriguez die derde plaats opeiste.
Robert Gesink was ook naar Californië gekomen om maar eens te tonen waar hij nu werkelijk staat.
Vorig jaar september zag het er namelijk allesbehalve rooskleurig uit voor de Varssevelder.
Op training een ongelukkige val gemaakt, bovenbeen gebroken en dus voor langere tijd uit de koers.
Sowieso al een van de blessures waar je als wielrenner totaal niet op zit te wachten, evenmin op de vraag of je nog zo goed bent na het herstel.
Gelukkig in zijn geval was de schade naar verhouding niet te groot en het herstel prima en putte hij nog wat extra kracht uit de geboorte van een dochtertje.
Zo was Gesink weer op tijd terug, om weer naar vermogen te kunnen koersen.
Voorzichtig begonnen in de kleine koersjes, meegedaan aan de heuvelklassiekers zonder echt mee te doen om de topposities omdat de fysieke gezondheid hem niet wilde meewerken.
Vervolgens is het dan maar zaak om in de juiste vorm te zijn voor de Ronde van Californië.
Hier de vraag hoever hij kon komen.
Na het voorspel van Sagan en Haussler gingen de gordijnen opzij in de tijdrit.
In de tijdrit was het snel duidelijk dat het weer goed is met Gesink: vierde op 39 seconden van specialist Zabriskie.
Hoge verwachtingen dan ook voor de aankomst bergop op Mount Baldy.
Chris Horner had veel tijd verloren en besloot dan maar om in de aanval te gaan met de Colombiaan Atapuma, in de hoop op nog een succes.
BMC deed achter het duo in de aanloop van de steile slotklim het beulswerk, om Horner niet voorbij Vangarderen te laten komen en Rabobank wachtte eens netjes haar beurt af.
Aan het begin van de steile slotkilometers kon Rabo BMC aflossen, om met LL Sanchez, Tankink en Kelderman het tempo hoog te houden en er zoveel mogelijk mannen vanaf te rijden.
Een mooi vertoon van de ploeg, die na een mindere seizoensstart toch warmgedraaid is.
Nota bene de eerstejaars prof Kelderman bleef het langste over, tot Gesink besloot het tempo nog een paar tandjes omhoog te slingeren.
Zabriskie en Vangarderen probeerden nog aan te klampen, maar nee.. het was Gesinktime!
Geen enkele favoriet kon het verschroeiende tempo nog volgen en ook Horner werd opgeraapt.
Atapuma was een lastigere kluif: het venijnige klimmertje werd bijna per centimeter bijgehaald en pas in de laatste 500 meter was deze eraan, hoewel de laatste bocht van Gesink wel bijna in de hekken leek te eindigen.
Vandaag volgt dan de, waarschijnlijk, ereronde van Beverly Hills naar Los Angeles.
Gesink mag hier zijn Yellow Jersey showen als was hij de herrezen ster.
Een ster die maar eens op hoogte mag blijven en niet opnieuw vallen.
De meeste ritten hadden een vast stramien: het liep uit op een sprint, gewonnen door Peter Sagan, voor Heinrich Haussler en Tom Boonen.
Dit trio herhaalde dezelfde prestatie een aantal keer, tenzij Boonen een lekke band had waardoor good old Fred Rodriguez die derde plaats opeiste.
Robert Gesink was ook naar Californië gekomen om maar eens te tonen waar hij nu werkelijk staat.
Vorig jaar september zag het er namelijk allesbehalve rooskleurig uit voor de Varssevelder.
Op training een ongelukkige val gemaakt, bovenbeen gebroken en dus voor langere tijd uit de koers.
Sowieso al een van de blessures waar je als wielrenner totaal niet op zit te wachten, evenmin op de vraag of je nog zo goed bent na het herstel.
Gelukkig in zijn geval was de schade naar verhouding niet te groot en het herstel prima en putte hij nog wat extra kracht uit de geboorte van een dochtertje.
Zo was Gesink weer op tijd terug, om weer naar vermogen te kunnen koersen.
Voorzichtig begonnen in de kleine koersjes, meegedaan aan de heuvelklassiekers zonder echt mee te doen om de topposities omdat de fysieke gezondheid hem niet wilde meewerken.
Vervolgens is het dan maar zaak om in de juiste vorm te zijn voor de Ronde van Californië.
Hier de vraag hoever hij kon komen.
Na het voorspel van Sagan en Haussler gingen de gordijnen opzij in de tijdrit.
In de tijdrit was het snel duidelijk dat het weer goed is met Gesink: vierde op 39 seconden van specialist Zabriskie.
Hoge verwachtingen dan ook voor de aankomst bergop op Mount Baldy.
Chris Horner had veel tijd verloren en besloot dan maar om in de aanval te gaan met de Colombiaan Atapuma, in de hoop op nog een succes.
BMC deed achter het duo in de aanloop van de steile slotklim het beulswerk, om Horner niet voorbij Vangarderen te laten komen en Rabobank wachtte eens netjes haar beurt af.
Aan het begin van de steile slotkilometers kon Rabo BMC aflossen, om met LL Sanchez, Tankink en Kelderman het tempo hoog te houden en er zoveel mogelijk mannen vanaf te rijden.
Een mooi vertoon van de ploeg, die na een mindere seizoensstart toch warmgedraaid is.
Nota bene de eerstejaars prof Kelderman bleef het langste over, tot Gesink besloot het tempo nog een paar tandjes omhoog te slingeren.
Zabriskie en Vangarderen probeerden nog aan te klampen, maar nee.. het was Gesinktime!
Geen enkele favoriet kon het verschroeiende tempo nog volgen en ook Horner werd opgeraapt.
Atapuma was een lastigere kluif: het venijnige klimmertje werd bijna per centimeter bijgehaald en pas in de laatste 500 meter was deze eraan, hoewel de laatste bocht van Gesink wel bijna in de hekken leek te eindigen.
Vandaag volgt dan de, waarschijnlijk, ereronde van Beverly Hills naar Los Angeles.
Gesink mag hier zijn Yellow Jersey showen als was hij de herrezen ster.
Een ster die maar eens op hoogte mag blijven en niet opnieuw vallen.
dinsdag 15 mei 2012
Saaie koersen: een combinatie van parcours en weinig aanvallers?
Het voorbije klassieke voorjaar werd er vaak geklaagd over de saaiheid van bijna elke wedstrijd en ook in de Giro is het niet veel anders.
Misschien zijn wij wielerfans verwend door mannen als Marco Pantani, Riccardo Ricco, Emanuele Sella, Alexandre Vinokourov en Michael Rasmussen die na een aantal mooie staaltjes aanvallen en ook winsten jammer genoeg tegen de dopinglamp botsten.
De klassiekers zijn niet veel saaier geweest dan afgelopen jaren: nu stak Tom Boonen met kop en schouders boven de rest uit op de kasseien en viel zijn grootste concurrent letterlijk weg.
Vorig jaar was dan Gilbert weer in de andere klassiekerhelft te sterk en in 2010 zagen we Cancellara weer domineren in vlaanderen en Noord Frankrijk.
Dat is overmacht, in de letterlijke en figuurlijke zin.
Ook in de grote ronden zijn er jaren die compleet werden gedomineerd door een oppermachtige renner met dito ploeg.
De Amstel Gold Race loopt, sinds men de eindstreep op de Cauberg heeft gelegd, in de meeste gevallen uit op een wedstrijd van lang wachten, tot zelfs halverwege de Cauberg zelf.
Het spectaculairder willen maken van de Race werkt blijkbaar averechts: de wedstrijd is simpelweg te zwaar geworden door de opeenvolging van steile heuvels, met de nadruk op de laatste 30 kilometer.
Hierdoor gebeurt er in veel gevallen pas in de laatste 10 kilometer iets, of zelfs pas in de laatste 500 meter.
De Ronde lijkt met het nieuwe parcours een zelfde lot beschoren, terwijl daar voorheen juist het, niet te lange, maar wel vrijwel vlakke stuk na de Bosberg en de Muur uitnodigde om eerder in de aanval te gaan.
Nu was iedereen afwachtend, want hoeveel pijn doet drie keer Paterberg en Oude Kwaremont achtereen na bijna 250 kilometer koersen?
Milaan - San Remo heeft wonderbaarlijk genoeg met een kleine aanpassing van het parcours niet meer de voorspelbare massasprint en Luik - Bastenaken - Luiks finale kreeg een nieuwe impuls door de Roche Aux Faucons in plaats van Sart - Tillman.
Beide wel klassiekers die niet op een steile heuvel eindigen.
In de grote rondes is het hetzelfde geval: met name de Giro heeft een handje van het zo spectaculair mogelijk willen maken van het parcours met steile klimmen en/of onmenselijk zware bergetappes.
Dit jaar liggen deze koninginnen -en keizerritten ook nog eens klaar voor de laatste week.
Geen wonder dat de klassementsmannen zich dan ook vrij koest houden, met de angst dat ze eerder de trappen teveel doen die ze in die zware slotweek met rente terugvoelen.
Ook in de andere ronden zie je het wachten tot het laatst telkens terugkomen en het is sowieso niet te voorkomen, tenzij de organisatie misschien juist de zware bergritten zoveel mogelijk mijdt en/of beter verspreidt over drie weken.
In plaats van vijf aankomsten op een buitencategorie col kunnen er ook door ritten door middelgebergte en aankomsten net na een afdaling gelegd worden (maar dan niet zoals de Tourdirectie regelmatig deed: na wat mooie klimmen een ellenlang vlak stuk leggen waarop men ook niet wordt uitgenodigd om nog te gaan aanvallen).
Ook in dat geval maken de renners de koers en kan het niet iedere dag feest zijn in een grote ronde, tenzij je doping vrij gaat stellen.
In dat geval kun je ook spektakel verwachten, maar dan niet in de vrolijkste zin van dat woord.
Misschien zijn wij wielerfans verwend door mannen als Marco Pantani, Riccardo Ricco, Emanuele Sella, Alexandre Vinokourov en Michael Rasmussen die na een aantal mooie staaltjes aanvallen en ook winsten jammer genoeg tegen de dopinglamp botsten.
De klassiekers zijn niet veel saaier geweest dan afgelopen jaren: nu stak Tom Boonen met kop en schouders boven de rest uit op de kasseien en viel zijn grootste concurrent letterlijk weg.
Vorig jaar was dan Gilbert weer in de andere klassiekerhelft te sterk en in 2010 zagen we Cancellara weer domineren in vlaanderen en Noord Frankrijk.
Dat is overmacht, in de letterlijke en figuurlijke zin.
Ook in de grote ronden zijn er jaren die compleet werden gedomineerd door een oppermachtige renner met dito ploeg.
De Amstel Gold Race loopt, sinds men de eindstreep op de Cauberg heeft gelegd, in de meeste gevallen uit op een wedstrijd van lang wachten, tot zelfs halverwege de Cauberg zelf.
Het spectaculairder willen maken van de Race werkt blijkbaar averechts: de wedstrijd is simpelweg te zwaar geworden door de opeenvolging van steile heuvels, met de nadruk op de laatste 30 kilometer.
Hierdoor gebeurt er in veel gevallen pas in de laatste 10 kilometer iets, of zelfs pas in de laatste 500 meter.
De Ronde lijkt met het nieuwe parcours een zelfde lot beschoren, terwijl daar voorheen juist het, niet te lange, maar wel vrijwel vlakke stuk na de Bosberg en de Muur uitnodigde om eerder in de aanval te gaan.
Nu was iedereen afwachtend, want hoeveel pijn doet drie keer Paterberg en Oude Kwaremont achtereen na bijna 250 kilometer koersen?
Milaan - San Remo heeft wonderbaarlijk genoeg met een kleine aanpassing van het parcours niet meer de voorspelbare massasprint en Luik - Bastenaken - Luiks finale kreeg een nieuwe impuls door de Roche Aux Faucons in plaats van Sart - Tillman.
Beide wel klassiekers die niet op een steile heuvel eindigen.
In de grote rondes is het hetzelfde geval: met name de Giro heeft een handje van het zo spectaculair mogelijk willen maken van het parcours met steile klimmen en/of onmenselijk zware bergetappes.
Dit jaar liggen deze koninginnen -en keizerritten ook nog eens klaar voor de laatste week.
Geen wonder dat de klassementsmannen zich dan ook vrij koest houden, met de angst dat ze eerder de trappen teveel doen die ze in die zware slotweek met rente terugvoelen.
Ook in de andere ronden zie je het wachten tot het laatst telkens terugkomen en het is sowieso niet te voorkomen, tenzij de organisatie misschien juist de zware bergritten zoveel mogelijk mijdt en/of beter verspreidt over drie weken.
In plaats van vijf aankomsten op een buitencategorie col kunnen er ook door ritten door middelgebergte en aankomsten net na een afdaling gelegd worden (maar dan niet zoals de Tourdirectie regelmatig deed: na wat mooie klimmen een ellenlang vlak stuk leggen waarop men ook niet wordt uitgenodigd om nog te gaan aanvallen).
Ook in dat geval maken de renners de koers en kan het niet iedere dag feest zijn in een grote ronde, tenzij je doping vrij gaat stellen.
In dat geval kun je ook spektakel verwachten, maar dan niet in de vrolijkste zin van dat woord.
zaterdag 28 april 2012
Bazen in het peloton
De eerste baas is een renner van Movistar.
Nu de crisis ook in het peloton voelbaar is en sommige ploegen ook op bidons bezuinigen komt de creatieve renner bovendrijven.
De tweede baas is Iljo Keisse.
Iljo leidde met nog een kilometer te gaan met 35 seconden voor het peloton in de ronde van Turkije.
Dan gaat het mis voor de rappe Belg: in een scherpe bocht gaat hij onderuit en ter overmaat van ramp ligt ook zijn ketting eraf.
Hij heeft 35 seconden om op te staan en die ketting er op te leggen, op gang te komen en uit de greep van de aanstormende sprinters te blijven.
Nu de crisis ook in het peloton voelbaar is en sommige ploegen ook op bidons bezuinigen komt de creatieve renner bovendrijven.
De tweede baas is Iljo Keisse.
Iljo leidde met nog een kilometer te gaan met 35 seconden voor het peloton in de ronde van Turkije.
Dan gaat het mis voor de rappe Belg: in een scherpe bocht gaat hij onderuit en ter overmaat van ramp ligt ook zijn ketting eraf.
Hij heeft 35 seconden om op te staan en die ketting er op te leggen, op gang te komen en uit de greep van de aanstormende sprinters te blijven.
donderdag 25 augustus 2011
Aan de overkant van het water bij Spanje: USA Pro Cycling Challenge
Daar, in de staat Colorado is een rittenkoers bezig waarin de parcoursbouwers duidelijk zijn geïnspireerd door deze van de Giro d'Italia.
Men is niet vies van beklimmingen op hoogten van bijna 3700 meter met daarin gravelpaden.
Dit klinkt heel heftig.
Echter: de beklimmingen zijn niet steil en zo kan het gebeuren dat, in een toch aardig deelnemersveld dat totaal niet onderdoet voor de Vuelta; met Leipheimer, Vangarderen, Gesink, de broertjes Schleck en tourwinnaar Evans, George Hincapie na de laatste beklimming in een groepje maakte dat hij wegkwam en de koninginnenrit op zijn naam schreef.
Vandaag wordt er een tijdrit op grote hoogte verreden, die dan wel te boek staat als klimtijdrit, maar in feite niet heel zwaar zal zijn.
Men is niet vies van beklimmingen op hoogten van bijna 3700 meter met daarin gravelpaden.
Dit klinkt heel heftig.
Echter: de beklimmingen zijn niet steil en zo kan het gebeuren dat, in een toch aardig deelnemersveld dat totaal niet onderdoet voor de Vuelta; met Leipheimer, Vangarderen, Gesink, de broertjes Schleck en tourwinnaar Evans, George Hincapie na de laatste beklimming in een groepje maakte dat hij wegkwam en de koninginnenrit op zijn naam schreef.
Vandaag wordt er een tijdrit op grote hoogte verreden, die dan wel te boek staat als klimtijdrit, maar in feite niet heel zwaar zal zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)