Milaan - San Remo aangepast?

Milaan - San Remo 2013 zou wel eens een verder gewijzigde finale kunnen krijgen dan enkel de al aardig sprinternekkende Le Manie.

De afgelopen twee edities waarin de winnaar al niet uit de massasprint tevoorschijn werd getoverd blijken nog niet genoeg voor organisator Mauro Vegni.
Niet alleen Mauro Vegni, maar ook de winkeliers in San Remo zouden een andere finale willen zien.
Finishen meteen na de afdaling van de Poggio zou voor hen beter uitkomen, want dan kan het centrum van de stad openblijven.

Naast Le Manie zijn er natuurlijk nog wel genoeg andere klimmetjes te vinden, zoals een aantal heuvels die ook in Trofeo Laigueglia zitten (het kustplaatsje dat normaal gepasseerd wordt vlak voor de Capo Mele).
Echter wordt de route dan ook een stuk langer, tenzij de route eerder al wat meer westwaarts gaat (ten koste van de Turchino, maar met andere klimmetjes in het binnenland).

Dit is een grove schets van dat idee, met een extra klim voor de Capo Mele (Trofeo Laigueglia) en een kortere aanloop naar de kust (met ook een of twee klimmen in plaats van de Turchino).

Op facebook vond ik nog een extremer idee: La Primavera gewoon bij de zuiderburen laten eindigen, net als de Ronde: in Oudenaarde.
De Koppenberg is in dat geval het nieuwe zwart, eh ik bedoel Poggio.

Het lesje van Simon

Simon Gerrans leerde in de voorbije Tour Down Under en Parijs - Nice een lesje aankomen van Valverde.
De ene keer was Valverde gewoon beter en de andere keer begon Simon van te ver aan de sprint, om dan toch nog tweede te worden.

Nu was er geen Valverde te bekennen en ook geen Cavendish, want die kon het tempo niet volgen op Le Manie.
Hoogerland ging op de Poggio, maar dat was vergeefs, de poging van Nibali had meer fans: Cancellara en Gerrans gingen mee.

Het gat na de top maar 5 seconden, maar Cancellara was een dolle stier die de rode lap op de Lungomare al zag wapperen.
Spartacus waande zichzelf in een tijdrit, vergat pokeren of andere manieren van koersen die voorkomen dat je first of all losers wordt en Simon Gerrans zat te lachen in het wiel, aangezien Nibali stukzat.

De tweede Australische winnaar in de Primavera op rij en ook in de geschiedenis.
Met deze zege, plus in elke grote ronde één etappe is Gerrans al een aardig grote renner en wie weet wat hij in april nog kan doen, zeker wanneer een Gilbert toch niet in vorm zou komen en hij ook in een rechtstreeks duel met bijvoorbeeld de Valverdes van deze wereld de lessen uit eerdere koersen toe kan passen.

Milaan - San Remo: Le manie als vrij nieuwe hindernis.

Milaan - San Remo is lang, maar voor de huidige generatie sprinters en de ploegen die om deze mannen zijn gebouwd geen groot probleem meer te noemen.

Het logische gevolgd: we kregen we ieder jaar een massasprint te zien, met een enkele uitzondering tussendoor toen een ontketende Pozzato de sprinters net achter zich hield.

De organisatie moest in 2008 de route een beetje wijzigen door een aardverschuiving en de omleiding ging over een heuvel met de naam Le manie.

Toeval of niet, maar de wedstrijd leverde voor het eerst in jaren geen massasprint op: een groep met aanvallers en punchers maakten het verschil op de Poggio en hieruit reed Cancellara naar de bloemen op de Lungomare, die in deze editie ook voor het eerst de aankomst was dankzij werkzaamheden op de Via Roma.

Ook de volgende edities mocht Le Manie blijven, maar in 2009 en 2010 liep de wedstrijd opnieuw uit op de ouderwetse massasprint.
Vorig jaar zorgde Le Manie dan op een andere manier voor de schifting in de wedstrijd: in de natte afdaling vielen een aantal renners en ontstond er een breuk in het peloton.
De meeste topsprinters zaten in het verkeerde deel en deze kwam nooit meer terug bij de kop.

Er volgde een mooie finale met een groepje waaruit iedere renner zo ongeveer om beurten een aanval plaatste.
Matthew Goss was de laatste die zijn kruit ontstak.

Of Le Manie dit jaar direct of indirect een rol gaat spelen is de vraag.
De kans is wel groot dat Le Manie nog wel eens opgevolgd wordt door een andere beklimming in de aanloop naar de Capi.
De editie van 2011 deed in ieder geval hunkeren naar meer en het liefst niet door een natte afdaling, maar door de zwaarte van de koers op zich.

Milaan - San Remo, juich pas na de finishlijn!

De finale met de capi (met tegenwoordig ook de toegevoegde La Manie) en de Poggio vlak voor de havenstad San Remo is niet makkelijk met ruim 250 kilometer in de benen.
Echter blijven er de laatste 15 jaar in de regel genoeg sprinters en hun ploegmaten over om er een massasprint van te maken.

Deze massasprint op de Lungomare, of voorheen de Via Roma wordt meestal door een grote naam gewonnen.

In 2004 loopt de koers ook uit op een massasprint, pogingen van Dekker, Vicioso en een Bettini met een dosis Grinta die de sterkte van een dubbele espresso ruimschoots ontstijgt op de Poggio waren leuk geprobeerd, maar geen lang leven beschoren.

Het peloton raast de Via Roma op en Erik Zabel wordt gelanceerd, hij kent de stenen van de Via Roma als geen ander: vier keer gooide hij zijn voorwiel al als eerste over die witte lijn even verderop.
Nu gaat het dan weer gebeuren, een vijfde maal en daarmee gaat hij de legendarische Bartali in de all-time zegelijst definitief van de derde plek verdringen.
Nog 20 meter, Erik denkt dat er niemand meer langszij kan komen en richt zich op.

De in magenta gehulde armen van Erik reiken al bijna naar de hemel, het voorwiel zoekt de streep.

Plots is er iets dat niet klopt: in de rechterooghoek van Erik doemt een tweede voorwiel op, het is Oscar Freire die een van zijn befaamde jumps heeft geplaatst.
Luttele centimeters en milliseconden voor Zabel passeert diens voorwiel de finishlijn.

De finishfoto toont vervolgens een ongeëvenaarde uitdrukking van de term "te vroeg juichen".